5043 resultaten.
je oogde soms een vage lach
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
785 van een horizon
die we zelf hadden neergezet
wegen die eerst helder bleken
bogen af in flauwe bochten
we liepen niet meer naast elkaar
alsof we dat niet mochten
wat je mond met woorden gaf
hielden je handen zachtjes af
je oogde soms een vage lach
die ik in je lichaam niet meer zag
je wilde ongedwongen zijn en vrij
je vroeg mij om je los…
De duistere reis
hartenkreet
3.8 met 18 stemmen
1.376 Ik voel dat de trossen los zijn, zodat de duistere reis kan doorgaan.
Die nog niet zolang geleden begon, en die opnieuw begon met het door jou geschokte en gestrekte vertrouwen.
Anders zou ik niet zo sterk zijn geweest nu ik onvolledig tegenover je kom te staan, hopend dat je het me vergeeft, dat ik de rest van de reis niet met jou durf te maken.…
Kristallen
hartenkreet
3.0 met 10 stemmen
1.598 Dit is toch te gek om los te lopen,
in een wereld waar kinderen sterven,
geen voedsel kunnen verwerven,
ligt een hond tegen kristallen aangekropen.
Zijn mand is verdwenen,
het was een raar geval,
belegd met kristal,
de hond zal er niet om wenen.…
Loze letters
hartenkreet
4.2 met 13 stemmen
1.027 Kom los uit je web vol spinsels
en luister naar je eigen stem.
Toe maar, Spreek nu maar,
Ik zal luisteren.
Het is goed.…
reistijd
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
693 daar waar ik liep
de nacht die mij riep
waar een ander bestaan
niet sliep
daar in dat vreemde bos
was het open gaan van mijn geest
los kwam van de grond
liepen er tranen van langs mijn mond
ik viel meerdere keer op de gond
zakte er door heen
o wat was deze wereld soms hard
zo gemeen
maar ik liep door
op zoek naar antwoorden
alles kwam…
Wat is het goed dat Gij
netgedicht
4.6 met 19 stemmen
792 Gij die ook zonder woorden weet te spreken,
maak in ons hart weer nieuwe liefde los,
al is die ànders dan de geur van linden
en minder fel dan 't jonge groen in mei.
Gij die U overal wilt laten vinden,
wees al Uw mensen in hun nood nabij
en wil ze stevig op Uw rug vastbinden
want wie hen draagt dat zijt alleen toch Gij.…
opgedrongen ziekte
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
711 naakte aanschijn
het gaat oeverloos
ophemelen
van ziektebeelden
ingebeeld
opgedrongen
sociaal rond draaien
theatrale empathie
van een generatie
want
het blinkt zo mooi
aan de oppervlakte
maar zwijg
over de zwarte romanticus
met zijn
pretentieuze intellectualisme
hij heeft een broertje dood
in een ziek bedje
een steekje los…
De 4 seizoenen
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
632 ongekende vriendschap
Met Hem, heel waardevol
De gouden zon stijgt langzaam
De warmte voel je op je gezicht
De lente kondigt zich aan
Overal zie je Zijn aangezicht
De zomer met Zijn warme ochtendglorie
Geeft dat er een nieuwe dag begint
Een nieuwe dag vol harmonie
Hij vraagt om jou, Koningskind
Straten vol met alle kleuren
Bomen laten los…
Zürich Blues
netgedicht
4.6 met 10 stemmen
847 Bangkok, London, Barcelona
Los Angeles en Istanbul.
Kleurige tapijten, kruiden,
zonlicht, sneeuw en overal verlies.
(Hoe kan ik de blikken
in mijn hoofd vermijden:
als ik mijn ogen sluit
zie ik ze meer!)
Vliegveld, vliegtuig, paspoort, stempel
hotelkamer en jazzcafé.…
De spiegel
poëzie
3.5 met 4 stemmen
2.055 Ik droomde dat ik zwaar
Gezondigd had en vóór de spiegel stond,
Nog dronken van mijn zonde, met los haar
En vonklende ogen en ontloken mond.
En ‘k juichte in wilde weelde en ‘k zag – zo waar
Als God leeft! – doodsbleek tussen ’t lokkenblond,
Een droef gelaat mij aanzien met een paar
Ogen, mijn hart doorborend tot de grond.…
Zielsvreugde
netgedicht
2.1 met 30 stemmen
5.429 Los ga ik, in totale overgave aan de
instincten van in mijn ziel. Mijn lichaam
stroomt, vibreert, in eenwording met jou,
spiritueel, erotisch, goddelijk aanhoudend,
opgaand in elkaar, in eeuwige trance,
in liefde voor elkanders dans,
intens gelukkig.…
Herfst
poëzie
3.3 met 9 stemmen
3.633 De blaren laten los en op de wind
drijven ze donker langs de grijze lucht,
alsof een vlucht verlate vogels wegtrok.…
Martje helpt
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
1.013 Kleren maken de man meer mans
is als een koe maar wel nu los van geslacht
Bij de eerste indruk wordt voor je gedacht
Je krijgt gewoon geen tweede kans
Zijn dames die bijstand trekken
al blij er enigszins bedekt bij te lopen
van eindjes die ze zelf aan elkaar knopen
Ze gaan af bij gesprekken
Hun lot voelt bij werkgevers gecast
in hun oude…
gedicht
hartenkreet
4.3 met 7 stemmen
1.702 Niet bereid om los te laten,
heeft het lot uiteindelijk toegegeven.
aangepast aan onze harten,
konden wij nu plannen maken voor ons samenleven.
een huisje,samen wakker worden,
Alles wat ik wou.
Rust,liefde en samen delen,
jij met mij,en ik met jou.
Maar nu begin ik me langzaam af te vragen,
had het lot soms gelijk?…
Muziek
poëzie
3.8 met 12 stemmen
2.523 Mijn weemoed zwaar, die ’t leven nooit genas,
Mijzelf bevreemdend, zwol in ’t avondduistren,
Doch iets in mij spring los, dat lag in kluistren,
Of ‘k mooie verzen of een sprookje las.
Dan doolde ik eenzaam door verlaten lanen.
In de ogen voelde ik onbegrepen tranen –
Tot, als in droom, ‘k liep zwijgend mee naar huis.…
Sneeuw
poëzie
3.0 met 7 stemmen
4.323 Wat losse vlokjes vlos als duivedons,
Vol rust van dauwe en maanglans, dauweblank,
In veel blank wittig licht... al meer en meer...
Elk vlokje een vleugje rust uit Grote Rust;
Elk vlokje een vleugje glans uit Woon van Droom.…
Opstandig verleden
netgedicht
3.0 met 10 stemmen
655 Moe en gedachteloos word ik
overvallen door herinneringen
die mij al dagen belagen en
nu m’n gedachtegang kraken
Verleden verdringt het heden
uit de spotlight van ‘t bewuste
elke herinnering is ‘n hint voor
de volgende, haken in elkaar
tot ‘n haast naadloos verhaal
Zwiepende losse eindjes van
onverwerkte zaken ranselen
in een…
De auto ontdekt
gedicht
2.3 met 20 stemmen
7.721 Boordje los!
(close-up van rechtervoet en -pols)
‘All I hear is your gear’
Later kom ik bij mijzelf tot stand
aan een bosrand:
‘Zon, mist en stilte’, was toch mijn bestemming
‘en dan voor immermeer’?
Ik kom zo nergens aan en rijd terug.
Beton, daarop de banden, de volstrekte wind:
dit is niet voorbij te komen.…
- Gedragen door het zand -
netgedicht
4.1 met 35 stemmen
506 Ik ga je dragen, een spoor van stappen
onherkenbaar in de golven,
als losse korrels zand in de woestijn,
schoongeschuurd het land van dreigen,
de zand van zo verrassend.
Voetafdrukken van het weten, vervaagd
slechts gedeeltelijk ingevuld met zand
twee versterkte gebouwen vallen
voor het zwijgen, wanneer 't moeilijk is.…
NIEUW AMSTERDAM
poëzie
3.0 met 5 stemmen
2.026 In jonge wijk van de oude stad gekomen
Waar eind'loos straat aan nieuwe straat zich reit,
En langs de banen steenloos geplaveid,
De nieuwe wagens zonder paarden stromen,
Gevalt mij vaak een vreemde droom te dromen
Door een verwisseling van tijd en tijd,
Dat zij, die 'k ging door 't lange leven kwijt,
Mij konden hier, weer levend, tegen komen…
Ach, mijn lief
netgedicht
3.9 met 13 stemmen
701 droom je nog stil over jou en mij,
van adem, mond, lijf, handen dichtbij,
dag, mijn lief, ik heb je zo lief
maar ik moet je verlaten, want bij
je blijven, leidt tot kwaad en verraad,
ach, mijn lief, ik heb je zo lief,
maar moet je verlaten, verraad heerst
en kwaad, zolang ik bij je blijf,
dag, mijn lief, ik heb je zo lief,
ik laat je nu los…
Gemis
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
1.331 Het is zo moeilijk om je los te laten
Het is zo moeilijk je uit te bannen
Ik mis je zo.
Kijk je nu vanuit de witte wolken op me neer?
Zie je me nu, met al mijn hartenzeer?
In mijn eentje
Met al mijn verdriet weet ik geen raad
Mijn tranen lopen, onverlaat
Over mijn wangen
Want ik mis je zo!…
- Ik ben je niets in "Zijn" -
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
625 laat ik je los, ik laat je vallen
ik laat je al mijn lichten doven
ik laat je in mijn lijden geloven,
deel al je fantasieën.
Ik ben je nachtenlange aandeel,
woordenloze schaduw van je pijn
je urenlang gesprek
ik ben je alles en je niets in "zijn".…
Cement.
netgedicht
4.3 met 9 stemmen
661 Er valt los cement
uit oude voegen
en drijft me de straat op,
richting stad en Boulevard
Muziek nodigt mij
uit vele kroegen:
het wordt uiteindelijk
een hotel, maar a la!…
Schone bij de Rhône
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
501 Elegant beweegt ze met haar slanke benen, brede heupen,
losse haren, naar de oever van het gele water (Oeps!,
een plasje zeker!). Het jonge lichaam, omgeven door
goud, stapt eruit en is droog gebleven.
Op de handdoek, die ik haar aanreik, gaat ze zitten,
de benen wijd, met haar handen duwt ze de zware
borsten naar voren.…
Kunstgreep
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
559 Arme jongen van saffraan
de kunst is om weg te gaan
ooit eeuwig voorgesteld aan het stof
maak je nu eens los en doe alsof
vertrek en zie het dan gebeuren
het vergaan van alle kleuren.…
Moederliefde
gedicht
2.4 met 63 stemmen
11.989 Jaren later laat zij mij los en leer ik
de eenzaamheid van de volwassenen.
------------------------------------
uit: 'Het nut van de poëzie', 2003.…
Meesterhand
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
895 Het licht laat dolen door de toekomst
van de kosmos, ze ontleedt de eenvoud
aan de betrekkelijkheid en los van
zelfgenoegzaamheid,.
Ze steelt het vuur uit vruchtbare grond
voorbij de norm en middelmaat, heelt
de aarde in onbewerkt gebied, waarmee
met meesterhand de liefde is geijkt.…
Woordmolens.
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
617 Laverend langs de echo’s van wat al
reeds geschreven werd, projectie op
een blanco scherm, de eindeloze blik
gericht op sluimerend talent, het hoofd
getand met lauweren, geloof gevuld
met klatergoud, die waarheid is met
ongeduld te denken aan rottend loof en
meterslange losse einden, blazen nederige
woordmolens nieuw stof in mijn gezicht…
Loslaten
netgedicht
4.3 met 34 stemmen
681 Ontneem mij mijn adem niet
nu mijn wil om los te laten
eindelijk de diepte induikt
en elk achtergebleven beeld
met één grote veeg, onvermijdelijk
voor eeuwig en altijd opruimt.…