682 resultaten.
onbestelbaar
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
1.568 in ongetemde woordenstroom
zet ik puntjes op de i
verlos mijzelf van wolken stoom
waardoor ‘k geen fouten zie
in opgeloste zinnenbrij
valt alles op zijn plek
voeg nog een laatste zin erbij
en eindig met een vlek
een zegel plakken heeft geen zin
de brief wordt nooit gepost
opdat met plussen en een min
jouw liefde mij niets kost…
Vragen(v)uur
netgedicht
2.8 met 28 stemmen
1.472 Die smidse tekens raak ik nooit meer kwijt,
ik eindig waar alles moet beginnen.
Zeg mij, hoe lang duurt een leven dan,
wanneer eind en begin samenvallen,
hoeveel is er dat ik nog geven kan
aan de levenden in alle jaartallen.
Is uit het vuur van de smederij
een vonkje voor de toekomst gebleven?…
vierkant verkracht
netgedicht
4.1 met 13 stemmen
1.058 starre ogen geklonken in barre paniek
kijken mij aan ik schat behoorlijk ziek
het vooroordeel zeer ernstig gewogen
door een breed representatief publiek
ik bouw dit gedicht vanuit vierkant
omdat het mijn haarvaten raakt
het wordt wel steeds smaller
omdat mijn onvree bedaart
ik eindig in kalme vrede
zoals het God behaagt
hij schiep ooit…
Rachida
netgedicht
4.5 met 12 stemmen
904 , te lief, te rode wangen
Mijn werk is leuk en niet nabij
Nee echt, ik hoef geen man
Want de verveling is de troef
die ik steeds gebruiken kan
Ik ben lief maar ik ben hard
Hard op weg om rijk te zijn
Maar ook mijn hart is van vlees
Maar ja ook ik ken pijn
Jij bent echt een leuk persoon
Die ik heb leren kennen
Waar onze date ook eindigen…
Niet meer weten
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
1.189 De roep van de golven
het duister van de nacht
verdringen gedachten
ik voel een woeste kracht
Nietsontziend stamp ik door
mijn stappen happen zand
zelfs de scherpste schelp
ram ik pijnloos aan de kant
Het diepe verlangen
naar het eindige trekt
ontsluit het zilte zeepad
laat voeten bodemloos
Tranen ebben niet weg
stromen als een vloedgolf…
Wil je praten?
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.772 wat komen gaat doet jou pijn
het zwarte gat staat op wacht
slechts denkend op korte termijn
ontneemt het negatieve jou de kracht
Ik wil jouw onzekerheid strelen
genezende gesprekjes uitstrooien
jouw gapende wond van angst helen
inspiratiesnippers in de lucht gooien
Dus ik neem je mee op reis
we zullen vast verdwalen in woorden
maar eindigend…
Wijven
hartenkreet
2.4 met 14 stemmen
2.554 Als jij er nu niet was geweest
Dan was er hier vandaag geen feest
De avond zou dan stille zijn
En eindigen met veel chagrijn
Maar nu jij toch gekomen bent
Jij stoere, lieve, fijne vent
Is het hosanna en hoera
Wie doet jou dat in godsnaam na
Er was geen ander te verzinnen
Om iets leuks mee te beginnen
Zelfs al houd jij nog je mond
Het…
Jammer hoor.
hartenkreet
3.5 met 10 stemmen
2.039 Er was eens een volk waar
van alles aan mankeerde
Er waren eens, beginnen
de meeste sprookjes
Ze eindigen meestal met
‘ze leefden nog lang en gelukkig’
We geloven graag in sprookjes,
leven ons helemaal in
Er was eens lang geleden een volk,
wat vaak net zo veel oproer
veroorzaakte dan nu.…
Haar diepste verlangen
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
579 dromerige
herinnering,als zilveren
balletschoentjes
gedragen door de wind
zij op blote voeten in het natte gras
de liefde lijkt te verdorren
achter het huis op de heuvels
aan haar horizon…..ruist de zee
vliegen de meeuwen
haar vrijheid
hou van mij…..zingen de golven
bruisend is de branding
rivieren monden uit,meanderen
om te eindigen…
Prelude ?
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
634 de horizon,
een paraplu van dromen houdt
de afgedwaalde zinnen niet tegen,
ieder woord een uittocht, snel
verdwenen over de paginarand,
van achter de oorsprong koersend
vanuit een gekend verleden of naar
een onbekende einder, refrein op
een onbeschreven blad, uitvlucht
voor zovele kunstgrepen, thema neigt
naar overdrijving en naar eindigheid…
Stadhuisplein*
netgedicht
3.8 met 17 stemmen
2.931 Berekend lopen zij door waterplassen,
want tijdwinst is het waar zij zich aan laven,
chronometers als verwrongen maatstaven
om op je eindige tellen te passen.
Hoe glad en nat is het in deze stad,
waar op het spiegelende stadhuisplein
een vluchtige kus leidt tot eeuwig zijn,
één tel ontsnapt aan wat ik niet bevat.…
Zee van liefde
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
709 Acceptatie van alles
Zelfs de stormen
Mijn leven gedeeld met jou
Nooit meer anders willen
Als een devotie waarheid geworden
Wanneer de rivier tot leven wordt gewekt
Het geloof in het lot
Ook al zouden anderen het anders willen zien
Maar zij tellen niet
Wanneer gevoelens beginnen te stromen
En een beek een rivier wordt
Om te eindigen…
Wentelen in weemoed
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
590 De zomer weer voorbij,
het einde van de herfst nabij,
die kondigt winter aan,
en eindigheid van het bestaan.
«Dust to dust
and ashes to ashes *»
zo mijmer ik dan vaak
en wentel me in weemoed.…
verregende lucht
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
718 we voelden
dat koele briesje
over ons heen
zeiden dat dit alles was
wat we nodig hadden
deuren en ramen werden opengezet
onze zomerziel zong wrevel weg
we beantwoordden elkaars vragen
stil soms verleidelijk
tussen de nergens eindigende lakens
van de nacht
maar ach, wat wisten wij
van elke schakeling, spanning
samen
en nooit meer…
nergens
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
426 nergens wordt het later
in de tijd die zich verhult
met omlijnde schaduw trekkende
bewegingen, een uitgewoonde
cirkel die september tracht te
ontwijken door de vensters
voor even te sluiten
het bladerdak ontrafelt
minitieus het ontsproten
jeugdig licht dat gespleten
de eindigheid voorziet van baldadige
invasies welke de chromosianen…
Hun stervenspijnen
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
428 hectiek
van vluchten
met vrees en
schrik in weten
wat ons en ik
gaat overkomen
in het slechtste
samenraapsel van
onze dromen die
we ooit beleefden
het waren de
hoge uithalers
in de muziek die
opborrelden uit
aarde waar modder
drab en verrotting
hun stervenspijnen
krijsten om medelijden
wij hebben die
processen al zien
eindigen…
zonder titel
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
188 letterwoorden schuiven
van daar naar hier op
onbeschreven papier
verlies van veren
scheren in een nooit
eindigende pennendans
schaarse leegte
wit dat niet wijken wil
in hardvochtige tijden
niemand vraagt
taalt naar stuntelige taal
in hanenpoten schrift
krakende woorden
zonder vleugelslag waar
niemand kan komen
ongewisse…
Stiltestrijd
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
16 want ik vertrok
om jou te verlaten
waar ik rust kon hervinden
en dus voor jou verdwijnen
jij voorgoed uit mijn buurt
ik trok jou niet eeuwig meer
het vocht in sloffe frieten
geest door mijn wrange angsten
Jij hield vast wat je was
jij smeet mij op de grond
door jou gaf ik de geest
stierf ik voor eindigheid
Jij bleef stug bij je…
de stenen zou gaan tellen
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
727 groet
ik wist dat je de stenen
zou gaan tellen
tot aan de hoek
ik sloot de deur
proefde nog de
oogst aan geur
die altijd bij je was
als ik je lente zag
de zomer liep
na jaren winteren
voor het eerst
weer in de pas
ik zie ook stenen
op de hoeken die ik ga
ze leiden mij naar wegen
waarop al tijden
niets is te beleven
eindigen…
Verdrinken in muziek
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.389 Mijn gedachten dalen naar het nulpunt
ik laat mezelf verdrinken in muziek
terwijl de melodie mijn bewustzijn verdunt,
verdwijn ik in een avonddroom vol ethiek
Gevoelens verdwalen in een melodieuze mist
zonder geluid zing ik zachtjes mee
een refrein wat mijn ziel verfrist
langzaam reist het lied naar een eindige zee
Vol emotie teruggekeerd…
Afscheid (2)
netgedicht
2.4 met 18 stemmen
2.346 Dan gebeurt het,
D's hand gaat
naar voren
met de hare
en in één beweging
dansen
een moeder
en haar grote zoon
de tederste dans
van het leven
om te eindigen
met een buiging
naar jou.…
IJsbloemen
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
446 Ik zal sterven
zonder het te weten
anders had ik
de tijd wel teruggezet,
en de ijsbloemen voor
het blinde raam gezet
om de teruggang
te kunnen meten,
zou ik het eindig doel
maar vergeten, wordt
op de laatste adem –
tocht de toon gezet
om de ijsbloemen
te herschikken in een
veranderend boeket, vol
ongeduld te wachten,
rolt zich…
het laatste verzoek
netgedicht
3.9 met 23 stemmen
1.551 Ze huilt nog wat zachtjes
niet om een eenzaamheid
maar om het geluk
van een hard leven
het maakt haar
staren
naar de eindigheid
wat zachter
ze vouwt de handen
om haar gezwollen knieën
duwt haar rug wat dieper
in de genade van de zetel
en glimlacht
niet om een verdriet
maar om een trots
van het alleen gaan
en de pijn die eindelijk…
- Exodus, tijd belooft niets anders -
netgedicht
4.8 met 66 stemmen
1.309 De witte vleugels, ze wilden slagen
vormden vereniging
ze vochten tegen onschatbare afgrond en dood,
als engelen hun eeuwige levens waagden
ontsloten... wat eindigheid bood.…
ALLEEN
hartenkreet
0.5 met 2 stemmen
1.122 gedachten
ontspanning
kloven krijgen bruggen
watervallen ladders
hemelen komen dichterbij
afstanden vervagen
sterren worden tastbaar
dromen worden werkelijkheid
aanraking wordt liefde
woorden blijken strelende gedachten
leven wordt voortbestaan
eeuwigheid wordt overbrugd leven
in geaarde dualiteit
tussen heden en toekomst
eindigheid…
zomerkind
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
569 ze bloeide klein
als witte bloempjes, waar een gouden hart in ligt
eindeloos vertolkend hoe haar tere kracht toch zomers telde
binnen zicht van eindigheid kleurt winter in wolken
langs een blauwe schijn vol hoop
morgen dansen blaadjes rond het spelend licht
van zondoorregen dagen
'leg jouw huppelhartje maar in zachte bloemen, kind
het…
Escher*
netgedicht
3.9 met 17 stemmen
3.569 In dit paleis loop ik verwonderd rond,
want leerde ik al heel snel in mijn klas
dat alles stroomde en zeker eindig was,
nu zie ik ontkenning: een morgenstond
gaat over in avondrood. Pas voor pas
lopen mensen in een eeuwig verbond
op een trap, waarbij niemand boven komt,
oneindige ganzen op een stropdas.…
08.00 uur, 18 oktober 2013
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
541 *
ik eindig midden in een zin
en sluit het ochtendjournaal
alles ligt nu stil…
Vriend Hein
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
807 Met strak bemeten eindigheid
tot op een duizendste seconde
bepaalt hij onze ademtijd.
De een krijgt uren, de ander jaren,
een enkeling slechts viert een eeuw,
doch ook voor hem bepaalt de zeis
uiteindelijk de laatste geeuw.…
Wanhoop en extase
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
417 het voetspoor van
z’n uniformiteit, schuurt
het eerste licht langs
de hoogste takken,
strekken schaduwen zich
tot levende sculpturen,
gekerfd in de magere
schors van de vluchtige tijd
lekt langs bombastische
stammen, gedenktekens
van vergeten ontmoetingen
die opgaan in de opengevallen bressen
van wanhoop en extase, waardoor
de eindigheid…