5616 resultaten.
LENTE
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.060 De vogel tjuikt zijn liedje weer,
In blauwe dromen ligt het meer,
Een zachte wind waait door de lucht,
En sterft in ’t woud met flauwe zucht.
Hoor! welk melodieus gekweel
Stijgt uit der nachtegalen keel,
Jong licht schiet door de luchten heen,
Jong mos groent op de grauwe steen.…
Myosotis
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
529 Maar in de schaduw
van dat pad
bloeide iets blauws
zo vol van leven
dat zelfs een naam
gekregen had,
die anders deed vermoeden
daar barstten rotsen open
zodat de wereld
nieuw gestart
gewoon weer door kan lopen.…
Ontbijtcommunicatie
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
1.123 Theelichtje met zwarte thee in blauwe pot
hij drinkt uit een zwart glas, zij uit een wit
Na het ontbijt loopt hij naar buiten,
zij doet de afwas
en schenkt de laatste thee in zijn glas
om 't zelf te drinken,
gaat verder met de afwas
hij komt binnen ziet het glas en drinkt het op,
loopt dan weer naar buiten
zij maakt nu nieuwe thee en schenkt…
~De Zwaluw~
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
797 Een blauwe engel zet zijn zeilen bij.
Met zoutverglaasde vleugels, wijd gespreid.
Er moet een ziel gehaald, de hoogste tijd
om neer te strijken zonder averij.
Hij heeft de dood nog wazig in de gaten.
Gezichtsbedrog misschien, ’t is slecht te zien.
Zijn oude ogen tranen, bovendien
heeft hij het bitter koud.…
Hij zag het licht
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
944 Hij zag het licht
Zij zag het ook
Tot hij het knopje
Ineens bewoog
Lopend in donker
Viel ze over iets heen
Maakte ravage
Deed pijn aan haar been
Licht werd aangeknipt
Man zegt; wat nu
Zij zegt; ik lig op de grond
Wel sodeju
Het licht is die nacht
Niet weer uitgegaan
Zij was bang
Opnieuw onderuit te gaan
De blauwe plekken …
vriendje
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
489 hoe jouw zachtheid – altijd
teder – langs mijn wangen gleed…
langs mijn armen vloeit de traagheid
van de tijd, ik koester nog en
glijd vol tranen naar omlaag – blauwe druifjes
laten vaag een wit bevlekte hemel zien
nu dan zonder jou, mijn benen voelen leeg
en langzaam veeg ik nog
de laatste haren weg, ik leg je
in het kleine graf dat vierkant…
Weerzien
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
563 Ik pelde de jaren één voor één uit hun schil
draaide elke maand om hun as
Terwijl de tijd rozen baarde
vroeg ik me af waar jij was
Intussen hebben wij Abraham gezien
En sjouwen moeizaam ons verleden
argeloos tussen twee popsongs door
het zonnige terras van Badlust op
Tussen bier en wijn keken blauwe ogen
ogenblikkelijk verstilde de tijd…
Nog wachten...
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
548 Nog bloeit de linde niet, maar heimweezangen
vervoeren al mijn ziel die wacht en zucht
tot weldra weer de bloesems vrolijk hangen
en met aroma vullen ’t blauw der lucht.…
Eenwording
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
459 als de mensheid neerhurkt
om een mateloos verdriet -
Hij verbindt ook jou met mij
al begrijpen we elkander niet
laat staan dit goddelijk feest
ik denk wel eens
het lijkt me ideaal voor U
om met Kerst terug te komen
er wordt zoveel gezongen
zoveel herleefd
behalve dat
boven de aarde ligt
een blauwe wereld
eeuwige dansvloer
sla!…
Soep
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
835 Blauwe vlammetjes dansen onder de pan.
Malse soepballetjes laat ik zwemmen.
Prettige vetoogjes komen bovendrijven.
De geur van mijn jeugd stijgt op.
Mijn oude moeder komt tot leven.
Aan tafel!
Geurig brood wordt gebroken.
De pepermolen staat al klaar.
Beetje slurpen mag. Moet!
Genieten maar! Samen.
Van ouderwetse groentesoep.…
De spin en de bij
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
504 Ja toen, ja toen
hoorde ik een bij
zachtjes zingen
tussen het blauw van
de seringen, tussen
goudkleurig en vermiljoen,
tussen wat haar lokte in
het groen.
Ja toen, ja toen
heeft het werken de bij
ertoe verplicht het zoet
te zoeken in het ochtendlijke
licht.…
Kleine grutters, grote grutters
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
870 Zoveel smaken, zoveel merken;
het blauwe mandje vult zich
met de keuze van een geveinsd
fatsoen.
Klanten kiezen, klanten keuren
met een koninklijk gezag de
middelen die ons leven voeden
met de dag.…
waaiende kleuren
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
557 Ik zou hem aan flarden rijden
Ik bons tegen mijn doek,
maar hij wijkt geen centimeter
Ik moet het met lege ogen aanzien
hoe hij me mengt met rood
blauw of geel.
Angst heb ik wat er met mij zal gebeuren,
ik op mijn eentje met al die kleuren.
Mijn borstel wrijft gretig in de poriën
om mijn kleur niet te doen vermengen.…
dromen
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
550 koude of warmte geborgen
ik zie vlammen die vervliegen
uit brandend hout
dat haast tot as is teruggekeerd
en kijk in de haard naar mijn jeugd
waar ik met het woud
was vertrouwd en zinnen zocht
uit woorden die takken
mij hadden geleerd
uitmondend in klanken
van toenemende vreugd
ik zie nog kronkelende wortels
van de blauwe…
Onverwachte weersverandering in het zuiden
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
819 het begon vanmorgen zo mooi
een hemel blauw als azuur
kersenbloesem glinsterend in
de dauw
eerste bloeiende amandelboom
stond fier te pronken in de zon
bij een oude vervallen tuinmuur
doch 's middags veranderde het weer
donkere wolken kondigden zich aan
weg was de zon waarmee
de dag zo vriendelijk begon
tulpen bogen hun koppen…
Afscheid
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
845 Stalend blauw dichtte hier de lucht.
Ruisloos klapten vleugels tot een vlucht,
in waar hij zich op afstand nog zag staan.
As tot as.
Zo simpel,
zo ontzettend waar.
De klokken klonken dof,
resoneerden traag, zeiden “kom”.
Als een teken van, een klein gebaar,
keek hij nog een keer weerom.…
LENTE.
poëzie
3.5 met 2 stemmen
906 De verre heuvels liggen dof te blauwen,
Een donker waas ligt om hun kruin te dauwen,
De vogels lachen luid met klare klanken,
'k Ontvlucht de stad en vlij me op groene banken.…
Vreemde maan, vertrouwde wol
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
628 In de stad ben ik weer
door grenzeloze noodzaak
zie ik een blauw schijnsel
door de gordijnen
van een vreemde maan
die de nacht straalt
wind waait emoties
over spiegelende meren
een stille ik in jou
wandelt over water
geluidloos
het hart, vol sentiment
gaat hevig te keer
mensen zijn onderweg
er is geen alternatief
voor onderbewustzijn…
Zelfoverwinning
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
508 Ze stond weer vlees te snijden
in de Albert Heijn en haar korte
kapsel was ineens groen geworden
door een foutje, zei ze me, want
het moest blauw worden, op zijn
AH's.
Als kind schommelde ik met mijn
vriendin Margriet in de achtertuin
van haar huis. Nina gaf me weer
even dat zalige gevoel van de
onschuld van de kindertijd terug.…
Voorkamer van mijn hart
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
551 Op de boulevard gedurende de herfstavond
verlichten de lantaarnpalen tijdens het blauwe uur
mijn schaduw terwijl de golven tegen de rotswand slaan.
De oostelijke wind verraad mijn lichaamshouding
terwijl mijn bloedsomloop jouw intensiteit omarmd
om de deur van mijn kamer te openen in het kloppend orgaan.…
Verlegen rood
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
739 Langs de kade zie ik het overzicht
dat naar jou leidt
de helder blauwe lucht ademt
jouw reinheid
getekend door schapenwolken
die duiden je ademhaling
wat zo aandoenlijk blijft bewegen
in mijn herinnering.
Dat gevoel is wat ik vanavond
weer omarm
om je verlegen te laten kleuren
tijdens zonsondergang.…
Zomerbloei
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
487 Velden bepareld door dauw en zonneschijn
Omzoomd door blauwe nevelige bossen
Daarboven zweven wolken als witte trossen
Boven ’t water zwermen insecten groot en klein
Geen schilderij kan zulk een schoonheid tonen
Van kleuren geuren en duizenden bloemen
Bonte tuinen waar honderden bijen zoemen
Bomen en struiken waar vele vogels wonen.…
Over leven
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
625 Omdat de zon opgaat, blauw,
rood en purper.
Wind mijn huid raakt,
de regen
in mijn gezicht slaat,
zacht
huid afstroopt
in
hete rode streepjes.
met
kleine metalen haakjes.
Een vlieg in mijn gezicht
blaast,
haren opwaaien, eksters
uit bomen,
zwarte kraaien.…
Herfstcharme
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
569 Als doorzichtige tule over weiden
Bestrooid met stralen blinkend goud
Komt vanaf ‘t water zich verbreiden
Vult met zilverstralen ’t schemerwoud
Drapeert in plooien verre landerijen
Golvend op een zachte koele wind
Terwijl in bos eerste blaadjes zich vlijen
In warme herfstkleuren reeds getint
Overdekt door blauwe hemelboog
Waarlangs de witte…
verre echo's (3)
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
713 hoog boven de
dampkring draait
de ruimtereiziger
elk anderhalf uur
een keer om
de aarde
woestijnen
gebergte oerbossen
en oceanen
vanuit de ruimte overziet
hij het allemaal:
de wereld waar we wonen
de aarde is een
fragiel blauw
bolletje waar de
dampkring als een
dun schilletje
omheen hangt
een verre echo uit
de kosmos…
Foto met opkomende zon
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
676 Het donker van het voorplan
zet zich krachtig door
in rijzige, stevige stammen,
hun takken afgetekend
tegen een almaar duidelijker blauw.
Op een zandweg buiten beeld,
staan de wandelaars,
centraal onderaan.
‘Mooie foto’, zegt mijn zoon.
‘Met mijn ouwe C2-Nokia’, zeg ik.
Hij fluit verbaasd.…
Zaterdagavond
poëzie
5.0 met 2 stemmen
876 Avond; aan de bleke blauwe lucht, zie
Hoe 't bloeisel van de sterren stil ontspruit,
Ach: nu vieren vromen de Sabbath uit
Met wijn en wierook, licht en melodie.
Mijn Vader schenkt de wijn over de randen
Van zijn beker, teken van overvloed;
Hij ruikt de specerijen scherp en zoet,
En zegent het licht met geheven handen.…
In stil bewegen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
561 vandaag ontbrak
de warmte die
altijd verbinding bracht
in optrekkende kou
was blauw het licht dat
alles overheersend was
kilheid spiegelde
nog net geen vorst op
zwaar beslagen ramen
muts en das
ontnamen mensen wat
toch zo herkenbaar was
rode wangen en een
fris gezicht dat guurte kent
uit noordooster tegenwind
diep weggedoken…
De dood en de duik!
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
634 Als ik naakt een duik doe in het Marnix-zwembad te Amsterdam
fier, fris en frank warm voorgedoucht
ontdaan van stof en stoffelijkheid
denk ik aan mijn dood , mijn sterven
denk ik, zou het zo gaan, zal ik zo vergaan
zo aangenaam, zo warm, zo oerstil, zo behaaglijk
zo lief, zo mooi, zo blauw, zo schoon, zo fijn,
zonder pijn, verdriet, angst…
slechts de openheid van een vrijmoedig hart
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
455 Mijn beter weten
kleurde immer blauw. Totdat jouw
empathie mij nieuwe vreugde gaf;
mij minder pijnigde door jouw trouw,
om het willen vergeten van de kilte
in berouw.
Een empathisch invoelende stelt doelen;
tast de ziel af voor een nieuwe start.
Ook jouw tastzin kent hier in geen grenzen;
slechts de openheid van een vrijmoedig hart.…