1000 resultaten.
Dag na dag
netgedicht
4.1 met 14 stemmen
752 ik denk
aan die deur
telkens dezelfde deur
en aan jouw hand
die koele stilte over drempels draagt
in elk nalatend sterfgebaar
ik kijk
naar je oordeel
en de tien geboden
je ontneemt mijn blik
en bewaart de wind
beseft niet
dat de tocht, ook
doorheen het venster,
mijn borst omklemt
en dat die deur
door vloed bezwijkt…
KRISTAL EN FONTEIN
poëzie
2.9 met 14 stemmen
2.473 Ik heb wel altijd dit kristal
Waarin de wereld spiegelt,
En in me is altijd vloed en val
Van golf die wendt en wiegelt;
Maar o, nog eenmaal de fontein
Die springt en straalt en stort te zijn!
-----------------------------------------
uit: Rondom mijn werk (1938)…
onder nul
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
758 met de frequentie van eb en vloed
en een falende woordkeus worden
woorden op een hoop geworpen
ik grabbel op de tast naar iets
van waarde doch 't chronisch tekort
aan verbeelding speelt mij parten
bij het zoeken naar een onderwerp
voor een gedicht stuit ik
pijnlijk op mijn onwillige pen
en een inspiratie van ver onder nul
de som van…
Ochtendgloren
hartenkreet
3.7 met 15 stemmen
1.385 Heb je nog plannen
nog dromen met mij
Voor morgen en later
dan maak ik tijd vrij
Heb je nog plannen
voel je de tederheid
Lief je mijn glimlach
maak ik jou nog blij
Heb je nog plannen
koester je onze lust
Passie als eb en vloed
als je mijn lippen kust
Heb je nog plannen
blijf ik jou bekoren
In voor en tegenspoed
bij elk ochtendgloren…
hoe lief
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
549 nu de lente leeft
en het terras groen uitgeslagen
door het plagend mos zichzelf
verwijdert nu de stappen smoren
in het gebed van ijzige wolken
het lijkt kathedraals, de silhouet stompig
geworteld in de aarde
terwijl het verschoven
millennium zich spietst in eeuwigheid
besef van tijd is de rust van het moment
het verdwijnt zoals de vloed…
Vanaf het duin
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
587 Golven breken stuk
geliefden vinden elkaar
zandkorrels breken los
in oneindige tijd ronddolend
Wolken gaan en komen
geliefden kussen elkaar
gebroken hout schuurt
splitsers blijven achter
Duinen keren het water
geliefden trotseren stormen
eb en vloed markeren de tijd
sporen van de dood achter latend…
Hobo.
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
540 Als je luistert hoe het oude zingt
en sterft tussen eb en vloed, in golven
uitdeint, in afdruk in het natte zand,
als een hobo in de kristallijne lucht,
een gouden stemvork. Stil is mooi
als je fluistert, in lange halen, in wind
over snaren, als je fluistert dat je mij
graag en de meeuw op het strand
en dat je wacht. Stil is mooi.…
Tijdstrap?
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
448 Verworpen
in de strijd,
geen doel dat
het middel heiligt,
we worden door
onszelf gestenigd,
oneindig traag
door tijdsbeelden gepijnigd
rollen de vurigste stenen
aan om in de laatste
uren tegenover elkaar
te staan, vonken bloed
en hoop
die samengaan
in de samenloop
van eb en vloed
van nog te
verkennende structuren…
Ridders van het ruime sop
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
740 Onder de korrels
van een nat strand
liggen kastelen
te wachten op
vlijtige kinder
handjes die bouwen
aan een zanderig
fundament, waar
draken prinsessen
gevangen houden,
en ridders op schelpen
de vloed berijden.…
Duinden in pannen
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
1.044 je bedekte mijn kust
waar ik rotste in
strijd met de zee
zacht nam je vloed
het geelwitte zand
met zich mee
we glooiden in strand
betreedbaar voor velen duinden
in pannen om elkaar stil te strelen
toen kwam de storm
onverwacht tussenbeide
terwijl wij al zomerslang vrijden
jouw zand is verdwenen
toch rots ik niet meer en verwacht…
Gelijk een vuur, dat flonkert
poëzie
4.0 met 2 stemmen
937 Wilde, brandende ogen,
drijvend in ene vloed
van zachtheid en mededogen:
half water en half gloed.
O toverachtig gemengel
van week gevoel en van drift!
O tolken van 't hart van die engel,
brengt gij mij laving of gift?…
Zeewering
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
504 De zee
willen we weren
het tij keren
want wij hebben
weet van water
dat springt en kolkt
brult
boven de wind uit
herkennen het geluid
van pijn, van hulpgeroep
van een onstuimige zee
en nee, niet meer
Zee komt
tot inkeer
weet zich eb en vloed
wat er toe doet
in de Lage Landen
waar duin & dijk
..........waken
als ouders…
Haverklap
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
556 ik doorkruis telkens mijn zee
wissel woorden met
eb en vloed
ik heb windeieren gelegd
en een strand geoogst
schepen vallen achter de einder
verdwijnen zonder troost
de mast verdwijnt als laatste
Moeder Aarde, klamp mij aan
welk schip daagt de branding uit?…
Dromend van mijn leven in de stad
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
445 Het is drijfzand, lastig
maar er zijn geen beesten
die mijn ogen uitsteken
om me levend te verscheuren
ook is er geen getij
geen vloed die me verdrinkt
ik zit alleen maar vast
als in beton, het zand
is hard geworden, ja
als er toeristen waren
zou ik naar ze zwaaien
op hun foto’s, maar
er is niemand
ik voel niet eens meer
hoe koud…
Ik ben zinnens, zinnens meer
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
160 Dinsdagavond, dinsdagavond,
acht tot negen, tango met Suzy, met Suzy dansen, dansen,
ogen meren, diep, diep angstig, lichaam vloed, vloed en eb,
ritme trekt, trekt mij mee, borst vol eb, vol vloed.
Abonnement, abonnement op plassen, diepe, diepe plassen,
tijdschrift zwart, zwart als spiegels, hemel verdrinkt, verdrinkt.…
Geluk
hartenkreet
4.0 met 8 stemmen
1.262 Aan elkaar het goede van jezelf geven;
’t Geeft niet hoe je dat doet
het zijn de kleine dingen in het leven
zoals eb overgaat in vloed…..…
zeeën rollen aan
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
667 leve de kronkel
van de waterlijn
altijd
in de weer
eb of vloed
trekt of woedt
golven rollen
schuimend koppen
eeuwig is ’t soppen
van grijze wolven
brullend voor de Heer
d'dichter bij 't water
vol in luister
’t wordt steeds later
verweert in 't duister
zuid wester in z'n sonnet
met zee die bergen verzet…
Wonderbaarlijk
hartenkreet
1.5 met 8 stemmen
1.716 alle prikkelingen die hij ontvangt
vormen zijn eigen veilige wereld
waar de zon meer kan zijn
dan een lichtbol van warmte
wonderbaarlijk leeft hij het leven
en laat hij levens veranderen
als zijn lach ook wordt gevangen
en zij is de zee van eb naar vloed
die dierbaren laat meedeinen
tot aan de avond, door de nacht
en soms vallen sterren…
witgatje
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
659 het schor ziet dor
slikplaten sudderen
na weer een vloed
zeekraal is scheutig
op overgangsplaatsen
paaltjes markeren de
grens, wit bescheten
bieden zij plaats aan
vluchtige bezoekers
zon zaait weer armoe
de bodem zal scheuren
onder vluchtend gekrijs
steltlopers priemen en
drillen de bodem leeg
tonen hun stuit, brutaal
is hun uitzicht…
Gestrand warm zand
netgedicht
2.8 met 10 stemmen
1.653 dwingt de delta in broei
tot glanzend kwel
amper verholen in zilte zindering
wacht op ademwarme wind
gestrand in tongrollende vlagen
vederlichte vingertippen
toetsen over rotsvaste toppen
en prikkelzacht zeewater
doet schokkend ontdekking
van stralend witte kleuren
die blanke flanken doen verschieten
in het warmzuigende zand
de vloed…
schrijvend verlangen
netgedicht
3.5 met 15 stemmen
597 elke avond komt hij hier
op het strand waar
ritmische rijmen
schuimen in innerlijke beroering
van golven in schittering
met blote voeten schrijft
hij over liefde in het zand
waar zinnen nader komen
tussen eb en vloed
diep in het opgejaagde schuim
waarin naaktheid losbreekt
druppel voor druppel
het geluk vloeiend
in haar hart
die…
leer me dan zwemmen
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
578 wanneer ik verdrink
in die diepste bron van bestaan
zo breekbaar
tijdloos meegaan
in de stille stromen
met eb en vloed
moeilijk zichtbaar
voor het oog
wanneer die dag komt
leer me dan zwemmen
in een rivier vol vruchten
vol weelderige kleuren
zonder het gevoel te hebben
te zullen stikken…
Waar is de maan?
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
471 Eb en vloed met blauwe inkt geschreven.
De op- en neergang van een naastverwant,
van een duisternis die licht kan geven,
geregeld in strakke orde van hogerhand.
Zij laat zich een aards leven aanleunen,
in een dans van aantrekken en afstoten.
Het is meer noodgedwongen elkaar steunen,
een verhaal van de kleine en de grote.…
benen en vinnen
netgedicht
4.0 met 11 stemmen
599 die ik schep tot schuimend lichaam
er waait een gedicht uit
grillig gevormd
ook door het zilte aangetast
mijn handen halen zich open aan de horizon
versieren illusies
met
schelpgeruis
opnieuw
in deze volgorde van emotie
schaduwen liggen
stil
op een meeuw
die ook jij zag
of ben ik het
die met een witte zakdoek
de vloed…
Wat ik je wil zeggen
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
1.051 een nevel
het twistend bootje
in een eenzame cirkel
vaart zo ver van een thuis
meeuwen schreeuwen
vechten zich een plaats
in het bestaan
jij roept naar een haven
het vuurtorenlicht
je zoekt een baken, een zicht
waar zijn toch de liedjes
de golvende woorden
van je geschreven dromen…
- wat ik je wil zeggen,
er is eb en vloed…
Buitenaards leven
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
625 regen
voer me,
voer me weg
weg als, als met regen
stromend ’t putje in
en laat me vreemd, achter
ontmoet me achter
op een onbekende kruising
bekoor me daar als vriend
al is dat misschien niet
misschien wel, verdiend
leid me naar avontuur
waar ’t uur geen toezeggingen doet
en waar de stand van de maan
geen invloed heeft op eb en vloed…
de zeezwemmer
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
694 In ’t diepst van zijn gedachten
brandt altijd het verlangen
naar zeewater van 15 graden plus
zodat het saaie zwembad dus
kan worden vervangen
door zee aan wenkend strand
door vloed omspoelde palen
door tenenknersend zand
door sterke stroomverhalen
door verre zichten grijs
door brutaal meeuwgekrijs
Ja, voor wie graag in golven klauwt…
Zonder azen
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
839 woorden
spelen hun spel
duikelen in golven
verstromen de gevolgen
in kuivende vloed
maar op het strand
wacht het verstaan
als het schuim is
weggeblazen naakt
de kale waarheid snel
zonder azen
in vier kleuren
spelen dame en de heer
hun nellenspel
en roemt boertien
het mes snijdt fel
door hoge golven
ja ze spelen goed
stranden…
mijn eigen stilte
netgedicht
4.2 met 20 stemmen
908 leeft in mij
en sust mijn kreten
duizend malen stiller
dan 't verlopen tij, neergeveld
door 't verleden
het water en later
de wind en het zee-licht kind
wanneer zijn ze omsloten
door het zilte schuim verstoten
en wanneer is alles zo gebleven
de wonde die 'k voel kloppen en
het levenslange vrezen
ze leeft in mij
bij eb en vloed…
Ieder schelpje, elke steen.
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
476 wij leven in een pressure-cooker
aan de leiband van een virus
een koekje van ons eigen deeg
bewogen door een judaskus
hoop blijkt ijdel
opgehouden handen leeg
maar hier - langs deze hete kust
verzamel ik wat zee mij schenkt
van schelpjes slakkenhuis en steen
al wat de zee bij vloed mij brengt
en wat mij vrede geeft en rust
van ieder…