6020 resultaten.
lijf -het witte kruis en zuider kruis-
hartenkreet
0.5 met 2 stemmen
1.936 goed zo nu alles wit houden alles bevroren
en dan danst de dood een langzame dans
die van een ijsbeer op de vlakte verloren
tijd valt als in een dierentuin van de schans
in een tijdverdrijf dat leven op wil sieren
er is niets meer te doen met de nood zo hoog
ik voel me als een aasgier nee een condor
leef van lijken ben zelf bijna uitgestorven…
BOVEN HET MAAIVELD
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
800 Een kleine knuist, een rode plastic molen
Tot hoge snelheid door de wind gemaand
Lang heb ik me in verlorenheid gewaand
In Niemandsland, in duizendjarig dolen
De losse vlinders, onderweg gestolen
Maakten dat ik getemd leek en meegaand
Me in het maaiveld bukte, bang, betraand
Woede en trots en macht en moed verholen
Slaand met een vangnet…
Het kind en de dood
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.589 Zij voelde zich verloren; waar was zusje?
’t Was stomvervelend hier zo zonder haar.
Jessica, haar voorbeeld, steeds met grollen klaar
en een afleidend, snel gegeven kusje.
Tersluiks keek zij vlug even naar haar oom.
Die zat daar maar, het voorhoofd in de handen.
Waar waren pa en ma, dacht zij vreemd loom.…
Ziek ?
hartenkreet
4.1 met 8 stemmen
3.427 De stilte lijkt gevallen
Het einde van mijn geloof
Hoe hard ik ook om hulp roep
iedereen lijkt doof
Blijkbaar spreek ik verwarrende taal
niemand die me kan begrijpen
Geen mens die zijn hand uitreikt
Ik ga hier geheel alleen aan bezwijken
Gebroken tranen slenteren over mijn wangen
Mijn geloofwaardigheid volledig verloren
Mijn lijf boeit…
De eerste maandag van het nieuwe jaar
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
979 De eerste maandag
De Zon kwam op, de lucht klaarde blauw,
besneeuwde weide nog wit, niet door vervuiling grauw,
ik liep langs sloten, dichtgevroren,
met een enkele wak en Zwanen, heel verloren.…
Het Bestand van Water
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
962 Alleen het water
waarin zij na afloop
nog hun handen wasten
dacht daar anders over
Niets
rechtvaardigde de gedachte
voor een onsje minder te willen sterven
ook niet voor iets meer
Niets
zou het water
donkerder kleuren
dan vermeende onschuld
Het water was van iedereen
al proefde men pas na jaren
de ingedikte bitterheid
van verloren…
helwitte vuurtongen
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
1.433 Infernale, mijn eigen, kleine Goddelijke Komedie, op weg naar de onvermijdelijke negende ring; overwoekerd door zeshonderdzesenzestig voetstappen spiegelbeeld, beklonken bij elke druppel die ik vind,
O' La Descente Infernale, het geschal der trompetten, de lofzang die wonderschoon weerklinkt, bejubeld en bezongen, slechts Judassen en moordenaars, verloren…
Het Westen
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
642 de "kosmische stad"
omwolkt tegen ‘t buitengebeuren
staat de blauwe "Theater Aarde"
kosmische buitenlichten vallen
door ‘n gebrandschilderd gewelf
Inwoners spelen complexe rollen
voeren "illusie van het leven" op
spel en werkelijkheid verbonden
als 'n zwemmer en z’n zwemmen
de mens kent zichzelf niet meer
dat ging met het spelen verloren…
Aan mijne moeder.
poëzie
3.9 met 14 stemmen
5.395 Ik heb u lief, als dromen in de nacht,
die, na een eindloos heil van éne stond,
bij de eerste schemering voor immer vlôôn;
als morgenrood en bleke sterrenpracht,
iets liefs, dat men verloor en niet meer vond,
als alles, wat héél ver is en héél schoon.…
Verdwénen tijd
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
1.005 Die geur
In zwart-wit
De jaren destijds
Verloren
In tijd van toen
Van zwart-wit
Naar kleur plotseling
Let-ter-lijk
De tijd. Voorbij…
race tegen de klok
hartenkreet
3.7 met 11 stemmen
939 Het is een grote strijd
De strijd tegen een tikkende klok,
Want de klok staat nooit stil
Het leven heeft geen resetknop
Waarmee je terug kunt in de tijd,
Want het leven gaat gewoon door
Als een hart niet meer klopt
Als een klok die niet meer tikt
Is de strijd tegen de klok
Een verloren strijd,
Want het leven heeft geen tijd
Om stil…
Elk licht verliest aan glans
netgedicht
2.7 met 9 stemmen
1.400 de zon in twee
koelt de hitte in de cel
werpt een schaduw vooruit
Elk licht verliest aan glans
zet mijn ogen in traanstand
trilt je lippen tot een kus
heft mijn handen ten hemel
Elk licht verliest aan glans
bleekt de sterren in de nacht
loopt dood in wolkenstraten
verdampt hoop in mistflarden
Elk licht verliest aan glans
gaat verloren…
uitzicht.
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
598 verloren dragen de bomen hun takken,
deze dagen die bloeden als wonden
en de wind waait hartstochtelijk
over alles heen: de straten huizen
pleinen en door de bomen dus,
ze staan verwilderd wezenloos
in de vruchteloze kou, blauw-
bekkend, bibberend als bange
dieren, al kun je het niet bewijzen,
daarom is poëzie ook: om te laten…
Avond
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
660 Een zomer die verloren gaat,
de zon gaat onder, het wordt al laat……
Ik sla mijn ogen op.....
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
763 Ik sla mijn ogen op naar God
Want daar komt mijn hulp vandaan
Hij laat mij nooit verloren gaan
In Zijn handen ligt mijn lot.
Ik sla mijn ogen op naar Hem
En roep Hem aan in al mijn nood
Want Gods liefde is zeer groot
Bij dag en nacht hoort Hij mijn stem.…
Duizendschoon
netgedicht
2.7 met 10 stemmen
831 Ween niet over wat
verloren is, nu haar
transparante schim op
de golven van de winden
rust, naast de leeuwerik
in z’n eindeloze klim naar
dát streepje licht, ontrokken
aan de duisternis, een smetteloze
vlam, een hemelse lampion in
haar aubade de toekomst kust
en aan het heilig vuur ontkwam,
gebalsemd in een seringenbad,
bron van geurend…
Ongezouten
netgedicht
2.6 met 9 stemmen
575 ondanks
de dromen ongestraft uit blijven
komen in het kielzog van de
zelfgenoegzaamheid, tegen alle
zwarte gaten in, dein ik geblinddoekt
in de wals der sterren mee, verkoos
mijzelf te overschatten in verwachting
van bescherming van het nog te
verwekken kind, tot dan zal ik mij
mateloos bezatten, net zolang totdat
ik ergens haar verloren…
Adembenemend
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
674 “zij is als het schilderen van het lied
van de nachtegaal”
tussen eb en vloed
verloor hij zijn hart
de eb van zijn hoofd
de vloed van zijn lendenen
beschrijf haar jubelt de wind
saffierblauw haar ogen
stamelt hij als een dwaas
scharlaken rood haar lippen
als albast haar huid
haren zo zwart
dat met het licht van de zon
er een blauw overspoelt…
DWALENDE ZEKERHEID
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
939 De ster van Bethlehem
leidde de drie wijzen
naar het westen vol belofte
maar
misleidde hen te Jeruzalem
eer zij tevreden stilstond
boven de gezegende stal
dit geëerde hemellichaam
verloor ooit een spitsje
het doolt nog door de wereld
lopend in grillige schemer
zie ik vaak die vonk verschijnen
soms brandt ze als smidsvuur
binnen mijn…
eens heb ik je zo liefgehad
netgedicht
4.5 met 13 stemmen
708 samensmolt
met tedere overvloed beladen
leek ons geen weg te lang -geen berg te hoog
en nu de herfststorm raast
oceanen overstromen
tornado woest en wild en niets ontziend
al wat lief is heeft genomen
rest daar de roep van het kind
het wonderlijke kind
zo uit magie geboren
dat 't storm trotseert en baken staat
en roept - ik ben nog niet verloren…
Als de adem draagt
netgedicht
4.4 met 16 stemmen
752 mijn dak kent
geen vaste plek meer
het is verloren gegaan
plots is er
na zoveel jaren
een doorbroken bestaan
de grond behoort mij
niet meer toe
ik draag de koffer voortaan
van hier naar daar
verspreid over de tijd
die mij nog rest
op en neer en verder
naar het onbekende waar
verleden wordt geleden
in de onrust van het hart…
Doodse stilte
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
722 gillende sirene
weg rijdt
waarin een laatste zucht
staan zwijgend
drie getuigen
met elk hun eigen
verhaal
in ogen handen en voeten
ze keken toe
zwijgen ook nu
angst voor represailles
ketent
hun stembanden
zonder ruggengraat
sjokken ze huiswaarts
waar op elke hoek
in een vuistje
wordt gelachen
elders huilt een moeder
ze verloor…
wereldmuziek
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
789 evenals de zee, die bulderend haar achtergrond verliet
schuimspattend tussen laarzen viel
witter langs de dam zich terugtrok
om het water vrij te geven, dat verloren
over keien liep
het orgel ving aan
loeide kracht naar alle windstreken, harder
waar de zachte mijmering van enkelingen
slechts nog zwakke tonen riep…
Je maakt mijn hemel
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
493 ik wil dwalen in jouw bos
bomen zien in stammen
bladeren die losjes hangen
verloren in de top
lichte banen zon
raken schaduwen op aarde
spelen met het tere groen
uit duizend lentejaren
ik ga met jou
het voorjaar kleuren in je blik
de bosrand langs het land
voor jou weer wijd geschikt
je bent verlost van alles
een vinger van mijn…
Hartgedicht
hartenkreet
4.2 met 6 stemmen
814 Haar hart was toch zo vol van jou
Je was een manneke naar haar hart
Nu is 't verloren, zoekgeraakt
Ze noemt je bikkelhard.
Op dat moment is het gebroken
Met hart en ziel heeft zij gejankt
Toen is er een pak vanaf gevallen
Je bent dus hartelijk bedankt.…
GEESTELIJKE HAIKU'S EN TANKA'S
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
481 De mens roept God aan
in kleine, verloren ogenblikken,
spreekt vluchtig tot Hem,
Wiens oog het wereldwoeden
als een stofje langs ziet gaan.
Wie het Woord kennen,
mochten eens een klacht uiten
in ander daglicht:
"Mijn God, mijn God, waarom
heb ik U verlaten?"…
fluistering
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.032 Mijn lichaam zal jou toebehoren
buigzaam als een zachte veer
en teder, zacht in jou verloren
niet één moment maar telkens weer.
Dan zullen wij samen komen
samen één zijn in ons moment
in honingzoete zachte dromen
een die zijn einde nimmer kent.…
Lege vaas
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
781 Zo galmt het daar,
met zoute randen,
over bloemen die hun pokon misten,
rozen die hun blad verloren,
maar die vaas,
een lege vaas,
met daarop jouw naam.…
DWALENDE ZEKERHEID
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
1.700 De ster van Bethlehem
leidde de drie wijzen
naar het westen vol belofte
maar
misleidde hen te Jeruzalem
eer zij tevreden stilstond
boven de gezegende stal
dit geëerde hemellichaam
verloor ooit een spitsje
het doolt nog door de wereld
lopend in grillige schemer
zie ik vaak die vonk verschijnen
soms brandt ze als smidsvuur
binnen mijn…
Die ene ster aan de hemel
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
1.271 Mijn ogen tekenen de stilte
de glinster op het golvende water
de klokslag op dit late uur
Waar rook is
is vuur
er vonkt nog wat liefde
tussen zure druiven
Ik zie het riet zacht wuiven
naar een stervende maan
waar de kraters groter ogen
dan een verloren satelliet
De morgen trekt een muur
van eenzaamheid op
als het slot de sleutel…