958 resultaten.
ONVERMOGEN
poëzie
4.8 met 13 stemmen
2.724 Er ruisen tonen om mij heen,
En schone vormen zweven
In glanzig nevelwaas dooreen,
Die mij het hart doen beven.
De schoonste wenkt mij in 't verschiet
Om tot haar door te dringen;
Ik strek mijn armen uit -- zij vliedt,
En al mijn snaren springen.…
In Libessart
netgedicht
2.5 met 13 stemmen
6.952 Wij
in dit doodstille huis
herboren uit landwijn en gedempt lamplicht
of uit wat van het houtvuur ooit rook was,
wij horen nog alleen elkaar ruisen.
Ik
in de dood van de drank
hoor jou zacht slapen
Jij
in de dood van een droom
hoort mij drinken,
het stelt niet veel voor.…
Het lot
hartenkreet
4.3 met 12 stemmen
1.321 Ik had mijn verstand op nul gezet,
luisterde naar het ruisen van je rok.
Toen ik die ochtend wakker schrok,
door jouw weggaan zeer ontzet,
was mijn verdriet een ijzeren blok
dat mij bijna had geplet.
Nu is dat ijzer allang verroest,
mijn leven een klein paradijs
met kinderen en lieve vrouw.…
zee aan zee
netgedicht
3.8 met 16 stemmen
1.781 zij zoeken zeldzaam lila
langs eeuwen schelpenstrand
het blauw gevuld met meeuwen
zo wit als zilverzand
een V-formatie vliegers
verjaagt de winterkou
met zuiderzonnewarmte
vanuit een hemels blauw
het bruisen van de golven
die breken op de kust
het ruisen van de harten
die ademen naar rust
waar komen al die spetters
die glinsteren…
Panama (voor M.A.)
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
621 Meer door het ruisen van de hoge bomen
dan door het lomen
van het warme weer
is hij in een heuze hazenslaap gesust.
Of hij daarin daadwerk’lijk rust?
Dwaalt hij dromend door verhalen
of is zijn snuivend snurken zinloos malen?…
Het Tentamen
netgedicht
3.3 met 20 stemmen
2.964 laten zich niet pakken door je pen maar scheuren
jennend stroomopwaarts in je bloed
Ze ruisen langs je trommelvlies
op het jachtig ritme wat het hart je slaat
Stop met stompen
alsjeblieft
Steeds leger
lijkt het papier
en jij…
Magisch realisme
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
578 ik zie de imposante rij
het lijkt magisch realisme
maar de bomen ruisen blij
waar in een verre horizon
licht en nevels schoonheid figureren
leren witte wieven hun theater in het bos
zoals elven feeën en kabouters
dansen op het maanverlichte mos en
kobolden smeden in hun grotten verder op
nooit is de mens alleen er leeft
in veel dimensies…
Schitterend vlamt het hout
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
437 stormen opgetekend
de bijna breuk
van ander dan natuurgeweld
heeft mij beschadigd maar niet geveld
in opgeschotenheid raakte ik
vanzelf mijn wilde takken kwijt
profileerde tot volwassen zijn
schitterend vlamt het hout
waar lange zomers bloeiden en
helaas mijn omvang te snel groeide
nog kaalt geen meter van de top
maar in het ruisen…
het laatste gedicht
netgedicht
4.8 met 17 stemmen
1.025 woning
mijn letters dragen
anonieme gezichten, liefst
ver weg
analfabete minnaars
die uit mijn mond vluchten
en het glazen trapportaal
vermijden
bewegingsloze
decoratie, mijn spiegelbeeld
waarnaar honden blaffen
waarom zou ik nog
wind is wind en bomen
praten niet
de zee is slechts een illusie
van schelpen, door het
ruisen…
Meditatie aan zee
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
622 Aan zee in luwte van de duinen
raak ik in vervoering door 't
ruisen der branding, tijdloze
dans der golven in ritme van
de zee en het oneindige zicht.
Ik stel mij open, ga op in 't
geheel van blauw en wit en
als de zon in zee verzinkt in
vele tinten oranje-licht.…
Jouw warme hand
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
448 De nacht duurt in mij
zoals de uren telkens slaan
en het licht dat spaarzaam fonkelt
zijn de regenfonteinen op het raam
dit ogenblik is slechts mijn leven
nu jouw hand zich droomt
in de warmte van mijn kruis
op het ritme van je adem
met op de achtergrond mijn eigen ruis
maar nu ik jouw je dromen laat spelen
wens ik mij op het…
oppervlakte en diepte
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
688 meer
turend over het weidse water
is het heerlijk genieten
een fuut zwemt voorbij met jongen op zijn rug
jonge eendjes volgen hun moeder
zwanen zwemmen statig in colonne langs
het heldere water geeft zicht tot op de bodem
een school visjes is te zien in de diepte
met de zon helder aan de hemel
de wind kabbelend over het water
het ruisen…
WATERVAL 1961 M.C. Escher
gedicht
3.5 met 10 stemmen
7.624 Intussen
blijft het klotsen, kabbelen en ruisen
in je verbeelding. En net zo echt
is dat geklater als het water diep -
-----------------------------------------
uit: 'Dichters Gedichten', 2010.…
Stervend ijzer
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
641 er is geen ruis of regen
geen raam om tegen te leunen
het zou ook vreemd zijn
mezelf te horen liggen
in het geblazen zand
zonder te bewegen
een beetje dood beoefenen
ruiken aan het bederf, geen wierook
of wat afgeschaafd dennenhout
dat mij omgeeft in de dagelijkse
kledij van gewapend beton
schuifelend kent de dag mijn tijd
leert me…
Waarnemen
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
603 hoe gezegend zijn we in 'n wereld
waarin wij kunnen horen
hoe beperkt zijn zij als ze
zonder gehoor worden geboren
hoe gezegend zijn we bij
het horen ruisen van de zee
hoe geïsoleerd raken ze, tellen ze
zonder gehoor wel mee
een operatie stemt tot hoop
doch garantie minimaal
emotionele achtbaan
is geluid nu ineens kabaal
de hoop…
Ik schrijf vogels
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
542 ik schrijf vogels
naar jouw raamkozijn
voor elke dag een lied
wat vrolijk kwinkeleren
een zachte ruis
door de reuring van de bomen
mijn hand vol innigheid
strooit zomerbloemen
o, mocht ik met jou
mijn duizendschonen dromen
ik schrijf vogels
naar de te vroege herfst
spreidt mijn liefde
over het keuvelbankje
de maan, de…
BEGRAAFPLAATS
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
753 Een begraafplaats spreekt me aan
daar zwijg ik graag als het graf
respectvol voor de gestorvenen
Slechts de bomen ruisen wat en
wat bladeren dwarrelen er vanaf
God's zonnelicht schijnt op de
veeal inktzwarte zerken
licht de namen op van
die mij voorgingen
Ik stap maar weer eens op
met lood in de schoenen
stap ik mijn leven in
hap…
In het bos
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
647 Ruisen koel door bomenhuizen
hun gewaden? Nauw verraden
blâren met trage gebaren
een bewegen, zó verzwegen
dat pas als 't verdwenen was
ik met zekerheid en spijt
wist dat wat ik had gegist
had bestaan en was gegaan.…
Het bos
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
1.086 Rustig zittend
De touwen langzaam optrekkend
Het ritselen van de bladeren, het ruisen van het water
Zacht en mooi
De touwen langzaam optrekkend
Overal bruin,groen en een glinsterende blauwe lijn
Zacht en mooi
De kar
Overal bruin, groen en een glinsterende blauwe lijn
In het prachtige bos
De kar
Verdrietig, denkend aan vroeger
In het…
Droom
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
599 Uiteindelijk toch van dat probleem bevrijd
besefte ik wat ik immer heb geweten
en uitsluitend hierop heb gewacht,
nu luister ik naar het ruisen van de tijd
en ik zie de grote sterren en kometen
bewegen, door diezelfde heldere nacht.…
Transplantatie
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
788 Ze kijkt beduusd rond
bukt en strekt haar hand
ze wil plukken
maar het lukt haar niet
een onzichtbare macht
verlamt haar hand
de adem vertraagt
en stokt in stuifmeel
ze hoort een gedempte stem
kleurrijk ruisen
de onuitgesproken mare
verbloemt niets
het open veld juicht
lenig vleit ze haar frêle lijf
tussen paradijselijke tinten…
Uit sprookjes van weleer
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
663 bomen ruisen groen
stammen kringen statig bos
wuiven met hun takken
eens per jaar de bladeren los
die dwarrelen een
kleurig herfsttapijt dat
in de winter modder wordt
en het geluid van passen smoort
niet alle bomen maken bos
ze hechten niet aan struiken
vervlechten moeilijker met
sfeer uit sprookjes van weleer
ze staan wat afgelegen…
ik wil de zee alleen voor mij
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
793 glimmende sixpack jongens
of anti zonnebrand inwrijf senioren
stijf van de olie
ook niet voor uitgelaten opstuifhonden
die gecultiveerde - in zand en water
losgeslagen - kamerolifanten
niet voor tennisrackets
en beachvollyers
niet voor surfers of zeilers
maar
de meeuwen
waterhoentjes en wolken
die zich spiegelen in ebbig tij
het ruisen…
Binnenwater
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
456 we komen in onze toekomst aan
treden buiten oevers
verkennen het land dat zich
altijd in vlakte verschool
dat zich binnendijks veilig waande
voor de bocht in de rivier
de stroming houdt voet bij stuk
van hoog naar laag
beneden wacht de zilte moederzee
oneindig gestaag
nu we de stal ruiken, horen we de
branding ruisen
we verlaten…
In stilte
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
452 Maar hier staat het leven
op "mute", alles gaat gedempt,
want in het ruisen tussen woorden
vind ik een mooi geluid,
dat verder draagt en mij
zwijgend schrijft.…
Fysisch hart
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
441 Het hart puur als orgaan
Breekbaar door het lichaam
Beschadigd door de jaren
Gekwetst door groei en teer geweld
Als het hart slechts een orgaan was
Was de ziel niet meer dan lucht
Een afwijking van de hersenen
Een hart dat niet te kwetsen is
Door ander trauma dan fysiek
Is een hart vrij van interne ruis
Geruisloos pompt het voort
Onbetwist…
deelt leven met de dood
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
793 ook de lucht
is nu gereinigd
woorden zijn steriel
zusters knippen
scheren en joderen
een groene man die lacht
het mes dat wacht
en zonder spreken snijdt
de huid tot helften splijt
vrouwen zuigen het verboden
vocht stromen dat niet mocht
vaten worden afgeklemd
stilte is al overstemd
door het ruisen van de pompen
bloed wordt…
hier knispert beschaving
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
734 bomen zijn weg
uit het bos
het ruisen is
aan het verhuizen
jengelt nog na
in versgezaagd hout
op het mos
hun zielen dwalen
in het woud van
oudsher dat tot
park verwordt
paden van naalden
zijn al door
asfalt vermoord
hoor drift
in het stappen
van mensen hier
knispert beschaving
stilte verwensend
met schreeuwen in
dolle…
In memoriam Menno Wigman (1966-2018)
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
778 Het maatvaste was een vereiste
een gedicht mocht best een lied
van melodie en ritme vertonen
Hij tikte met zijn hand het tempo
In het ruisen van het bloed kwam
een hapering in, een huppeltje
dat de cardioloog verontrustte
eerder had gehoord en gezien
Jij hielp me eens een gedicht
te vervolmaken, ik vraag me af
waar dat sonnet is gebleven…
Babilon
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
439 uit alle windrichtingen wordt aan je getrokken
waarbij het gevoel het verstand overstijgt
dan resteren enkel vergruisde brokken
waarbij de adem ook nog het stof opzuigt
men is verslagen, ontbeert de juiste vragen
en is er niemand thuis, zo vertelt de nacht
de dageraad verzuimt op te komen dagen,
je zit ongeduldig gevangen in je eigen ruis…