5126 resultaten.
rustakker
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
743 rustakker
mijn leven ging voorbij
ik heb het al gehad
en legde langzaam af
een prachtig kronkelpad
achter mij hoorde ik
de snelle tijd nog razen
jij blijft
mijn hart stond stil
zij sloot mijn ogen
het avondlicht verdween
en nam zwaar afscheid
ik ging rusten
jij beweegt
ik blies de adem uit
de kaars mocht aan
het gewaad hing om…
De dag dat ons land beefde
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
529 Je hoorde je eigen adem stokken.
Het geluid werd oorverdovend stil.
De wind vergat te blazen.
De zon schaamde zich achter donkere wolken.
De duizenden ogen werden troebel door tranen.
Iedereen greep van emoties naar iedereen voor steun.
Tot de waarheid glashelder aan het klinken ging.
Geschreeuw uit verschrikte monden.…
Windhandel
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
489 Geen schijn taalt naar wat de wind bepaalt,
opgeruimd door wijde adem verlaten schepen
vol zwier de lange vlokkige pier.
De windhandel ligt nooit stil.
Karvelen laveren de hele dag
over de kromme hemelsfeer,
onbezorgd zonder om te keren.
Ze stevenen wat en leggen
de aarde plat neer.…
jij weet niet
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
506 zo bescheen
jij weet niet hoe het is
niet hoe het echt is
van iemand te houden
zoals ik van jou
in mijn hoofd en hart
steeds zie ik jou
die mijn gemoedsrust
naar jou hunkeren doet
jij weet niet hoe het is
niet hoe het echt is
van iemand te houden
zoals ik van jou
met jou alleen delen wil ik
mijn geluk en verdriet
voor jou ademen…
ontroering
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
542 ontroer(ing)
zonder mij dacht ze, ze is mijn
hart dat me beweegt, me complimenteert,
me laat verdwijnen als de massa waakzaam
scharrelt langs hun eigen inbreng
ze dwingt aan op mijn vertrek, legt
een zilte vilt op het voorhoofd en dirigeert
mijn adem langs de finish die ik nooit zal halen
steeds harder slaat haar betoog in het ritme
waarmee…
Blijf ik toch dat wezen…?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
494 schenkt de zon als zijn eerste boreling
terwijl de natuur nog slaapt, verwoord
in het voorjaarsdons op mijn gezicht
schreeuw ik me los, verlos me als een
leeuwerik in een jubelende gedicht
waarin de levenslijn zich langzaam
opricht in jouw vlinders van mijzelf, maar
vreemdelingen van elkaar geworden zijn
de wind onbarmhartig z’n adem…
Gedragen door de wind
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
496 milder, transparant
in dat blazoen word ik gerangschikt, vrees
voor de tempowisselingen van het hart, verwachting
op de schaduwloze getijden die ik naar hartenlust
nog wil berijden om de visioenen te vermijden
in de rimpels van water door de warmte
van de huid ingebed , haar geur houdt me in
haar greep en raakt mij met haar adem…
Dwarrelblad
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
651 Het blaadje antwoordt zacht:
“Och wind,
ik ben niet bang te vallen of te laten gaan,
het lijkt me fijn te wiegen op jouw adem.
Maar zeg me,
waar dein je me heen, wat wacht me daar.
Voordat ik loslaat wil ik weten hoe het verder gaat.”…
Grijs gedraaid?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
471 moment van oorsprong, het
eerste contact wat tot een vibratie leidt
schaduwen steeds zwakker klinken, de naald
voorbij het nulpunt van het geweten lokt,
we slijpen het geluid langs de voorgeschreven
groeven, uiteindelijk is dat er maar een, z’n arm
kruipt als een trage spin naar zijn buit tot aan
het gaatje van de oneliners, waar z'n adem…
recht uit het hart
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
544 blijft zij zorgzaam wakend
in stilte huilt het lief hart
de tranen die roodomrand
haar ogen schaduw geven
als de strijd verloren wordt
kalmerend zijn de woorden
die zij zacht maar heel beslist
als een moederkloek hoedend
spreekt tot zieken en naasten
met haar altijd nijvere aandacht
urenlang en altijd bij de hand
voor wie nood aan adem…
zorgeloze zomer
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
454 lange adem, diepe zucht
het is nog benauwd
er wordt gerouwd
we raken aan
met koude huid
hartverwarmend is elk geluid
“het loket gaat nog niet open”
er staat een lange rij
anderhalve meter zij aan zij
de hulpeloze troosteloze
de “ goddeloze” boze
een verloren zaak en handel
er is geen voorrang
wachten duurt lang
iedereen is even…
namiddag
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
472 iedereen in te halen
te versnellen
om stilstand te ontvluchten
thuis staat een oude bank
om te liggen, te slapen
te hangen
zo lang al als een kapotte klok
als stil verzet
tegen tijd verdrijven
gedurende een lichaam
dat neigt naar
krampachtig verlammen
in elke gedachte een regendroom
om grenzeloos te zijn, of liever nog
vrijheid te ademen…
Grijs gedraaid?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
421 opinies van de wereld draven door
details worden in herhaling grijs gedraaid
in het zuiverste moment van oorsprong
het eerste contact waaruit de vibratie komt
de tonen steeds zwakker klinken, de naald
voorbij het nulpunt van het geweten lokt
met inflexibele armen, kruipt als een spin
langzaam doch gestaag naar zijn buit
in de kern waar de adem…
bijvoeglijk of overtreffende trap
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
609 Het water dat zwemt om boven te blijven zijn mededruppels
ruw neer drukt over de koppen met golven die naar adem happen
in een doodstrijd van 't geweld het schuim op de lippen?
mag het gemengd met enige leugens om het immense
met overtreffende trap aan de arbeid te zetten?
mag het schrijven met een immens aan woorden?…
GEESTELIJKE DRUPPELS
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
513 Twee dames gaan samen
met geloof in genezing
van Breda naar Meersel-Dreef
stralende zon wekt hen op
in het ruime schone park
waar de adem der Hemelingen
door lover en over gras strijkt
de beide vriendinnen
ontsteken gewijde kaarsen
wier vlammen schijnen en deinen
ter ere van hun verwanten
die met ziektes kampen
koffie met versnapering…
(v) Maan woont hier
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
632 Mijn handen reiken naar de verten
van je ogen,
zonder die bodemloze verten
verdwaal ik (ook aan land
was dat al zo)…
Achter ons liggen straten
die ik me heugen zal (net als jij),
maar ook verlaten kan (juist
als we samen reizen,
voorbij de zon)…
Het hart lonkt -
daar achter de melkweg -
en roept, roept, roept ons
niet te vergeten adem…
ZUIDERHOGEWEG DENKT
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
484 vogelzang en -strijd
moed en bescherming gaven
voor het verzorgen van nesten
boerenwagens hobbelden
over mijn ruggen en kuilen
koeien en varkens
kietelden me dikwijls
met hun trappende hoeven
wanneer de haastige tocht klonk
tussen stal en open leven
over heel mijn huid
werd dik zwart smeersel verspreid
overal voelde ik hard aan
adem…
HET EINDE IN ZICHT
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
629 God gleed vederlicht en stil langszij
en stilte hield haar adem eventjes in
Donder van ver kwam loom naderbij
was dit van ‘t eind dan wel ‘t begin?…
Krullig schrift
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
445 de wereld in
de ban van haar
heftig geemotioneerde
blik de ogentaal aan
het ontcijferen was
die was gemarkeerd
met een buitengewone
hoeveelheid expressie
in kleur en haar gezicht
etste een bizarre
schoonheid ter plaatse
in ruil voor een
vreemde hand die
de deur snel sloot
ze lachte verleidelijk
toen haar jas ons
afscheid nog adem…
zouden nachten spiegels brengen
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
499 als er even niks nieuws groeit
kan de lucht op adem komen
en de grond weer doorwaaien
verlichte wortels zelfs
maar
verwaarloosbaar
zouden nachten spiegels brengen
mochten de randen zwart blijven
als levenloze gaten zonder slagen
harde leerscholen
lijken
gewonde helingen
onbevredigend
de dode
herinneringen
begraven in permanent…
Onde de Bomen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
408 Onder de bomen
waar het licht schommelt in schaduwen
en de wereld draait, nog altijd,
adem ik langzaam het heden in.
Ik ben nergens, of onderweg,
een lege plek in het hoge gras,
een kano schuivend onder de maan
waar de rivier de nacht kust.…
Als de zee in mij spreekt
netgedicht
1.0 met 3 stemmen
473 Haar bezielde adem is de mijne, haar geluid leeft in mij.…
Eindeloos en tijdloos
netgedicht
3.8 met 33 stemmen
312 wit rijpende vorst
aan de grond en kou
in godvergeten mooi
om er even bij stil
te staan dat juist de
emoties eruit springen
bij gebrek aan contact,
verbinding en vertrouwen
juist nu deze tijd gaan
de deuren op slot voelen
mensen zich buitengesloten
willen zij licht warmte en zon
om elkaar vast te houden
dezelfde taal te
ademen…
Eindeloos en tijdloos
netgedicht
4.4 met 28 stemmen
293 zon
wit rijpende vorst
aan de grond en kou
in godvergeten mooi
om er even bij stil
te staan dat juist de
emoties eruit springen
bij gebrek aan contact,
verbinding en vertrouwen
juist nu deze tijd gaan
de deuren op slot voelen
mensen zich buitengesloten
willen zij licht warmte en zon
om elkaar vast te houden
dezelfde taal te
ademen…
Als de zee ademt
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
457 De zee kijkt mij aan zonder oordeel
of verlangen, ze ontvangt wat ik niet kan dragen
en houdt het vast zonder geluid, en als ik terugloop voel ik haar
nog in mijn rug ademen alsof zij, net als ik, iets herkent dat even mocht bestaan.…
Warmte van een zonnebloem
netgedicht
1.4 met 10 stemmen
433 Tussen brede, ademende
bladeren zweeft een zachte stilte van de
fluisterende wind, die iets bewaart van de vergankelijke
voorbijgangers en hitte — een geheugen dat niets vergeet maar niets omvat.
En bovenaan: het luisterende
gezicht dat naar de zon kijkt zonder ooit te
bezitten, open als een gebed dat geen antwoord zoekt.…
ALS JE REGELMATIG WAKKER LIGT: EEN VRIJBLIJVEND ADVIES!!
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
389 ik niet storen
ik weet, ik heb alles rondom mijn bed naar behoren
koffie en thee en alcohol vrij bier en cola
koekjes en kaakjes en zelf chocolaatjes
dus sta ik op en zet de waterkoker aan
doe net of de ochtendvogeltjes fluiten
en stel me binnen voor als buiten
door het raam nog verder te openen
en verse lucht in mijn 'slaaphut' in te ademen…
Eendagsvlieg
netgedicht
2.4 met 24 stemmen
575 Ik blijf nog even zitten,
alsof ook ik maar één dag heb, en alles erop aankomt — dit licht, deze adem, dit nu.…
Verweven werelden
netgedicht
2.0 met 7 stemmen
482 Fluisterende wind
verre blik die mij ontglipt
schaduw blijft hangen
Ze loopt door de
verweerde straten, alsof ze hier
niet hoort; de tere lucht draagt een bleke glans
om haar heen, en haar fluisterende woorden ademen uit een ander land.…
De ziel van een boom
netgedicht
2.5 met 27 stemmen
391 Wanneer de nacht zich om
hem heen sluit, blijft er enkel de trilling van
aanwezigheid, een weten dat niets werkelijk verdwijnt,
alleen van vorm verandert, als adem die zich mengt met het oneindige.…