inloggen
voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 10.001):

verregende lucht

we voelden
dat koele briesje
over ons heen

zeiden dat dit alles was
wat we nodig hadden

deuren en ramen werden opengezet
onze zomerziel zong wrevel weg

we beantwoordden elkaars vragen
stil soms verleidelijk
tussen de nergens eindigende lakens
van de nacht

maar ach, wat wisten wij
van elke schakeling, spanning
samen
en nooit meer jij of ik alleen

soms spreek ik je nog
als overbodig gemompel
als een schreeuw in een enorme ruimte

... voor ingesproken versie, zie link ...


Zie ook: https://youtu.be/IrqLIBMSZck

Schrijver: kerima ellouise, 20 jul. 2017


Geplaatst in de categorie: psychologie

3,8 met 13 stemmen aantal keer bekeken 223

Er zijn 6 reacties op deze inzending:

Naam:
jonhy donovan
Datum:
22 okt. 2017
zeer knap beschreven Kerima!
Naam:
Ralameimaar
Datum:
18 aug. 2017
Hoe je eindeloos kunt zwijmelen in de liefde....totdat toch blijkt dat....er alleen een krijs van een meeuw bijv. Heel mooi gedicht.
Naam:
Inte Feelders
Datum:
14 aug. 2017
De ruimte kan niet wijder zijn ... wat een prachtig gedicht, kerima!
Naam:
Guy Aarts
Datum:
22 jul. 2017
Een probleem stelt zich stilaan: mijn superlatieven om jouw gedichten te bespreken, raken op! Want dit is me er toch weer eentje!
Onweerstaanbaar knap, Kerima!
Naam:
Hilly Nicolay
Datum:
21 jul. 2017
Soms weinig nodig, soms ook het verlangen naar meer. Soms een schreeuw in de ruimte... Een gedicht dat mij ontroerd Kerima. Prachtig.
Naam:
Annejan Kuperus
Datum:
21 jul. 2017
Met jouw VERREGENDE LUCHT heb jij opnieuw een pracht-poem aan jouw parelsnoer van heerlijke gedichten toegevoegd. Lof...!

Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)