14989 resultaten.
Vervlogen ziel
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
574 En als je dan op een dag
heel jouw verleden bent vergeten,
jouw familie en jouw vrienden
helemaal niet meer kent.
Niet meer weet dat je kinderen hebt
en hoe ze allemaal heten,
en mij nog alleen maar ziet,
als een of andere vreemde vent.…
Spreekuur
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
703 lichtgeraakt, een onverwerkt verleden...
- noteert u dat? ik ben niet geestesziek!...
schiet bij het minst geringste in z'n wiek,
meneer, wat hebt u tegen minderheden?...
- wat zegt u nu, racisme, politiek?...
uw kwaal is psychisch en niet somatiek...
- ben ik neurotisch dan, of zenuwziek?...…
Tot ik je weer ontmoeten mag.
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
467 gelaat, een licht waarvan de beeltenis
blijft gegrift en waarin geen detail ontbreekt
staat los van de bagage opgebouwd
in de losgelaten jaren, dan blijft het
ongeschonden kind in beider hand geborgen,
een lichtende gelijkenis daarin schuilt de
mystieke betekenis, dat het nooit te laat is
de sprong te wagen, niet een duik naar
het verleden…
In alles wat ons omringd?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
406 windstreken,
het rijpte al in de as van de geschiedenis
door de zielen opnieuw gedolven,
geselecteerd in kracht of onvermogen,
het is het lot wat de toekomst vanuit het
inzicht laat herbeleven, geschreven in een
menselijke code waarvan iedereen een
sleutel heeft, onmerkbaar kwetsbaar
vanuit de huidige geschiedenis, en staat
het verleden…
jacht
gedicht
3.7 met 6 stemmen
2.022 mijn vriendelijk vlees
warme monden die over mijn oorhaartjes blazen, me oorsprong influisteren
een hels geluid maakt het gefluister
roept me terug naar een kamer, een bed
een tafel wit gedekt waaraan verzadigd wordt gepraat
een toekomst uitgestippeld
als gestreken hemden, levenslang
ik verlang niet naar een toekomst
kijk niet uit naar het verleden…
ONBEZONNEN OORLOG
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
492 rijk Oekraïne
lijdt onder de geweldige buur
dat uitgestrekte Rusland
bommen suizen kwaadwillend
sterke gebouwen van de hoofdstad
branden weerloos tot puin en as
mensen vluchten angstig weg
of schuilen vol klamme angst
in ondergrondse ruimtes
wil de machtige heerser
van het ruime Oosten
een dwingeland wezen
gelijk de tsaar uit ver verleden…
Mocht ik je vergeten
netgedicht
2.4 met 11 stemmen
581 Als op een dag mijn geheugen zal kiezen om mij in
de steek te laten, is dat heel vreemd want ik ben aanwezig
en toch heb ik een afwezig gevoel, van wazige gezichtsbeelden tot
vage stemgeluiden, sporen uit het verleden worden steeds meer uitgewist.…
een doorgaande weg
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
442 toch blijk ik een vinder
of een verrekijker achterwaarts
en word ik minder dover van binnen
en open de ogen zich voelbaar voorwaarts
het is zeker dat het verleden zich als een baken nestelt
en zich ingraaft naast het ware weerbare doch aangetast riet
ik word kennelijk, (wat men onbewust zou kunnen weten),
in een ander vernieuwd daglicht…
Voor een hart
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
741 Aan de veranderlijke horizon verschijnen nu andere
sterren, de ene als een momentopname terwijl een andere op
lange termijn, de herinnering vanuit het verleden wordt nog even gereikt
tot zowaar een stroom van traandruppels vloeit over de wangen bij het we(d)erzien.…
Ze zag alleen maar bomen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
487 ze droomde
liep in een bos
ze zag alleen maar bomen
er was geen zon, geen licht
geen lucht, geen wolken
alleen maar bomen
de sfeer was dreigend
duisternis overal
ze was alleen met angst
voelde zich
opgesloten, beklemd
zag geen verleden
geen toekomst, geen heden
ze zag alleen maar bomen
toen was daar
die open vlakte
zo vrij en…
ONSTERFELIJK.
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
671 Deugddoende schitterede denderende dromen plots crimineel vermoord
Lucide gedachtengang vertelt dat hemels warm verleden verder leeft door het woord.
Liefde zo oneindig blijft beslist een eigen grillig wel uniek leven leiden
Trotseert de gruwelijkste orkanen en dooft gloedrode bosbrand, kan niets of niemand misleiden.…
Ze heeft genoeg aan zichzelf.
netgedicht
2.2 met 8 stemmen
648 Ze kust zichzelf
naar d'ochtendopening,
laat de dag echoën
in een stil kloppend
vermoeid hart,
littekens van een verleden leef-tijd.
Het dagboek van haar zijn
ligt als braille
gegraveerd op haar gelaat.
Het is voor haar een levenskunst
van te flirten met de tijd.…
De laatste akkoorden
netgedicht
2.4 met 21 stemmen
883 Nu, in de herfst van zijn dagen, zingt hij
verder, niet voor het verleden, maar voor wat nog komt,
de wijsheden van het leven verpakt in muziek, en wij luisteren, dankbaar,
naar de laatste akkoorden van zijn unieke verhaal, dat ons doet stilstaan bij alles wat was.…
De zon vraagt
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
244 Hem de zware schaduw noemen, zal wel lukken,
het zwarte silhouet, die macht uit een verleden,
met de kracht om mij naar beneden te drukken
in het heden, waar ik lijfelijk feitelijk veilig ben.
Men heeft mij verzekerd dat een doorgesneden
keel, en resterende stukken, niet meer heel veel
van zich zullen laten horen.…
Alleen maar bomen
hartenkreet
3.1 met 8 stemmen
373 ze droomde
liep in een bos
ze zag alleen maar bomen
er was geen zon, geen licht
geen lucht, geen wolken
alleen maar bomen
de sfeer was dreigend
duisternis overal
ze was alleen met angst
voelde zich
opgesloten, beklemd
zag geen verleden
geen toekomst, geen heden
ze zag alleen maar bomen
toen was daar
die open vlakte
zo vrij en…
De zin van het leven
netgedicht
2.4 met 13 stemmen
558 Golven dragen mij
herinnering vervliegt zacht
stil ademt het licht
Hoe ik me laat dragen op
golven van het leven, waar onverwachte
stromingen mij meenemen en het verleden zich zachtjes
roert in het nu – een open zee waarin tijd en herinnering samenvloeien.…
Berend Zuiverland
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
456 de netten zich snel sluiten
Berooft hij zichzelf van de vrijheid
Zijn niet te stuiten drang
Zijn diepste verlangen waar te maken
Ongedwongen dromen
Over gevoelens die hij niet voelen mocht
Maar alsnog in de krochten van zijn denken
Zich vervlochten met naargeestige krachten
Dan zijn er nog meer verzachtende omstandigheden
Die in het verleden…
Klein gewicht
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
478 maar bij langzaam
kleiner leren staan
misschien daardoor
vroeg al verstaan
hoe veilig stilte voelt
tegenover werkelijk
bestaan
hoe zachtheid
langzaam veranderd
in beleid
tot bijna elke emotie
voorzichtig wordt
vermijd
het lichaam bewaart
ondertussen
ieder spoor
later keurige woorden
hiervoor
alsof een naam
het verleden…
Zinnen
netgedicht
2.5 met 20 stemmen
81 Soms brengt een stroming mij even tot verstilling,
en voelt het verre verleden dichtbij in het heden.
In de vroege morgen ontwaak ik met verwondering,
en laat de natuur voorzichtig binnen door mijn zintuigen.
Ik adem inspiratie in, voel de stilte om mij heen,
en vind nieuwe ruimte in de veranderlijkheid van het leven.…
De hoeren te Antwerpen
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.193 In de haven van Antwerpen
liet de hoer Ambra of Petra,
het maakt ook niet uit... welke naam,
haar lippen zien: zij opende zich vol verve
om het water te laten binnenstromen.
In elke haven
elke man een hoer
elke hoer een heroïneshot,
maar de weg terug is achterhaald.
Elke hoer werd hoer
gemaakt door iedere man
zonder vast lief
zonder…
KREPEL WIL ALTIJD VOORDANSEN
poëzie
3.6 met 14 stemmen
8.343 Lestmaal kwam ik in een veld,
Waar een ieder was gesteld
Tot een uitgelaten vreugd
Naar de wijze van de jeugd;
Jonge lieden van het land
Zongen, sprongen hand aan hand:
Ieder maakte groot geschal,
Ieder was er even mal.
Doch van allen was er een
Met een krom en krepel been,
Met een plompe, stompe voet,
Die had veren op de hoed,
Die was…
Stuwmeer
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
1.093 Kerk in water
diep gezonken
god verdronken
dal stroomt
toren
in hemel geboren
niemand hoort meer
mensenschreeuw
uit land van weleer.…
lang ...geleden
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
1.557 Herinneringen worden gevlochten
doorheen de tranen
van afgebrokkelde muren
Beelden rusten en gaan vervagen
de pijn echter,
lang geleden,
die blijft je voor jaren
in je schoot aanstaren
Vleugels worden gebroken
handen vergeten te slaan
angsten blijven drijven
op een eiland
waar ik ze wil begraven
samen met een opgeborgen traan
Een…
Onvoltooid verleden tijd.
hartenkreet
3.2 met 11 stemmen
1.610 Mijn verstand zegt loslaten,
heb vertrouwen.
Mijn gevoel zegt iets anders,
innerlijk rouwen.
Verlangen naar weleer,
naar wat is geweest.
Een veilig bestaan,
kalm en bedeesd.
Vol liefde en respect.
Doelend op wederzijds verlangen.
Geen enkele emotie
kan deze gedachte vervangen.…
verbrande schepen
hartenkreet
4.1 met 7 stemmen
1.372 Alle schepen achter je
Verbranden
Is geen ramp
Zolang je
De schepen voor je
Maar niet meeneemt
In het vuur van je herinnering…
Toen
hartenkreet
3.5 met 6 stemmen
954 Gaandeweg denk ik steeds meer aan jou
of eigenlijk aan ons
hoe we samen liepen in de kou
hoe wij “plons”
in de gracht vielen
onze ogen waren teveel
op die van elkaar gericht
kletsnat waren we
eenmaal op de kade wreef je rillend met je handen
over je betoverend mooi gezicht
maar dat was toen
dingen die je nog eens over zou willen doen…
Herinnering
netgedicht
3.7 met 15 stemmen
1.189 Oud geworden kijk ik naar mijn handen
gerimpeld, getekend door het leven,
terwijl ik op de cederhouten bank zit
onder de bloeiende magnolia
met kinderen spelend aan mijn voeten
De zoete geuren van de lente bedwelmen mij
En ik dagdroom nog eens van vroeger
Van een ontmoeting met jou, heel onverwacht
Sprakeloos, verward, in verrukking keek…
Schaduwzijden
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
941 Er blies een ware strijd voorbij.
Koude adem. Stilte.
Schoonheid op een paard
en duizend zielen in een machtige adem
voortgestuwd en gedreven
aan de rand van schemerige tijd.
Duistere geheimen bliksemen
in een flits voorbij, gebroken wit
verdwijnt door kieren van bestaan.
Ik proef een eeuwige gouden schijn,
streel wat rest in relikwieën…
Reünie
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
796 een glad verhaal
gulpt uit de mond
van een Armanipak
twee handen vol meisjes
- vrouwen nu - hangen aan
zijn volle agenda
hij glimt, hij straalt, hij is
maar weet hij nog
dat hij vroeger
hier op school...?
hij blikt opzij
ziet ons kijken, lachen
en krimpt
tot welbekende proporties…
Restjes
netgedicht
2.5 met 18 stemmen
1.835 Pluk een bloem van langs de straat
ze kijkt me aan en lacht me toe
geknakt toch kleurig levensmoe
een kind dat door de branding waadt
wordt naakte vrouw die lustig baadt
Jaren later aan de kust
zie ik haar liggen in het zand
een beetje eenzaam aan de rand
de blik een weinig uitgeblust
gegrepen door serene rust
Voegt zij de woorden tot…