5388 resultaten.
Ochtendgloren
hartenkreet
4.2 met 8 stemmen
927 het zachte schijnsel van de ochtendzon
Prikkelen de stralen de ogen wakker
Een nieuwe dag is weer begonnen
In het zachte schijnsel van de ochtendzon
Verdwijnen de zwarte sluiers van de nacht
De kleur van zoete zomer mag nu schijnen
Fluisterend zweven de stralen over de aarde
In het zachte schijnsel van de ochtendzon
Laten de bomen hun schaduwen…
Een geurtje geluk
hartenkreet
3.8 met 15 stemmen
2.142 Langzaam verdwijnen de schaduwen
door mijn verlossend handgeklap.…
je gezicht is niet getekend
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
1.456 ik zoek je in de schaduwen
in hoeken waar het licht
niet uitgenodigd is
waar wind de bladeren jaagt
vuil zich ophoopt in de goot
je geeft je niet gauw bloot
je kent de achterbuurt
waar niemand komt omdat de
messen scherper zijn na zessen
je ziet het lemmet niet
overleeft agressie en verdriet
omdat je nergens sporen achterliet
volgt…
Jij bent de weg
hartenkreet
4.8 met 8 stemmen
959 De stilte komt steeds nader,
nadert tot het zwijgen,
maar jij bent de weg,
de weg van schaduw naar licht.
Kom terug naar jezelf,
naar de kracht
in je breekbaarheid…
Kom terug naar de
zachte stilte van het
levenslicht.…
dan verknekelt verstand
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
1.373 breek sterren
uit Gods firmament
doof koude vuren
in bakken cement
verhard ze in tijd
in het zwart van de gaten
zoekt de hemel zich kwijt
splijt de maan in
haar laatste kwartieren
dan is er geen licht
om de dood te versieren
geel is de schaduw
het duister legt af
in de kou van het graf
dan verknekelt verstand
in het botsen van botten…
seizoen-gebonden
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
985 kan kleuren
mij in een gewenste vrolijkheid te haasten
om te reiken naar vergelegen lentedeuren
o, zeker, ik heb weet van de huidige dagen
waar innerlijke spiegels zijn aangeslagen
en waar zaden ongemerkt groeien
ik zou mij er zo graag mee willen bemoeien
het daglicht schijnt op de muur van mijn tuin
en zet de stenen duif in zijn eigen schaduw…
woorden zwartten keer op keer
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
845 ik zoek je in de schaduwen
in hoeken waar het licht
niet uitgenodigd is
waar wind de bladeren jaagt
het vuil zich ophoopt in de goot
je geeft je niet gauw bloot
je kent de achterbuurt
waar niemand komt omdat de
messen scherper zijn na zessen
je ziet de snede niet, overleeft
daar in agressie en verdriet
omdat je nergens sporen achterliet…
achtergebleven
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
1.477 door de donkere steeg
met grauw gruis
ga ik
omhuld door een nevel
van herinneringen
aan mijn vroeger thuis
als vanzelf vind ik
de weg naar
la Place de Liberté
toen liep ik hier ook
gedwongen mee
unter befehlen
berooid met z'n twee
met nog meer, velen,
wij, schaduwen van schrik
als opgejaagd onteerd vee
ik nader de hel…
Ik heb een held ontmoet
hartenkreet
4.7 met 9 stemmen
1.037 wolken, op God gevest
strekken naar de hemel
en weven een zachte sluier
rond het tere, grijze blad
dat door licht omringd
zich nog verdiept
in de wijsheid
van zijn aardse zijn
net zoals leven en dood
kruisen poorten
zijn trage wereld
waarin hij dromen bouwt
rond vermoeide schaduwen
van zijn jeugd
maar waarin hij ook
woorden…
Ontrouw
hartenkreet
2.4 met 29 stemmen
9.851 vrouw
jaren spoedden zich voorbij
de eeuwige belofte leek verloren
door ontrouw en waar jouw hart gebroken
restte mij nog slechts de eer alle liefde
van wat eens ons toebehoorde opnieuw
toe te laten bloeien in het dal
van spijt
Jij vergaf zowaar ik weende en verdronk
in eigen tranen beloofde ik voor altijd
jouw lichtval te zijn waar de schaduw…
het nachtelijk gerecht
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
805 als mijn schaduw slaapt, als het ware
en mijn ziel opgaat in het onbestemde
nee, niet in de alom eeuwige rust,
dan drijf ik af, weg van de bewuste vaste wal
dan wordt mijn heden, wat dat ook moge zijn,
met het verleden in schemerland gesust
of haalt de geest de prikkels van stal
die doorheen de dag, bij ogenschijnlijk licht
hetzij van…
de sterke plant
hartenkreet
1.7 met 3 stemmen
1.011 Hij geeft mij steun en schaduw.
Wie is het sprietje, jij of ik?
Om beurten laten wij ons koesteren.
Het gaat om het evenwicht.…
licht dat speelt in ogen
netgedicht
4.9 met 25 stemmen
822 lach
in warmte geeft
en flauwtjes glimt
licht dat
alles heeft gezien
ontwaakt door
ijle schemering
toen nacht in
morgen overging
de middag warme lust
gestoofd in lome rust
licht dat
speelt in ogen
haren wit
vissers bruint
in lange zit
aan spiegels water
en je huid in kleur
gezondheid brengt
licht dat
lang naast
schaduw…
Spooklicht
netgedicht
4.2 met 11 stemmen
862 Kiezels scherpen het inzicht
ideeën werpen het eerste licht
over de schaduw van het water
waar de laatste roep van later
gemoedelijk weergalmt over
betere kringen.
Een zwerver werpt een schampere lach
in vuilnisbakken echoën
zuivere melodieën breken tanden
op de waarheid van een schamele
brok hoop.…
sirocco
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
822 spreek sporadisch fluisterend, mijn lief
en vertaal het in lichaamstaal
houd het water kokend aan de praat
in je nachtkleren en ochtendhumeur
en zet je lippen aan dat warme vocht
laat me het zilte van je mond kussen
en proeven van de jij waar ik naar zocht
in de zwarte schaduw van een zomers terras
wentel welig zuchtend, mijn lief
en…
Wie zegt mij dat het verraad
poëzie
3.9 met 14 stemmen
3.460 als ik opbreek en wakker word
in een nieuw maar ontworteld bestaan,
zal de schaduw weer naast mij staan
en ook onder de zuiderzon
zal het hart weer te rade gaan
met wat het ervoer en misdeed.…
Vrees
poëzie
3.5 met 12 stemmen
3.631 ik ben bang dat ik noch in de duur
noch daarna in de schaduwen van het Dal
de weg naar het hart des levens
meer vinden zal -
ach, de vrezen zijn zonder tal
-----------------------------------------------
uit: Tweede periode (1929-1933) VIII…
nacht ontkleedt de dag
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
596 weg van mij
de bocht om en voorbij
donker laat gedachten stelen
vertaalt herinnering in beelden
flitsen pijn en zwart gekrijs
ogenwit stil schreeuwend
meer dan minder zijn
zwartangstig ademend draai ik
naar licht de nacht verwerkt
mijn duisternis spuugt dauw als gal
en rekt zich loom en licht in vroege
schemering rust schuw in schaduw…
in je ogen brandt het vuur
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
742 hemel gaan beloven
je daarna neergelegd
je lachte veel en
droomde teddyberen
engelen wachtten bij je wieg
zorgen vlogen nog als veren
zonde was er toen nog niet
je groeit te snel
vermoeit je ouders
steelt hun jaren zonder winst
schopt de stoelen onder tafel
scheldt je vader uit voor kinds
je hebt de pest aan zon
en klaagt de schaduw…
Avondzang
poëzie
3.3 met 10 stemmen
2.884 Het zuidenwindje suist door zwarte twijgen,
En kust het slapend dons der zangers teder, -
De zilvren bomen wiegen heen en weder,
En doen hun schaduw met hen mede nijgen, -
Een stille zwoelte komt uit de akkers stijgen
Een koele stilte daalt op donzen veder, -
De zilvren nacht-zon sprenkelt dromen neder,
En lacht van liefde in eeuwig-lachend…
Bliksemse vrijdag
hartenkreet
4.0 met 14 stemmen
2.880 Daar zat zij in de boerenschuur
Verlangend naar het avontuur
De deur stond open wagenwijd
Gebruikelijk rond deze tijd
Het wachten duurde haar te lang
Dus ging ze zelf vast aan de gang
Haar wangen kleurden rozerood
Door de sensatie in haar schoot
Plots schrok zij zich het apenzuur
Ze zag een schaduw op de muur
Het was pastoor in vol habijt…
zij de duinen en de zee - ik de zon en de wind
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
1.050 weer haar borsten komen
onder mijn strelende hand ademtocht vol fijn zand
alles bestrooiend met de liefde van nieuw leven
haar zachte haar op trillende hellingen zichtbaar
onder mijn ijle lichaam luid haar bonzend hart hoorbaar
over mijn hijgende longen strelen haar vochtige tongen
als de zon rood wordt strekt zij haar benen in zee
en mijn schaduw…
"Natura naturales"
hartenkreet
4.2 met 13 stemmen
1.192 in de lentes lonken kinderen onbevangen,
ben ik zomers tot alles weer bereid,
er bestaat geen verlies aan tijd
als we elkaar komen te vervangen,
een hengst die schrijlings wordt bereden,
beteugeld, gevleugeld van verlangen
snuift briesend het koren van de molen,
te dolen in de wieken van de molenaar,
waait wind door frisse manen, in de
schaduw…
Kijk in mijn ogen
hartenkreet
2.8 met 6 stemmen
1.705 wat gaat er fout als ik in de spiegel kijk,
wat is er toch zo mis met mij,
waarom gaat mijn schaduw lopen,
en steekt die op de fiets me voorbij;
schijnt het licht ook op de maan,
en weet de zon wel van zijn bestaan,
heeft de eb wel iets aan de vloed,
en is godverdomme wel echt een vloek;
moet ik mij schamen voor mezelf,
is het gewoon niet…
Druppelt regen in de nacht
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
710 Duisternis dimt nacht tamelijk zacht
in een dromend woorden onderkomen
misschien een schim, in hem de ziel
zou deze twijfels thans herkennen
of toch een dweil, met tegenzin
die nog zijn grenzen moet verkennen
vermenigvuldig zinloos zwijgen
verlegen inhoud, het hart paraat
we gaan naar huis, doorbreek de stilte
schaduw der liefde, aangelegen…
Duisternis brak open
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
450 Duisternis brak open
kwamen nimfen aangeslopen
getekend in de volle maan
achter hun schaduwen vandaan,
maakten de gewelfde dijen lichter
in de koele nacht stijf bijeen
liepen daardoor wat dichter
langs schaamteloze blikken heen
nagestaard door oude wolven,
met bloed doorlopen ogen,
in de ruige pelsen van hun aard,
in korstig kleed gedolven…
Jouw seizoenen
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
588 Hier beginnen jouw seizoenen
het lichte oprapen van hoop
dansend in de schaduw, maanrat
je gaat met een redelijk hart op de loop
keert weer terug naar de waarheid
onder helderend licht, een wakende maan
roep je mijn naam naar de heilschaduw
de zinderende stem van verloren faam
je leest me veel minder dan vroeger
niet meer zo vaak en veel…
Gevloerd
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
710 Ons lot ligt
gevloerd op straat,
lantarens werpen
hun lichtend teken,
en schaduwen de
monden snoert,
van wie het
gezicht niet plooit,
blijft in gebreke
in de spotlight
van het bestaan,
lazen de half
gevulde glazen
in beider ogen,
om die te laten
staan, van
onszelf vervuld,
waarin we de
liefde hebben
voorgelogen, met…
Ruiker van suiker
netgedicht
2.5 met 18 stemmen
2.052 De dagen vallen over wilde lotussen,
de zon scheen wit, was gastvrij,
zoals jij, maar de muzen ontweken mij,
om in trage tred te naderenden met
de lange schaduw aan hun zij, met
boeketten van in sneeuw gedoopte
loten, viel als basterdsuiker uit heldere
sterren van je groene ogen, geplukte
ruikers uit je haar verstrooid, het kristallen…
roerloos wacht de schaamte
netgedicht
3.7 met 20 stemmen
715 net toen het licht
een lichaam kreeg, mij streelde
barstte het kind terug in de muur
en tekende marmeren pijnbomen, als herhaling
van losgehaakte dromen
ik zal je blijven zoeken
zei het licht
met bloemen en tederheid
in ieder verlangend hart, in iedere vrouw
die jou met druppels bloed ontvangt
waar schaduwen bewegen
weer dichter…