5126 resultaten.
Onvergankelijke wereld
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
438 klankborden 't klateren
muzieknoten al eeuwen paradijselijk meegaven
als dansende zeepbellen zonder op te lossen
ook tegen de mussen en koolmeesjes
in tuinen en parken al fluisterden: kom rust
dus nee, het laat ons niet koud
dit natuurlijke koesteren
onverschilligheid is er al te veel
in een te grote vorm
juist deze liefde
ook vandaag is adem…
Er staat een boom
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
573 Er staat een bloem in schone bloei,
waar eens, Gods adem, zijn zaad heen woei.
Hij dankt de Heer, voor ‘t schone leven,
slechts uit genade hem gegeven.
Er loopt een mens, hij dankt zijn God.
En klaagt niet over ‘s levenslot.
Ontvangt slechts ‘s Heren liefde en vree.
Geniet daarvan in stille be.…
De achtertuin
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
539 Al oogt deze dag somber en grijzer dan grijs,
gelijk onze handen aarzelend met aanrakingen
we ademen, het is zo onmogelijk niet van
elkaar te houden, te weten we slepen als net
met helende blikken elkaar dit tij en tijd door.…
Vlinder
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
530 Met een schok slaap je in, bijna altijd
verstikt jou de adem, waardoor je zucht.
Liefste, vlieg, verzaak niet je zwakke kant.
Alleen als God is, beschermt jou zijn hand.
Beiden worden we hier oud en gaan dood.
Vlieg daarom vlinder, ga verder, vlieg groot,
Ga in liefde het grote verlangen tegemoet.…
in albast gegoten
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
526 de schaduw van sterfelijkheid
boetseert de waarheid als
een nagel op de net gewitte
muur, koperen geleidingen
ademen de harde vormen
die in albast gegoten
wedijveren om het laatste uur
de spanning pulseert ergens
tussen hoop en nog meer hoop,
het zijn de kansloze voorspellingen
die van de nacht een granieten
omhulsel maakt, ondoordringbaar…
Mijn couveuse?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
557 Beschouw je nieuwe gedachten, misschien
wel te vroeg geboren onder kunstmatig
licht om niet zelfstandig te kunnen ademen
in de couveuse met een ander uitzicht.…
Het is puur dat moederschap, die gedachte
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
478 Iedereen zoekt op een eigen wijze een weg in leven,
daar is met adem in en uit echt geen ontkomen aan.
Het is nu haar gedachte die zich vast heeft genesteld
om zo oprecht dat 'jezelf zijn' zuiver te willen voorstaan.…
Groot verlangen,
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
456 Geen handjes tastend uit te steken, geen glimlach
doet de harten troosten en waar de lichtste adem
breekt, rouw-baar rouwen in een ademnood, groot
verlangen naar de oerzee van de moederschoot.…
op de waagschaal
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
505 hoeveel tijd rest mij nog
jou te schrijven over vandaag,
het ademen voelt soms zwaar aan, log
of leg ik teveel tegenwicht op de waag
de ruis in mijn oor trekt het stille aan
je hoort het in afwisselende kleuren:
zo ik de dag, zo de regen beleef
of een grijze lucht soms een dak schuift
over aanmoedigende geuren
mijn klok staat stil, dat…
Stijlfiguren
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
439 ik vraag me af
of er verschil is tussen
droom en belofte
aanraakbaar met de hand
op roerloos bezit, volstrekt
en zonder eindig weten
de adem van nu
gulpt met sluimerbesef
aan lichtjaren voorbij
sporen van naamlozen
beklijven met wildkrassen
aan steile wanden
toch, hemelgewelven
krimpen tot kleine boeken,
zijn in oogwenken gewist…
Waar schaduw geheimen maakt
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
436 over genoegens
in het donker, achter de hoeken
waar schaduw geheimen maakt
van verborgen deuren naar de gangen
door het zwijgende kelderlabyrint
waar verlangens vervuld worden
door ronde bedden en zachte
vrouwen die je met zon bedekken –
hun ruggen golven en kreunen
wanneer mijn nagels onsterfelijk-
heid schrijven in hun huid en
hun adem…
LANG OF BREED?
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
418 hoe zijn wensen en eisen
naar almaar meer streven
de menselijke geest
omvat een sterke boom
die snel de hoogte zoekt
het wolkendek tegemoet
een wiebelige top krijgt
zijn bast misschien schade aanbrengt
of angst door de lucht strooit
mocht de groeikracht eens wijs
van stam in takken overgaan
een wijde kroon scheppen
waar Gods milde adem…
REM
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
591 Moet het Westen niet eens op adem komen
en haar lifestyle eindelijk screenen
zodat ons milieu weer menswaardiger,
maar ook klimatologischer klopt?
De spreeksnelheid is stressig toegenomen:
vlot willen wij overkomen, snel zaken maken,
de zoveelste miljonair worden
alsof een Grote Manager ons afvinkt bij God.…
Onze Monarch en Opperwezen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
452 Er ligt een generatie geveld
met rimpelige huid
dof als perkament
tesamen met alle
kwetsbare
zwevende tussen
zon en maan
wantrouwen en zorgen
verdoven het brein
steeds meer winkels
sluiten hun deur
voor de corona geur
adem die binnen
komt sluipen
als de pest
dat de economie omver gooit
als na een
oorlog met kanonnen
om vervolgens…
Geregistreeerd
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
542 Het luistert nauw
Want van de laatste adem
Blaast de Roerfluit,
Ik voel de wind,
Het draagt zijn naam.
Hoor!
Het Aeoline heeft gestreken,
Niets aangeraakt, enkel benoemd.
Het is ontsnapt aan Vox Celeste
En heeft de hoop alsnog gevestigd
Op het aardse manuaal
Dat ons kan laten zingen
Uit de borst van Vox Humana.…
Coronatijd, buitenste binnen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
443 ook met intrinsieke tegenzin
want naastenliefde moet je leren
goed ik ben dus ook natuurlijk thuis
nou dat is natuurlijk niet natuurlijk
dus bijna altijd op het balkon
of in onze gemeenschappelijk binnentuin
ook altijd de ramen open, ook ‘s nachts
of een deur naar de gemeenschappelijk gang
dat geeft mij lucht tot leven
tot lekker diep ademen…
Harlekijn
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
492 haar uitbeende
al die lange jaren
lang vel over bot
haar aderen naar believen omgeleid
haar linkerboezem ten bate voor de handel de penningmeester,
haar rechter boezem ten bate voor de afgronddiepe commercie,
één twee, iedereen deed mee, uitzonderingen daar gelaten
ze vocht als een koningsleeuw; voedde zich met zijn honing
ademde de adem…
Alleen op de tast?
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
600 mos
in de opgestoken mist wordt lief en leed betwist
schaduwen van de silhouetten worden gewogen om
niet te verliezen, te spiegelen, te liefkozen, te
haten in de gebleekte taal van maan en gebruinde zon,
licht versterkt het gevoel van vingertoppen
in elke stap sluipt de eenzaamheid naderbij
onbelast in een weidse gebaren, verandert
adem…
gevierd zijn - van harte
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
574 in het leven dat wij vieren
in wie en wat jij ons bent
is er plots de confrontatie
met een onzichtbare vijand
die ons de adem beneemt
de zo intense kwetsbaarheid
genesteld in diepe emoties
laat zich volhardend wortelen
in passie voor liefde en leven
dat jij en jou zo graag bemint
het zout schreiend verdriet
van het schier onverslaanbare…
Onafhankelijk?
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
840 zolang het met de adem samengaat,
houdt het ons leven in stand.
De zwaartekracht is ook zoiets.
Al zie je weer helemaal niets.
Je voelt hem als je gaat vallen
en zere knieën je leven vergallen.
Gehoorzaamheid aan deze meesters
is altijd nog het beste.
Ze zijn er tot ons nut.
Dat gaan we wel beseffen, ten lange leste.…
Verlichte liefde
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
690 Van onze adem.
Van de wind.
Liefde verzamelt in diepe oceanen.
Stortvloeden van onweersbuien,
waarin tranen onzichtbaar zijn.
Liefde schrijft op mooi papier,
waarop onze dichters dichten.
Liefde is als helderwit doek,
waarop ons leven projecteert.
Liefde valt als herfstbladeren,
die van kleurrijke bomen zijn.…
Gerief
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
465 kuil vallen verwachten
het sluit aan bij menselijk ongeduld
gevuld met onwaarachtig verzachten
de zon schijnt door mijn venster
en zie het groen van mijn tuin
ook veel steen op elkaar gestapeld
aan de overzijde
daar wonen mensen
die kijken naar beneden, schuin
met allen voor mij onbekende wensen
soms denk ik, zullen zij proberen
het ademen…
Maria
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
491 rood van de rozen
Neerdalende dauw over planten
Vrede lag als schelpen op haar ogen te rusten
Haar blik sprak de ongesproken taal die zocht en zo zacht
In de hagen, de vogels de wolken vermoedde
Langs de top van nog komende heuvels vermoedde
Ik zag dat ze wijs was die dag
Een voetval als ruisende grassen
Ook dat ze jong was die dag
Een adem…
2 BAROKSPIEGELS
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
438 Raster dat het licht wil splijten,
de adem horten doet en perst
haar letteretter in de wonden.
Bedrieglijke spiegel, lieflijke
schijn van schone waan, lege
lijst met bladgoud belegd,
niets dat aast op eeuwigheid:
zwijg tot je ziet wat je zegt.
2.…
Café 'De pelgrim'
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
521 Alsof ze
de geschiedenis van de stad
willen ademen. Maar het niet
machtig zijn.…
ZAARTPARK
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
501 Tussen Breda ´s buurten
Boeimeer en Heuvelkwartier
waait wilde woudadem
over een ruime wandeltuin
waar trotse kastanjes
bomen omkruld met slingerplant
verkwikkende adem werpen
over ruige weitjes
modderpoelen bergen
reine kraamkamers
van broos komend leven
langs rietvelden wordt
het riviertje Aa of Weerijs
licht aangeraakt…
leven met het weten
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
379 het begon op een gewone dag
toen alles nog klopte
de agenda vol
de toekomst open
en dan
een paar woorden
klinken alsof ze ergens anders thuishoren
maar ze zijn voor jou
ongeneeslijk
levensbedreigend
tijd
ineens verandert kijken
voelt adem zwaarder
ruikt de lucht scherper
ligt elk gesprek dichter op de huid
je leeft
nog steeds…
"De Spoedcursus"
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
569 We leren lopen op deadlines, ademen tussen afspraken door. De stilte is verdacht, de rust een luxe die we onszelf niet gunnen. En ergens, diep vanbinnen, fluistert een stem die we nauwelijks horen: "Je bent niet stuk, je bent mens." Maar de echo van de samenleving roept harder.…
hooglied
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
628 zullen wij dan
dit laaghartig land
verlaten
neem ik je
met mij mee
naar de ijle hoogten
naar de hoogste berg
zullen wij daar
ons hooglied zingen
met elke stap gebalde kracht
met elke ruk van onze lenden
klimmen wij hoger
in de steile wand
ademen wij dieper vrijer
gaat ons hart sneller lichter slaan
slaapdansend
koorddansend op ijs…
Gaandeweg
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
465 hoop
dat er een evenwichtige tevredenheid is achtergebleven
deze strofen ogen toch nog vaak als een sprookje
want als ik dichtbij kijk of ver weg zie
wordt de ene mens door de andere mens gruwelijk onteerd
of krijgt de natuur, in al zijn facetten, ons onder de knie
dit is even als luchten van het hart, vertelt mijn gemoed
wanneer de adem…