4804 resultaten.
Aan de Hermes van Praxiteles
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.107 Zoals een man na jaren wedervindt
Oudtere relikie, zijn jonge beeld:
Onder de blonde val van vlossen weeld'
Dat zuiver oog dat God in moeder mint, -
Zo door het floers der eeuwen, dat haar blindt,
En 't wee der wereld, dat haar u verheelt,
Zovaak glimp van geluk de schemer deelt,
Groet ziel van ver u, als die man dat kind:
O ziel, o glans…
Adres onbekend
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
551 De kern
Van de zaak blijft buiten beeld, als niet
Dezelfde hartstocht wordt gedeeld.
Taal noch symboliek vindt wederhoor,
Wanneer er geen aansluiting is op hetzelfde
Spoor. Non verbaal, verbaal gesproken; het
Juiste woord wordt niet gebroken.…
Sentiment
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
724 Dat beeld verwarmt mijn brein
terwijl ik apathisch vooruit kijk
en het water in mijn ogen stijgt.
Het geluid achter de blinde muur
versiert nostalgie met een laag glazuur
wat alleen naar mijn eeuwige jeugd neigt.…
waar jaren toekomst spiegelt - van harte
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
1.301 in de spiegel van de tijd
blijf je wie je bent
zie je de dingen
zoals jij bent
altijd dezelfde
in de spiegel van de tijd
is verjaren
dubbelzijdig kijken
naar kaatsende beelden
van de wereld waarvan jij houd
in de spiegel van de tijd
is verjaren
duaal weerschijnen
terugblikken om vooruit te kijken
naar een wereld waarvan jij droomt…
Blad.
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
705 We harkten
woorden en beelden in rijen bijeen, bouwden helden.
We trokken rechte lijnen en parkeerden er hun resten.
Nauwelijks kennen we hun namen. Ze zijn lelies
die rond Pasen bloeien. Daarna trekken ze terug,
sterven rustig af.…
Toen ik haar kende:
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
595 Ze ging kwakkelen, kon zo goed als niks meer
en verdween uit
beeld door verhuizing, noodgedwongen.
Nog steeds was ze tonnetje rond, of dit nou door
overmatig eten kwam, geen idee, want echt contact
behalve gedag zeggen, had men er niet mee.…
Deemoedig 2
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
507 in dat moet ik mijzelf overtreffen, met
in verbazing gesloten mond
een gebied waar men voor alles
en niets zal boeten, de horizon
zonder hinder kan bewegen, een
oerkracht put uit de verstilde grond
niet gestut zonder angst te kennen
niets angstvallig wordt beroerd,
waar de doden en levenden elkaar
ontmoeten zonder straf
het beeld…
vaders
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
730 vaders, weet je
zijn beeldhouwers
die uit geliefde blokken aan hun been
de verborgen beelden houwen
vaders, weet je
raden hun kinderen niet
zij zijn het voorbeeld
in het goed en het kwaad
vaders, weet je
doen domme dingen soms
om jou de kans te geven
te laten zien dat jij beter bent
vaders, weet je
houden hun kinderen niet vast
zij…
Loslaten als vorm van blijven
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
757 Jij droeg het met je mee Hagenaar te zijn
indrukken bewaard om later te gebruiken
jij voelde eigenlijk al een gedicht ontluiken
de stad, het groen, de zee zo groot, jij zo klein
Voortdurend spel van aantrekken, loslaten
er was een beeld en er was een woord
het laat zich zien zoals het is en hoort
in luisteren, kijken, voorlezen en praten…
Onmacht
poëzie
4.0 met 1 stemmen
2.322 Ik weet het niet wat van mij worden moet
Na al dit rustloos pogen, nimmer slagen;
'k Heb vruchteloos een beeld in mij gedragen,
Ik heb de adem niet die 't leven doet.…
Levensvreugde
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
567 aan het oude en het
zwakke leven hebben
ze de eindoplossing gegeven
hamerslagen door het hoofd
eenzaam en verdoofd van hun
eigenwaarde beroofd geloven
zij uiteindelijk ook dat zij
klaar zijn met het leven
soms kijk ik om me heen
wordt overspoeld door al die wanhoop om me heen
ik voel, ik lijd omdat mijn medemensen lijden
laat de beelden…
Alleen
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
539 vandaag was ik alleen
neen, niet alleen,
maar met mijn gedachten
ik was op weg
naar beelden in het verwachten
dichtbij een einder
die ook best nog veraf kan zijn,
dat is aan de machten
ik volgde de hoop in haar facetten
zij voedt de aderen
kan de geest verdraaien
de toekomst achteruitzetten
met de wind meewaaien
de adem pletten
maar…
De schil waarop wij leven
gedicht
3.0 met 1 stemmen
2.585 Alma Mater
heet het beeld van Johan IJzerman
en wordt gebouwd van gras,
de schil waarop wij leven.…
uitzicht
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
586 uitzicht
klim uit je kerker
luister naar het licht
kom in mijn erker
kijk door mijn gedicht
zie meer dan je denkt
voel in je levensvonk
de wereld open gaan
denk meer dan je ziet
dat het groene lover
jouw open venster is
laat dat niet betimmeren
pak je kans, spring erdoor
bouw je eigen beelden
zing je eigen zinnen
schilder je…
Allesomvattend
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
551 Vroeg donker op het
roerig water, wij voeren
vooruit op een naderende
storm uit de wetenschap
van het altijd ongewisse, in
iedere emotie verwoord
troostige verten, verstomde
schimmen, lui verstrengeld, niet
in beelden te onderscheiden
in mijn dualistische gedachten,
schuiven schaduwen ineen tot
gebeeldhouwde dichters
omvatten…
Zijn zij mijn ik?
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
509 Ze loopt de trappen met me op en af
wil dit dan dat,
iets drinken, contact,
een ap van hem, iets lezen,
een beeld een zin, een waarheid, licht
een goed-zijn, een alles is in orde
het is één groot hunk'rend puberachtig wezen,
hoezo, zo vraag ik haar, die drang
en zij, waarom 'k haar niet serieus wil nemen,
en neem ik steeds de benen?…
liijntjes
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
549 Het totale beeld dat ik nog niet zag,
kwam geleidelijk tot stand.
Streepje per streepje dicht bij elkaar
spraken elkaar aan.
Ze stonden dicht bij elkaar, maar gaven geen hand.
Ze verwierven wel een hechte band.
Mijn sympathie voor die vrouw
liet me verder inspireren.…
Vogelvrouw
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
718 Jij was de vogel, de watervrouw, de klimop langs de oude muur
je was de tuin vol beelden, de honing in de verre hoek
het dak van riet dat je huis bedekte
Je was de kracht van klei, de vele kleuren van het licht
de bloemen die je steeds weer ontdekte
je was de vrouw in wie ik mijn moeder tegenkwam
Je was het kleine dorp, de kerk, de winkel…
ik luister
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
540 de met klassiek geëtaleerde klanken
tonen mij het beeld van waanzin
die ik met liefde draag in het exotisch
erbarmen waarmee mijn brein is gevuld
het rolgordijn halfstok gestreken markeert
het duister zoals zij het had bedoeld, ze schermt
me af voor de vernedering van de komende nacht
die als een schuifelende sopraan mij de
valsheid van…
vele smekende ogen.
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
609 schip en wal,
geen luxe om ze heen,
geen fatsoenlijk onderdak,
zo leven ze eenzaam en alleen,
leren geen enkel vak,
ze hoeven geen bleu-ray player of video,
een magnetron laat ze koud,
ze hoeven ook geen audio,
alleen iemand die van hun houdt,
vele smekende ogen
kijken ons doordringend aan,
vele smekende ogen,
als wij even bij de beelden…
Typologie van de drenkeling
gedicht
3.0 met 4 stemmen
6.681 De dood als regisseur
van stilstaand beeld drapeert het water dat
vibreert boven die onbekend werd in elk element.
Dan nog: die schopt en spuugt en slaat en diep
gekrenkt zijn redding tegengaat. Die onvermoeibaar
stinkend water door de kamer waaiert: nee, niet
zo, niet met zo'n pijn wil hij gered zijn, nee.…
Herinnering aan een lente
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
535 Herinnering aan een lente
Bladerend door mijn hoofd
zie ik jouw gespiegeld beeld
dat mij zonnezacht verdooft
en mijn gemoed warm bespeelt
omdat zo lang geleden
jij mijn klasgenootje was
twinkelend klinkt een wijsje
uit dat verre verleden
voor het leukste liefste meisje
van een merel op het dak
bij het allerlaatste reisje
zat je naast…
Nausikaa.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
785 Ik denk, dat nooit Odysseus heeft vergeten
Uw edel beeld en wat gij voor hem deed,
Toen hij getroffen door hartbijtend leed,
Uw deugd en schoonheid godlijk-echt mocht weten,
’t Is daarom, kind der schepen, dat ik zing,
Daar ik als hij vertrouwend tot u ging.…
Dat maakt wachten niet onverdraaglijk.
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
414 En jij, nu weer als halfontloken meisje
nuchter kind met de vereiste harmonie
vraagt om hoogstandjes, een ochtendgloren,
deel ik deze beelden, die wisselende intensiteit.
Dat al, mijn eerder te volle dan te lege hoofd,
met alle liefde alles wat er los in rondloopt.…
De laatste drempel?
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
444 Op het pallet van een vol
gewaaide decemberlucht, de
vergrijsde zon gaat kopje onder,
de maan luiert achter z’n vitrage
het doet er weinig toe waar ik
op doel met wie of wanneer
ik deze dag zal delen of dat ik
er morgen nog zal zijn, of ik
de ontnuchterende morgen kan
ontcijferen, verbaal dan wel naast
een verwijderd beeld op…
Onraakbaar
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
533 licht kaatst dan tegen een spiegel
ook als ik duizendmaal luister
en de echo's opsla in mijn brein
soms zal ik je wezen niet kunnen raken
omdat ik onmachtig ben in jouw zijn
er is dan een verschil in mijn en dijn
waarover ieder kernachtig blijft waken
vaak vraagt men niet om scheidende wegen
een gevoel verhaalt dan over een
ingesleten beeld…
Alternatieve dimensies
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
454 in het projecteren
van gedachtenplaatjes
vond ik kleine gaatjes
die focusten op
alternatieve dimensies
het schijnbaar
gedachteloos en
onverhoeds bekijken
leverden niet alleen
mutaties op in tijd
maar ook in bewegen
tekens van leven die
horen bij het beeld
dat wij negeren als het
meerdere wereldenprobleem
wij moeten daarvoor
uit…
Vergeten .....
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
487 Zij spreekt zacht en lacht verlegen
ik weet wat er van mij wordt verwacht
maar soms, heel soms kan ik er niet tegen
is er ineens uit het niets een hogere macht
grijpt mij bij de keel en laat letters dansen
het verleden raakt even het heden aan
mistig worden ooit geboden kansen
foto's laten beelden, zwart wit, gaan
de namen, de data, ik ben…
Ik herinner mij toen hij zei
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
478 .'
Sommige beelden gaan immers niet vervliegen,
ook daar zal ik echt nooit over liegen.
Al weet ik niet of het voor haar dood
of na mijn pensionering was,
ik weet wel die dood voelde als een lijfstraf.…
Ogen spraken
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
444 altijd
nieuwsgierig naar geweest
het hoe en waarom
zwart ontmoeten is feest
door bijzondere
constellaties bleken de
buitenste penseelstreken
wit op te lichten
geen vlekkerig geheel
maar een levende compositie
die elkaar beïnvloedend
zijn soepele beweging doet
samen zijn we gaan
kijken tot onze verbazing
begonnen de beelden…