811 resultaten.
De reiziger
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
550 ik onteigen mijn verleden waar alles begon
verdwaal in de wildernis van mijn bloed
ontsterf eigenlijk, in een ontkooide horizon
in iets dat mijn rivier rusteloos stromen doet
eenmaal ten ruste gelegd in overpeinzing
klinken naden van de rails als het hart
met vluchtige tikken, een gedempte siddering
kloppend in vleesgeworden, zachte smart…
Frontaal
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
466 zitten radicaal aan tafel
zoals onze flessen zich ledigen
in klanken tot woorden
van platgeslagen schuim
tijdens vetgerande glazen
waarmee taal onhoudbaar is
die eenmaal gesproken
monden heeft verlaten
zich nestelt in geheugen
en plooien van moleculen
verzadigd van onbegrip
in morfemen ondeelbaar
wij verlaten stellingen
verdwalen…
Het kerkraam
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
531 Gekleurde stipjes over de koude tegels
Dansend in de zonnestralen
Sprankelde lichtshow zonder regels
Waarin de fantasie van een kind kan verdwalen
Gisteren schitterden ze van afwezigheid
Omdat er wolken waren
Vandaag schitteren ze gelijk een mozaïek
Omdat de wolken zijn gaan varen
Moeder Maria kijkt verwondert neer
Op die ene oude dame
En…
Een lege plaats
hartenkreet
4.6 met 5 stemmen
586 meer bent
die lege plaats in ons huis
waar je nooit aan went
de klok is stil gevallen
tijd houdt op te bestaan
geen enkel uitzicht
om nog op weg te gaan
de morgen wenkt niet
geen zon die mij omringt
een sombere verlatenheid
die zich overal opdringt
ooit komen wij weer samen
na die noodlottige nacht
dat wij in Zijn Huis niet verdwalen…
Woorden
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
570 Woorden worden oud
Er komen nieuwe aan
Oude woorden zien we als een fout
Dan moeten oude woorden gaan
Het geluid van zand
Horen we nu vaker
Dat zijn de woorden
Die we vergeten waren
De mooiste woorden
Die nu verdwalen
In de zee
Van idealen
Die mooie woorden
Over zonsondergangen
Zijn nu een hoopje zand
Ergens in de gangen
Die…
Op haar plek
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
507 Na het gekkenhuis wennen
frisse lucht van buiten
alleen wat moeite
met de weg naar huis
Thuisgekomen badkamer en toilet
niet meer vinden en zelfs verdwalen
maar met een opgeruimd hoofd
vrijwel leeg alles weer verdragen
Zelfs het geblaf van de honden
het krijsen van vechtende katten
zingen van vroege vogels
in het licht van de nacht…
L' origine du monde
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
729 deze magneet ontlopen
in dit museum dat is
een onmogelijke opdracht
de wijd open benen
een uitnodigende buik
lokkende borst en
natuurlijk de geheimzinnige
donkere bebossing waarin
je als een klein duimpje
makkelijk kunt verdwalen…
Nog altijd
netgedicht
2.6 met 14 stemmen
10 Ik ben nog altijd op de vlucht
Een vlucht ganzen baant zich een verre weg
Het glas blijft leeg en het hart dooft
Toch blijft muziek uit luidsprekers stromen
Geen heuvel op de gure hei noch een fladderende
Leeuwerik die me niet aan jou herinnert
Jouw donkere ogen zien mij vannacht
Niet in angstdromen verdwalen
Geen vuur om mee samen te smelten…
Tussen nu en nooit
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
493 Ergens schrijft iemand een gedicht over verdwalen
en noemt het thuiskomen.
Wij zijn de echo van wat we hopen te worden,
tussen nu en nooit,
waar het licht altijd even blijft hangen
voor het verdwijnt.…
Selene en Endymion
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
635 de herder mompelt slapend zinnen
flarden die verhalen
van langvervlogen eeuwen
van tijden die nog veel langer
van ons zijn gescheiden
onhoorbaar mompelt hij
het is een groot mysterieus verdwalen
zijn hoofd droomt tv-kanalen
uit alle landen
in alle talen
die zijn hoofd in glijden en zachtjes botsen
de knappe herder leeft slapend…
Vind de rivier
netgedicht
2.1 met 8 stemmen
526 Ik ben geen held,
geen dichter, slechts iemand die leert verdwalen zonder de weg kwijt te zijn.
De rivier vraagt niets, draagt wat
haar wordt toevertrouwd — oud hout, gebroken
stem, verhalen zonder begin of eind. Ik leer te luisteren naar
wat niet gezegd wordt: de taal van stroming, van verdwijnen zonder verlies.…
Dromerig
hartenkreet
4.6 met 7 stemmen
1.040 Niemand begrijpt dit dromerig verdwalen,
breekbare herinneringen verdwijnen erin.
Ik laat de nacht mijn adem zingen,
licht geboren door de schemering,
zoals iemand draalt bij ’t laatste licht
en alle jonge stemmen samenbindt.
Ik laat de sterren mijn ogen schilderen,
teer verborgen door verwondering.…
Donkere dagen
hartenkreet
4.8 met 5 stemmen
1.406 waarom verdwaal ik deze dagen
in de duisternis voorafgaand aan
het feest van het licht de blijheid
is afstandelijker dan ooit vragen
tooien zich met scherpe mespunten
het gevoel komt uit de diepvriezer
laagste stand of werpt de dooi
zijn schaduw al zodanig vooruit
dat ik nu reeds natte voeten krijg
de tranen zich ras voorzien van
ongekende…
Kompas
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
1.416 Een eenzame gier aast
blind op niets, geen zicht
geen speling van het licht
en wie is daar
zo verdwalend in de nacht
een ik een jij misschien?
Een licht weerkaatst het ochtendrood
ontwaakt en weerspiegelt de wereld
in het groot.…
Beklemminge
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
425 Langhs d'ackers
van schroom ende schuwe stille,
slenter ick
teghenwindsche stappen,
aerzelende om onghericht
in een verwarrede droem
te treden ende te verdwalen.…
Bijna volmaakt
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
968 Het ligt niet aan je ogen, die stralen
Als de sterren in de duistere nacht,
Want je blik, daar kan ik in verdwalen,
Steeds opnieuw als je stiekem naar me lacht.
Ook is het niet iets wat je zei,
Je weet toch dat ik van je hou,
Wat jij maar zegt, valt goed bij mij.…
Het liefst oogst ik je lach
netgedicht
4.1 met 10 stemmen
1.145 het regent pijpenkrullen in mijn haar
als ik mijn hoofd naar buiten waag
de zomer is een druipende plaag
voor bruinverlangend brandgevaar
in plaats van bekoorlijke zomersproeten
bevochtigen druppels mijn gezicht
wanneer ik mijn ogen daarvoor dicht
verdwaal ik in plassen met mijn voeten
toch onderga ik dit alles met een grijns
want al weet…
drijfzand
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
832 laat me nooit alleen
gaan slapen, liefste
verdwalen in die duist're spelonk:
eeuwenoud het veenbos
ver onder het moeras
waar beenderen rusten
van hen die verdronken
roestvrij een dolend zwaard
maar nu heerst de ebstroom
volle maan trekt zee van land..…
Moeilijkheidsgraad,
netgedicht
4.9 met 10 stemmen
665 bestaan, van wat ik zeggen wilde,
daarin zou een onversneden boodschap
moeten staan om al wat mee - of
tegenzat, uit eigen hand bedreven,
in eigen leed geleden en met tol en taal
betaald, verhaalt zich braaf tot het heden,
in eigen dicht en slaaf van literaire daad,
wars van enig plagiaat, verslaat de hele
scala van de muze waarin ik verdwaal…
Jouw ivoren torentje
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
501 weer voelen
door je haren kroelen
in de diepte
van je ogen dalen
om de warmte uit
je liefdeshart te halen
langs je wimpers
naar de fronzen
in je voorhoofd krullen
om ze met begrip te vullen
zoveel lieve woordjes
in je oren fluisteren
dat de haartjes op je arm
rechtop mee gaan luisteren
wij gaan spelen en
zullen in je lach verdwalen…
Bitterzoet verlangen
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
612 Hoe moeilijk kan het zijn
om de verzen van je hart te lezen
en te verdwalen in de tuin der lusten
Er was slechts één zomer
zonder zwaluw
waarin ik blauwbekte van de kou
Je kwam onkruid wieden, zei je,
maar een dag werd een jaar, een leven lang
van omploegen en opnieuw zaad verwaaien
Tussen sterrenstof en nog te ontdekken zonnestelsels…
Blanco blad
netgedicht
4.6 met 16 stemmen
591 Ik verdwijn dan
tussen uitgesproken woorden
en verdwaal in geschreven taal ...
op blanco blad!…
Als ik naar je kijk..
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
930 Als ik je wel kan vinden,
staar ik net zolang in jouw ogen tot ik verdwaal en geen tijdsbesef meer heb.
Als jij mij niet vindt,
blijf ik staren tot ik een ons weeg.
Als jij mij wel vindt,
slaat mijn hart op hol en verdwijn ik in een zwart gat.
Maar dan word ik bang en probeer ik te ontsnappen.…
In de wilde wilgen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
694 roodborstje
op de picknicktafel vlakbij
die met zijn kraaloogjes
verlangend hoopte
op wat verdwaalde kruimels
de horizon verkruimelde
in kleine witte wolkjes
met een rode avondrand
de dagelijkse onzekerheden
verdwenen met de zon
in het onbekende duister
hij zwaaide het roodborstje gedag
zette zijn blik op oneindig
en besloot te verdwalen…
Plagiaat?
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
533 bestaan, van wat ik zeggen wilde,
daarin zou een onversneden boodschap
moeten staan om al wat mee - of
tegenzat, uit eigen hand bedreven,
in eigen leed geleden en met tol en taal
betaald, verhaalt zich braaf tot het heden,
in eigen dicht en slaaf van literaire daad,
wars van enig plagiaat, verslaat de hele
scala van de muze waarin ik verdwaal…
Na verloop van tijd
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
497 ja, er is nog ruimte
tussen vloedlijnen en
wassende maan
nog tijd te gaan, stranden
te struinen, te verstuiven
als duinen, totdat we
verliezen in verdwalen
het lichaam mank gaat
we grond en ogen met
sterfhout behangen
wennen aan vocht uit
verse wonden, wennen
aan de bres in de haag
troosten met snoep
dankwoorden spuien…
Bloot zonder vleugels
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
802 spiegelen zat
vloekt naar het beeld
dat spontaan
de weerkaatsing kraakt
en mij in schaduw verlaat
weg alle spinsels en draden
die mij steeds weer verraden
stop de verzinsels
kom dichterbij ik warm me
voor het eerst in mijn leven
kaal zonder kleur
bloot zonder vleugels
ontvang ik de zon
voel ik zijn stralen nooit
zal ik ooit meer verdwalen…
Voelde mij weer sinterklaas
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
1.309 ik zag je dralen en
verdwalen in de winkelruit
je hakte hoger in
weerkaatsing van het glas
naast de laarzen en de prijs
zag je mijn glimlach later pas
het leer was zacht
paste naadloos aan je voet
de rits wat stroef
in eerst gebruiken
natuurlijk liet je mij de
kwaliteitsverschillen ruiken
ze zaten als gegoten
je kon er goed op…
Melancholie
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
554 Door schittering van sterren benoemen
kan ik alleen de verlichting verwoorden
door de deugd als liplezer rondom je taille
Nu zonder jouw verzachtende intimiteit
wat leeft als een boemerang in de dageraad
ben jij mijn doolhof waar ik in blijf verdwalen.…
Hallucinerende wereld
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
426 we dwaalden
gleden langzaam
van de wereld af
verloren stukjes
bewustzijn
er vielen gaten
in de trap die
we omhoog gingen
waar de stappen
zich vertilden
aan ons gewicht
het niet helderder
werd in de toch
steeds ijlere lucht
een vochtige kou
begon ons parten
te spelen want
zonder richting
verdwalen in een
niet aardse omgeving…