35704 resultaten.
ommuring
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
468 een overtuiging, ingegraven in geestgrond
een weiland, stilgelegd in ruimte
brieven aan toonder, handleiding voor
geestelijke deprivatie, een simpel vers?…
ZELFBOUW
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
489 Terras gelegen op het zuiden
En naast het huis een houten brug
Waarover nu en dan geluiden
De planken veren steeds terug
Dit paradijs ligt goed verscholen
Ik waan me in een hemel hier
In duizend jaar verrukking dolen
Seizoensgebonden kijkplezier
Wat een uitstekend woongenot
Ik heb je lief mijn huis en haard
Ben helemaal aan je verknocht…
BESEF IS ONHANDIG
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
576 Nodig evenwicht lijkt ver te zoeken.
Veel en weinig, overdaad en tekort.
Besef is onhandig, niet economisch.
Hoop is techniek gericht, nog even.
Dat alles een einde kent, denkt men.
Wellicht is dit ontleend aan de natuur.
Ja, gewis komen levens bij een punt.
Mensen beheersen slechts momenten.…
Klokken
netgedicht
4.1 met 28 stemmen
725 Wijzers die vér springen
zich laten opwinden.
Klokken uit Rome
Spreken van
Paasgeboortes.
Het klokje , klein
die wijs is,
nooit kil,....
Is wat ik wil…
WATER
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
574 water valt als druppels neer
onder meer als regen
al sinds een ver verleden
verdampten zij tot een wolk
naar de toekomst en het heden
water neemt mee wat
mensen vergeten
verbergt veel meer in zich
dan we ons beseffen
en ooit zullen weten
het eeuwige water
de druppel die verdampt
kom je ooit weer tegen
als sneeuw hagel of regen
water is…
WATER
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
583 water valt als druppels neer
onder meer als regen
al sinds een ver verleden
verdampten zij tot een wolk
naar de toekomst en het heden
water neemt mee wat
mensen vergeten
verbergt veel meer in zich
dan we beseffen
en ooit zullen weten
het eeuwige water
de druppel die verdampt
kom je ooit weer tegen
als sneeuw hagel of regen
water is als…
Archeologie
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
455 Dek mij toe met verhalen
van munten, verstopt in warme hand,
van foto's die geschiedenis bewaren
in een tent ver van het vaderland.
Fluister zacht van prinsessen
die slapen onder vulkaanas,
van soldaten die graven in het verleden
waar ooit een villa was.
Laat de nacht mij niet verdrijven
met zand in dromerige ogen.…
De zielen weten
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
429 heelt wonden, niet de pijn
voor zij die weten
en proberen te vergeten
of in vergetelheid geraken
En dan wij, in tijd die wel verstrijkt
De onvoorstelbaarheid ons niet bereikt
in Godsnaam nooit
in Godsnaam nooit
Als we niets meer kunnen dan
eventjes vredig stil zijn
om luidruchtig te mogen leven
omdat het kan
omdat dat kan
hier, zo ver…
Droefenis
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
378 Weemoed over tijden uit ver verleden,
Toen ik nog vol in ’t leven stond,
Geen gedacht had aan herinneringen,
Louter leefde in het hier en nu.
Had ik toen geweten wat ik nu weet,
Was voorbereid wat kome,
Mij behoedt voor dit immense leed.
Soms lukt ’t om weg te dromen
Naar tijden van weleer,
Niet belast met nog zal komen.…
HERNIEUWD BESTAAN
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
499 De jongeman
verzot op voertuigen
kijkt naar bromfietsen
uit ver verleden
die ruim een halve eeuw
voor diens geboorte
over wegen denderden
ogen vol bewondering
en verlangen voor zich wonnen
hij speurt en zendt vragen
op papier dan wel met stroomkracht
door het land
om die bedaagde brommers
zo sterk als pas gemaakt
of reeds…
‘t voorbije getijde
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
292 mijn kin
in mijn schoot
‘t vocht
dat deze trage dag
haar glans geven zal
mijn zachte zucht naar meer
vruchten van verlangen
lyrisch fladderende vlinders
zo’n zon die aanvoelt
als dat prilste begin
toen
van ‘t voorbije getijde
terwijl ik zit te eten
blijven beelden nog
als bladeren hangen
aan stelen van
stevige gevoelens
verse…
Mijn pen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
307 Veel te lang lag hij al aan de kant
Eindelijk heb ik hem nu weer in de hand
Al een jaar niks meer geschreven
Waar was mijn inspiratie toch gebleven
Het was een lange tijd compleet verdwenen
Al zit het dichten toch echt in mijn genen
Het zat ver weg verstopt, ik was het eventjes verloren
En ik kon het ook niet dwingen
Het werkt niet om het…
Stil verdriet
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
303 De woorden blijven hangen
In ’t duister van de nacht,
Zijn gevoelens van verlangen,
Naar tijden in 'n ver verleden,
Vol van melancholie,
En herinnerend stil verdriet.…
Goud
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
368 In Frygië, een land heel ver van hier
Leefde koning Midas,
Die zuchtte naar wat hij begeert,
Er bijna aan bezweek,
Wijl goudzucht zelden wordt beloond,
Een enkele delver daargelaten,
En een douairière op leeftijd,
Wier gemaal haar in weelde achterliet.…
Het herriejong
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
407 Hem vermoorden, uitschelden
of de waarheid zeggen
zou het alleen maar erger maken
en ikzelf zou opgejaagd
worden, mijn lichaam
vernield en vergiftigd
Dus geef ik toe, tijdelijk
Met opgeheven hoofd
denken jij en ik ver genoeg
in de toekomst
om ons stil verzet
vol te houden
en stap voor stap
in een parallelle werkelijkheid
onze vrijheid…
Grootmoeder
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
405 gecomponeerd door een notaris
bij de verjaardagscake in grootmoeders
appartementje in het Oosten van de oude stad
haar droeve lach bloeit op in leedvermaak
over wat het leven heeft gegeven
haar medicijnen snel genomen
de dood knaagt aan haar tenen
ze loopt verward naar een keukenkastje
een kalme echo vloekt in licht en warmte
restanten uit een ver…
landschappelijk
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
383 heel wat water door de rivier
langs de bomen aan de kant
al dat gras aan de overzijde
van de duimdikke dijken
onbespreekbare bloemen
de zon en de regenwolken
als die nachten op de dagen
van het donkerste naar licht
door muren van bordkarton
met verse verf aan kwasten
verre sterren als verbeelding
van de ordening van ruimte
het gebied…
Het zwarte schaap
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
429 in het landschap
het geliefde zwarte schaap
neemt duisterschaduwen
van metershoge populieren
mee naar de zilte kustlijn
maandansen wil ik als dat kan
dansen en genieten zal ik
met het zwarte schaap
het hoge groene gras
mijn twijfelende bed
in het gulzige liefdeshart
een vergeten vakantieland
totdat de wilde witte duiven
de vers…
Wellnessworst
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
348 Een wellnessworst vroeg uit de veren
ontdeed zich van zijn oppervel
vroeg Annalies zich om te keren
en hem met gans zijn huid en haar
naar beider smaak te consumeren
O Lies, zei hij, ik mag je wel
ik maak zo je ontbijtje klaar
dan zul jij mij nooit meer ontberen
mij rest dan als jouw etenswaar
één vraag slechts: kan het jou wat deren…
Een vraag in late schemering
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
250 Ergens halverwege het Oosterpark
een stilte danst weer rond het avonduur
in sierlijke vormen van de muurschaduw
gebogen mensen zoeken natte peuken
in het gras ligt een oude heroïnespuit
honden snuffelen aan verse drollen
en jij vraagt hoe beleefde mensen ademen
alsof je niet zelf door het noodlot bent aangeraakt
slenterend op weg naar een…
zicht
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
277 licht glijdt over stof
langs ramen van mist
veren van vergeten licht
dansen in de stilte
schaduwen wiegen zacht
tussen muren van adem
stemmen drijven als nevel
onhoorbaar en licht
kleur smelt in de leegte
ogen volgen sporen
die nergens beginnen
en overal eindigen
een deur op een kier
fluistert verlaten wind
handen raken leegte
en…
Ergernis
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
450 Om tot een echt goed vers te komen,
heb je betrouwbare lezers nodig.
Liefhebbers van een gaaf concept -
een dichter dient serieus genomen!
Veel lezers echter poëtiseren.
Terecht dringt dan de hamvraag op:
'Wordt hier wel poëzie bedreven?'…
Tussen roesmoes
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
278 Ik kwam uit de oefenzaal
van het hotel, jij stond tussen
de roesmoezende mensen
en wees naar mij
Jouw vinger viel mij aan
in mijn hart
Je liep met me mee en
schoot op onze kamer uit
Vlug gooide ik een berg
zuigend zout op het tapijt
Later spoelde ik de rode vlek weg
Het is een en al onzekerheid
die ons scheidt
De overkant is ver…
Excelsior
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
415 Erg opschieten deed ze niet,
De schoten hoorde je al van ver,
In de verte heerste ’t duister,
Zag je dus geen hand voor ogen.
Door ’t gedonder in de glazen,
Mist men één, twee, ervan niet,
Want optimisme viert hoogtij,
Excelsior, klinkt ’t hoogste lied.…
hitte
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
203 aarde verhit met al
haar liefdesperikelen die ze als
vrouw zeker in grote getale bezit
een lentezomer die in mijlen
stond gegriefd daar de tijd
in een tempo van “ slow motion “
voort slenterde door kou regen
sneeuw warme jassen muts en
de verwarming op aangenaam
onverschrokken gedijt ze
meer en meer in een klimaat
dat van heinde en ver…
Trilling
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
252 hadden verlaten
waar ijle mist
de stilte
droeg,
liep het kind
blootsvoets,
ontkoppelde spoorstaven
omhulden het licht
van voetstappen,
alsof het ijzer
zich herinnerde
hoe het ooit zong,
en elke stap
een zachte
ontwrichting
langs roest die glansde
als een oude belofte
welke nooit werd ingelost,
ergens, heel ver…
Druildagen
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
378 vergane gloriedagen
en het lukt je niet om op te staan, tegen de wind in
want de marmeren schouders zijn van een dode vriend
en de afgebroken handen liggen argeloos op het grind
het zijn van die druildagen zonder jij en ik
waar je in stille eenzaamheid getuige van bent
zonder zelf in de werkelijkheid te bestaan
of is het in een droom hier ver…
Spoelen
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
916 Zelfs als een aspirerend taalgemaal
geen inspiratie heeft, nog niet, ver weg,
zit in de letterstroom een goed verhaal
te wachten als een merel in de heg.
Want een gemaal, zo'n draaiend waterding
-het is geen echtgenoot die ik bedoel-
-al draait-ie rondjes om zijn lieveling-
houdt door gestadig werk zijn maalgevoel.…
Dit leven is mij niet gewoon
hartenkreet
2.6 met 9 stemmen
1.533 de tijd dat ik nog sprong en zong
lijkt ver nu achter mij
toch is het nog maar kort gelee'
dat'k vrolijk was, nu keert het tij...
dan is het leven, overleven
toch ben ik goed van zin
ik zal mij niet gewonnen geven
melancholie, het brengt mij geen gewin...…
Van heide en sterren
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
1.273 Zoals wij daar lagen
met takjes en twijgjes nabij
een bosrand zonder vragen
het stuifzand dwarrelde vrij
Minuten die zich moeiteloos plooiden
in een waar geworden droom
de ranke grassprieten tooiden
het spel zonder rem, zonder toom
Een roek kwam en streek neer
in het geschilderde licht van de dag
zag goudvinkjes getooid zonder veer
over…