986 resultaten.
Zee...
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
1.425 Ik zie de golven,
woest en onstuimig,
net zo onstuimig ,
als mijn gevoel voor jou
Ik zie een meeuw,
gedragen door de wind,
net zoals ik jou,
altijd met me mee zal dragen
Op mijn lippen, proef ik,
het zout van de zee,
of zullen het,
mijn tranen zijn...…
Gevangen in een doolhof
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
822 Daar waar zwijgen
herrie maakt
snijdt glas de laatste
tranen
-zwarte onzekerheid maakt het hart zo bang-
daar waar vluchten
de noodstop is
zijn woorden gevangen
in een letterspel
daar waar één bloem
onkruid wieden verbiedt
waar één meeuw leven tekent
is de geest gevangen
in een slecht gebouwd doolhof…
zeezicht
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
996 Het schrille gekrijs van de meeuwen,
als een oorverdovende stilte.
Het eeuwige gevecht van de zee tegen het zand,
een strijd die onbeslist zal blijven.
De gierende wind
die als een zachte hand door je haren waait.
De gloedrode zon die de zee in brand steekt
en dan dooft,
als een wakend oog dat zachtjes slapengaat.…
September aan zee
netgedicht
4.7 met 7 stemmen
804 Een verloren meeuw
krijst zich moeizaam
een weg
naar het ruime sop.
De zomer is nu
verder weg dan ooit.…
Kwijnen
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
922 het zand is nat, suizend helm
vloekende meeuwen
rotte planken drijven
op het zoute water
langs de oude weg een zoekende man
gevonden met zilveren lantaarn
leidde door donkere dalen
smachtend naar gemoedsrust
van alle woede, laat hem varen
en hem in golven van liefde verdrinken
om het ongeloof te bezinken
en zijn bescheidenheid te openbaren…
windorgel
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.939 wuivende wind zoemzindert traag trillend
de tropische trance terug
meeuwen miauwen als kirrende kauwen
bevlogen hun vloeiende vlucht
bijen die brommen met fris gesis
en slurpen de bloeiende blommen
kakelend kwakende kikkers bekijven,
beklijven, als bronstige schapen
bulderend donderen de bolders
rotsig ribbelend bergaf…
Bevrijdingsdag
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
876 Hoog boven de stadse vijf mei-braderie
boven de schreeuwende scheermes-meeuwen
glijden twee buizerds traag in cirkels
donkerbruin afstekend tegen het blauw
de dag is vrijdag, het uur half drie
spiralen draaiend, hoger en hoger
tot ik twee stippen nog zie waar ik kijk
hun universum vermoed en hun vrijheid…
Lenteachtige ondeugd
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
485 in de lach
op het terras klinkt
lenteachtige ondeugd
op deze eerste rokjesdag
onwennig bloot
trotseren benen
met uitdagend flair
gepasseerd winters wit
ze blozen niet eens
als hakken blijven steken
tussen de kasseien
waar meeuwen altijd eten
speels waait de wind
verblindt laagstaande zon
de jeugdige parade
met lente als hun gade…
lanzarote
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
1.245 wandelen
hand in hand
langs het strand
eindeloos
de horizon als doel
miljoenen lavakorrels
rollebollen
in de wind
zachtjes klotst
de branding
het geluid kietelt
mijn oren
het wordt vloed
een rode gloed
de lucht bloedt
hartverscheurend
twee meeuwen
vliegen schreeuwend
de zonsondergang
tegemoet
vakantie
een bewuste vlucht…
Kwetsbaar
hartenkreet
2.7 met 7 stemmen
1.294 ondanks de warmte huiverde ik
tientallen meeuwen scheerden laag over
hun gekrijs leek mijn verdriet te overstelpen
toe maar, zei je
huil maar
anders stromen je tranen naar binnen
en blussen ze jouw liefde voor mij
laat het vuur maar branden
ik gaf je een zoen
knielde bij je neer
een wereld zonder hoop
is een verloren wereld
liefde…
Recht zo
netgedicht
3.3 met 10 stemmen
916 Wij hadden het over de wind
zand en golven van een verre kust
dichtbij gebracht en glazig
zoals ik jou in jouw ogen lees
geen ondertiteling nodig heb
in welke taal dan ook
Toch bleef daarna het zweven
wat meeuwen op een verwarmde wind
Zij schreeuwden, weet je nog?…
Verstopt
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
453 Een dag is weer gekomen,
de blik en de zee zijn weid,
ik klim naar huis om verder
te dromen, neem afscheid
van het korzelig zand, het
duin beknopt en de bijeen –
geschreven schapen worden
rozig vanuit het oosten, een roze
meeuw die mij overstijgt, zwijgt
wat in het slapen wordt verzwegen,
de morgen haalt z’n netten op
waarvan de mazen…
Morgen wintertuin
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
545 sneeuwende meeuwen
tuimelen dalen
in de prille morgen wintertuin
schetterend op wittigheid
weergalmt ieder keeltje
in het januari licht
met brede zwier
klapperen zij wijd in ’t rond
met jolig gekletter
strijkt het zonnelicht
hun verenkleed droog
adem zacht
tot één glans
zuiver en volkomen
op wiekjes blauwe lucht…
Onwaarschijnlijk
netgedicht
3.4 met 19 stemmen
675 Toen het water stil werd
en hij langzaam een verleden kreeg
zoals de stervende meeuw
op het strand
probeerde hij nog de vloed
tegen te houden.
En daarna het aflopen van het water.
Hij besefte dat zelfs met al het vocht in zijn ogen
hij nooit sterk genoeg zou zijn
om zee te worden.
Ik waaide verder met een roos.…
Midwinter blues
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
981 zwervend langs de zee
zo hol van binnen
speelt in mijn roes
een meeuw met mondharp
de midwinter blues
mijn vrijheid verloren
mijn liefde gestolen
mijn schoenen versleten
mijn lever verrot
mijn denken bedot
jouw naam vergeten
zwervend langs de zee
zo hol van binnen
speelt in de mousse
een meisje met mondharp
de midwinter blues…
daarna zweeg zij
netgedicht
3.8 met 17 stemmen
671 er is geen wind
er is geen verhaal
zo warm als jij
zeg je
ik woon te ver van zee af
om op de golven te drijven
de meeuwen te dragen
die in je hand wonen
en waaraan jij
je leven hangt
als oude jaren
op jonge bloesem
ik woon te ver van zee af
om me nog langer te laten wiegen
door een handvol blauwe dichtregels
zo warm als jij…
Schrijf, schrijf dit zeegezicht
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
707 een scheepje dobbert
op de stroming van het water
het licht speelt aan de kim
een vuurbal van warmte
schetst herinneringen
in smetteloze wolken
hoor de muze roept:
“Schrijf, schrijf dit zeegezicht,
als een herinnerend gedicht”
een scheepje laveert
zeilen manoeuvreren
bollen op door de wind
meeuwen vergezellen
naar daar, waar de…
het kind van de duinen
netgedicht
4.6 met 9 stemmen
786 van de golven, van de zee
herinner ik me niets meer
de adem van mijn moeder
in augustus
alles verdween, koud
en vervormd door schaduwen
uit een hand
ik hoor nog wel het water en de onvoldragen
meeuwen die van mijn armen
waaiden
trager
in mijn stem dan in de wind
misschien was alles wel
zoals het moest zijn en hield ik mijn ogen…
Scherend over lage golven
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
475 er was niets anders
dan het strand
de lucht en zon in zee
zij spiegelde en nam
de meeuwen scherend
over lage golven mee
wij zochten lange
schelpen in de branding
legden elkaars naam
een ronde steen omcirkelde
in zand wat god gescheiden
had met een groot hart
er was niets anders
dan je ogen hand en mond
in een eindeloze kus die…
Terugblik
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
430 boven het water dreven
donkerblauwe wolken
een wit schip lag voor anker
muziek danste uit openstaande
ramen en deuren
de dagen waren lang
woelende levens sleten
weekten zich los van elkaar
vielen langzaam uiteen
een meeuw schreeuwt uit volle borst
landt zwijgend op de kop
van een verweerde stenen held…
Was ik maar
netgedicht
4.5 met 15 stemmen
739 Ik ben de meeuw die je teruggaf aan de wind.…
Ontembaar
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
489 golven te kunnen temmen
trokken gezamenlijk naar het strand
met hun windsurfboard onder hun arm
klaar om de strijd met Moeder natuur aan te gaan
in pakken gehesen, gingen ze vol adrenaline
de schuimkoppen tegemoet
golven bleken huizen hoog
het schuim te onverbiddelijk, en zo verloren
vijf jonge mannen de krachtmeting
al dat rest zijn meeuwen…
Nachtwacht
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
226 Meeuwen krijsen,
De branding breekt de golven,
Vloed komt, eb gaat,
De zee deint in eeuwigheid.
De zon verdrinkt,
De horizon vliedt heen,
Hij wacht op haar,
Die verdween
In de zwarte hemelnacht,
De sterren straalden hun licht,
In de nacht zij verdween uit zicht,
Van hem die op haar wacht.…
Meisjes aan zee
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
242 Meeuwen drijven buiten beeld.…
ZEE
gedicht
3.3 met 91 stemmen
13.831 Als adem van de regen,
in wolken en in nevel
beheerst ze zelf de meeuwen.
Ongestraft als kleptomane
steelt ze het einde van de dag
en verzinkt het licht
telkens voor een nacht,
als kind gewiegd
in haar moederschoot terug.…
Kadootjes geluid
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
534 Door mijn kleren heen
voel ik het wuiven
in mijn longen
de halmen achter het riet
en ik huiver
met de zeeën en het gras
het ontoegankelijke moeras
Flarden meeuw en wij
stemmen van het lied
van de aarde, adem van haar getij
echo van haar zang
wij geschutte havens
osmotische enclaves
personerende huid
Kadootjes geluid
in en uit…
Meervrouw
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
974 Een meeuw schreeuwt
de zee achter het duin,
wind verstuift het land,
passie tussen eb en vloed
helm geeuwt wuivend,
wortels diep in zand
genegen in het zwin,
het zilt bekoort en voedt,
bevrijdt ze de elementen
in haar aardse tuin,
die kleine zeemeermin,
- mijn godin -, die golf
en horizon berijdt,
meer waarde,
meer vrouw, meer min.…
De vijfde zomerdag
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
713 Een meeuw zwemt de blauwe lucht
De wind likt mijn scheenbeenhaar
Zij die door de zon worden bevrucht
Een ieder die wil.…
Er wordt een schat begraven.
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
1.845 Als wij samen wandelden
het strand van de noordzee
onze voeten in het water
de blikken ver gericht
meeuwen langzaam zwevend
de zon op ons gezicht.
Dat beeld zal bij mij blijven
we stonden hand in hand
er wordt een schat begraven
in het koude stille zand.…
Het wiegen
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
821 Gedachten uit het verleden
scheren als meeuwen
rakelings over de witte
kammen van een oneindig
golvende, diepblauwe zee.
In de zoute werveling van
zon en zee dalen mijn
gedachten tenslotte neer
om zich te herenigen met
die eeuwigdurende cadans.…