659 resultaten.
Baken
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
867 Om niet de brug te zien
Het grauw en gretig grijs
Het snel maar gaan en terug
Ging ik naar rechts
nog voor de brug
en nam de dijk
tot andere tint
mijn blik toen trof
nog grijs maar dieper
van beweging
de stad met kloeke toren
gleed langzaam
tussen zwerk en water
een huivering
zou dit het eind…
en morgen bij ‘t ontwaken
geen ‘Bommel…
Wij zijn vrij
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
409 ik heb lang
naar de zee
zitten staren
terwijl het water
mijn voeten
vertelde van de
talloze gevaren
jij zo machtig
en groots
terwijl de golfjes
vriendelijk krulden
het schuim zijn
eigen hoofdstuk
en tekening koos
hoe kan het
dat stormvloed
dijken bruggen
en kades breekt
alles verwoestend
zijn weg naar
de laagte neemt
het spel…
Huize Matanze
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
1.559 Het net ontwaakte licht
sijpelt over de slanke, nog slapende, dijken
een ochtendgloren meldt zich
bij huize Matanze waar de rijken
van toen en nu nog overdadig dromen
en de wintertuin de IJssel zacht hoort stromen
Bomen van stavast hebben er eeuwen
langs zien zweven.…
Ik geen ballen, Jij geen lef
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
1.826 Gretige blikken verschuilen
zich onder een deken van besef
dat de dijken onvermijdelijk zullen breken
maar ik geen ballen, jij geen lef
Hier sta ik voor je
kleiner dan ik ooit zal zijn
Kus me
Vergeet, verban, verlaat je angst
morgen zal zeker nooit komen
bundel je verleden en werp het in zee
en verzwelg jezelf in betoverend dromen
Hier…
Lentefeest
netgedicht
1.8 met 75 stemmen
6.444 want
duizelingwekkend
hoog
zweef je over alle hekjes
drie snelle wielen en vier sterke armen
verder en verder en verder
langs dijken en rosgekopte grutto's
als marskramers
op pad
almaar rechtdoor
alle uitspanningen dicht
want maandag dinsdag
zondag is de dag des Heren
eten genadebrood
en moedermelk
en alle vogels zingen
en…
Evolueren
netgedicht
4.5 met 10 stemmen
684 hoe gaat de mens ooit snappen
dat zijn bestaan meer waarde heeft
als hij zich maar de ruimte geeft
om over grenzen heen te denken
opgeworpen dammen en dijken
verschralen het landschap van zijn geest
idealen verzompen binnen de perken
van doctrinekerkers en -kerken
voorbij de dood ligt open terrein
waar zijn denken soelaas kan vinden
ongehinderd…
Levend landschap
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
540 Levend landschap
schepte je op
mijn vlakke hand
tussen rivieren
voorvoelde jij bomen
brakend struikgewas
voorzag jij van vruchten
sterren
schenen over
de landtong
een tongland
hemelde op
jouw lange woorden
liepen als zandwegen
onder regenbogen
terug naar zelfbehoud
die toen dringend
dijken omringden
jouw geweten…
In een volgend land
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
495 er was het verlaten
een lange weg te gaan
ver van een heem
pijlers van het bestaan
scheiding van de vogeltuin
het paradijselijke licht
tere wentelbootjes
enkel nog in een vergezicht
een glimlach
een wuivende hand
het water spiegelt
in een volgend land
waar koekoeksbloemen
in bermen prijken
het vee graast
op behoedende dijken…
Het fenomeen
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
539 jij waait woestijnen
van vruchtbare grond
kaalt bodem tot rotsen
verschraalt al het leven
tot elementair
hoost de zee
en golft tsunami’s
smelt het ijs
van duizenden jaren
spiegelt hoog tegen de dijk
jij houdt ons
in beweging met
steunen en kreunen
orkaant met het oog
gericht op de mens
zelfs in de stilte
die komt voor de storm…
De jongen wachtte
gedicht
4.0 met 4 stemmen
2.914 In de reeks: toen de dijken braken.…
Terug
gedicht
3.2 met 6 stemmen
5.893 Wij stopten bij de horizon, daar bloeiden
achter de lage dijk de sterrenvelden.
Toen kwamen kleine dieren uit de greppel
de steil opsprongen tussen jou en mij,
die aten van ons goed en met hun hoeven
verschrikkelijk tegen onze levens sloegen.…
Ruimtevrees
gedicht
4.0 met 1 stemmen
5.422 Achter weilanden weiden, daar weer achter
dijken, zee en Zweden. Waar zou je heen?
De blik verliest je met zichzelf in ruimte
waar aankomst ver en ver te zoeken is.
Niet voor de woerd die plotseling en onbedaarlijk
groen het zonlicht en je oog inzwemt.…
De Bron
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
644 Water dat door dijken breekt doet de mensen beven.
Water moet de zeeën vullen tot de laatste dag van d' aard.
Water is voor alle volkeren meer dan miljoenen waard.
Water geeft een overstroming bij meer dat het kan verdragen .
Terwijl elders in de wereld velen om water vragen.
Water is.…
Verdwaald geluk
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
593 Ogen vonken
harten bonken
onbezonnen
hazensprongen
Geen berg te hoog
geen zee te diep
valse beloften
violet verdriet
De zon draait rond
schaduwen vallen
regen, regen, regen
de dijken breken
Platgetrapt gras
onvaste grond
zonder houvast
geen halm, geen mast
Bed van stilte
de nacht tast blind
eenzame vlucht
geen weg terug…
dansten in het stilstaan van de tijd
netgedicht
2.3 met 9 stemmen
1.197 we stopten waar
de anderen verder
gingen en dansten in
het stilstaan van de tijd
je keek me aan
ik zag het blauwe
van de IJssel in
je ogen stromen
ik zag het staan
het huis, de lage
dijk, stil leunend
tegen onze dromen
we openden de
kamers naar ons hart
het rood kleurde apart
versierde alle deuren
we vrijden in
het gras…
Oost-zuidoost
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
342 van Domburg tot Nieuweschans
de grens loopt der isothermen
en -topen
men dacht eer van Alkmaar en Hindeloopen
tot Denekamp, Tubbergen of Dinkelland
daarmee strooide men
in onze ogen geen zand
Die diagonaal virtueel door de lucht
waarboven het koufront, daar vriest het geducht
en denkt u, 't mocht wat, 't zet geen zood aan de dijk…
Dwaalsteden
netgedicht
4.2 met 10 stemmen
521 De dwaalsteden waar ik dikwijls
mijn hart verlies in arme wijken
kennen niet de weidse verhalen
van het platteland achter de dijken
de momenten uit mijn vroege jeugdjaren
die intiem waren met wildernis en natuur
maken de eenvoud van mijn herbeleving
intens en onverschrokken spontaan en puur
alsof ik voor het eerst in korte broek
in de bewoonde…
Het huisje aan de onderberm
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
159 Geboren op het eiland, in de Langstraat,
een huisje tussen Kievit, Koppenaal
en Kagchelland geklemd tussen dijk
en onderberm.
De oorlog stond al aan de horizon,
maar elke ochtend schoof de zon
het raam open, recht in mijn gezicht.…
Waasland
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
819 De schapen op de groene dijken
grazen rustig voort, herkauwend
’t leven van welleer als wolken
die daarboven schuiven – eeuw na eeuw.…
waar tjokvol tjotters door de vaarten tjolen
netgedicht
3.1 met 23 stemmen
2.713 het land van vreemde klanken is nabij
ik hoef nog slechts een dijk te overbruggen
verborgen achter wolken woeste muggen
ligt daar het thuis van kruidkoek en stabij
wat brengt mij in die kille negorij
hoe is een stadsmens zo diep kunnen zinken
in Moddergat een beerenburg te drinken
de fierljep van huis naar woestenij
hier trouwt mijn liefste…
Poldermarieke
netgedicht
2.6 met 9 stemmen
1.492 Grazende koeien en schapen bovendien,
en wij, samen in een heerlijk gekeuvel,
wandelen de dijk op, warm in de zon.
En in de schaduw van een molen
kijken we getweeën naar de horizon,
waar meeuwen door het luchtruim dolen.
Het landschap verandert, een onweer dreigt
snel weg hier voor de regen plenst
en de bliksem ons te pakken krijgt.…
Niet .....
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
1.536 Niet de nachten zullen tranen
al kust het kussen jouw verdriet
nee, de dagen zullen slikken
wanneer men oogt en waarheid ziet
niet de oren zullen horen
noch de stemmen zullen verstaan
nee, de monden zullen spreken
vertalen verbeten levenswaan
niet de handen zullen reiken
nimmer zijn zij meer gevuld
nee, zij breken sterke dijken
klauwen…
Bijzonder
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
1.199 Bijzonder
Ik kijk naar de lucht de zee en de meren
En de dijken die het water keren.
Vol van blijdschap en ontzag
Het woeste water als een veldslag.
Het mooie landschap de natuur
Voelt zo warm als haardvuur.
En de dieren op het land
Het houdt allemaal stand.
Wolken of een blauwe lucht
Of de plant met hun vrucht.…
Tropenpoldermodel
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
874 kennen
wanneer muskieten zonder stoppen jennen
en jij doorlopend uit je sloffen schiet
gelukkig heb je altijd nederwiet
dat kruid groeit welig tussen palm en dennen
ja dat is goed je hebt het graag
het helpt de hete dagen door te komen
de jaren ambtenaren bij het rijk
dat werk kun je zo ongeveer wel dromen
het zitten met je vinger in de dijk…
en zo voort
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
655 ik fiets een dijk
aan weerszijden de zee
waarvan de golven hoorbaar
beiden kanten de helling
aan slaan
zijwaarts duwt mij de wind
de handen stevig aan het stuur
trap ik de pedalen
die niet vloeiend draaien
vanwege een knik ik druk zwaarder
door mijn voet en schiet dan
even in het luchtledige enzovoort
en telkens waait mij een harde wind…
al was het maar één dag
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.361 eerst was er stilte, talmende bewustheid
het water van de aarde heeft de zee geruisloos vol getapt
toen in oktoberherfst de dijken braken
woest onbeheerst, een mengsel tussen zand en mist
was alles rondom vis en voel nog enkel modder
de nacht heeft schaduwen tien graden weer teruggedraaid
er ergens tussen twaalf en twee heb ik mijn huis ontruimd…
't is de wind die ieverans klinkt
netgedicht
3.5 met 16 stemmen
657 mijn polderland waar
duinen wassen, patatten
bloeien en bieten rijpen
dorpen verbannen
stilte met vlas vrijt
zonder buiging
later gekwetst, geslagen
in vezels wordt gevlochten
ik speel mijn handen vrij
proef jouw hand
in dit zoute land
waar wind verhuist
tussen de dijken,
klokken luiden over riet
het is dit schone land
dit vlakke…
Wat kun je verwachten?
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
861 Zwellen zeezuchten en blazingen aan
tot de sterkte van hevigen orkaan
bij Ome Dirk gaat pas alarm schellen
als hij klaar is met stemmen tellen
Bij hem gaat de wedstrijd altijd door
daar komen de dichters immers voor
de organisatie zal nimmer nooit bezwijken
al breken in den Hoek de pieren en de dijken
Zijn vrouw gaat met de schellevispekel…
" Dauw voor de pauw "
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
612 Als aardkluit ontwricht
in doorgewortelde zoden,
dijk wordt gedicht.
Het avondgloren wentelt
zich stervend in purper,
schreiende flamingo´s.
Twee aalscholvers
schudden jonge vleugels,
ze vissen dauw voor de pauw.…
Boerenmeisjes
netgedicht
3.6 met 12 stemmen
1.165 boerenmeisjes warm voor liepen
plat voor gingen
om maar een glimp op te kunnen vangen
van die ene
allesontziende, vloedsussende
en nimmer aflatende
dikgedraaide boerenvinger
van Hansje Brinker
Die vinger
die boerendorpen aan zee deed huiveren
deed rillen
deed trillen
de boerenmeid vooruit deed gillen
Zelfs de koeien
onder de doodgewaande dijk…