inloggen
In de loop van 2020 wordt de site Gedichten.nl (incl. de bijbehorende domeinnamen) ter overname aangeboden door de eigenaar/hoofdredacteur, die in maart 2020 de mooie leeftijd van 77 jaar bereikt en graag de site ter overname aanbiedt aan een persoon, bedrijf of instelling, die de site verder wil uitbouwen.

Men kan met hem hierover in overleg treden via mostertman@gedichten.nl

voeg je netgedicht toe dichtwoordenboek

tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 59012):

Blad.

In slagorden buigen ze groot als treurbeelden.
Hun voeten zijn geworteld : nimmer verlaten ze
deze vruchtbare grond. Hier groeit in ontzag stilte.

We komen er foto’s nemen in tegenlicht en betreden
hun zoden niet. Hoogstens zullen klaroenen ’s morgens
de dag afsluiten. Onze bloemen zijn dan al levenloos.

Hun herinneringen zijn gevallen bladeren. We harkten
woorden en beelden in rijen bijeen, bouwden helden.
We trokken rechte lijnen en parkeerden er hun resten.

Nauwelijks kennen we hun namen. Ze zijn lelies
die rond Pasen bloeien. Daarna trekken ze terug,
sterven rustig af.

Schrijver: Kris De Lameillieure, 11 nov. 2015
11 nov. 2015


Geplaatst in de categorie: oorlog

3,8 met 5 stemmen 264



Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:Alexander Peters
Datum:11 nov. 2015
Bericht:Fantastisch. Ik heb er geen andere woorden voor.
Beeld na beeldspraak en toch leest het als een krantenbericht.
Zo complex, zo eenvoudig.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)