1130 resultaten.
Vergankelijkheid
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
790 Wit op aarde van boven onttrokken
gekoelde witte vlokken
dwarrelend in spagaat
van morgens vroeg tot avonds laat
Een dek gespreid in vele dagen
geluidloos in vele lagen
dan treedt er in de dood
de dooi geeft zich bloot
Transformatie als melder
het wordt glashelder
het aardse wordt weer zichtbaar
wit verschijnsel is verdwenen
water neemt…
drievoudig
netgedicht
4.3 met 19 stemmen
628 ze besteedde haar dagen
aan het dekken van de tafel waarna
ze zich zorgvuldig veegde
we werden allemaal
van hout en telden het aantal
voorwerpen
waarvan we het woord
wisten, zelfs met één oog
dichtgeknepen
wat hij niet deed
na het stukje per stukje breken
van nagels
en ellebogen, die tot aan onze
buiken kreunden omdat wij,…
Als de avond valt
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
2.149 Laat me…
wanneer kwijnende
zonnestralen
zich drenken
in het bloed van
de vergane dag
de zee
het wellen van
haar golven
langzaam
laat vervagen
in ‘n verstarde lach
en als de wind
haar wisp’ren
niet meer door
de blad’ren
zingen kan
omdat de nacht
zijn deken heeft gespreid
waardoor de wereld
in ’t duister glijdt…
leg ik mijn…
In stilte
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
1.592 kleine witte kiezelstenen
zo zorgvuldig neergelegd
bloemenkransen zijn verdwenen
verstomd de woorden hier gezegd
boeketje rode rozen enigszins
verregend veel te vroeg verlept
tonen de liefde van je gezin
voor wie je trouw gezorgd hebt
bladeren dwarrelen naar beneden
bruin en geel dekken je teder toe
verbloemen hoe je hebt geleden
rust…
nachtgedicht
netgedicht
4.8 met 122 stemmen
1.928 Weer laat de nacht
een zandloper vol
gedachten stromen
een reis door de tijd
die te langzaam
wegtikt
minuten dromen
zich een eeuwigheid
en het donker
raakt de tel kwijt
in het zwarte niets
dat anderen laat slapen
maar mij genadeloos
wakker houdt
tot de ochtend
de zon op laat gaan
als een zachte deken
over het bestaan
van licht…
de nacht is wreed
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
529 zodra het daaglijks licht verdwijnt
met haar spelende kinderen op straat
met haar lentestralende korte rokjes
met haar zomers lome lijven
verschijnt de nacht ongenaakbaar eenzaam
en hakt dromen aan flarden
doet pijn aan mensenwensen
voedt de verwarden
ik wil niet slapen gaan
de warmte van mijn dekbed
verraadt een duistere deken
ik schrik…
De canapé van Pamela
gedicht
2.5 met 8 stemmen
9.819 Zo dichtbij als mijn kamerjas,
vanwege de kou onder de deken
gelaten en tegen mij aan gelegd,
voor de morgen, als zijn komst
zo betrouwbaar,
zo naast mij in aarzelende zinnen
van adem in en adem weer uit met
telkens dat even onneembare obstakel
dat weloverwogen weg wordt geslapen,
zo luisterrijk,
zo naar binnen gedropen als muziek,
al…
Woordfabriek
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
711 Geproduceerd
Altijd passend
In welke
Context dan
Ook
Engels, Duits
Of Nederlands
Even goed in streektaal
En ook in het Frans
Pasten ze allemaal -
Zelfs in de Machinefabriek
Broedplaats van het
Noord Nederlands Toneel
Werden ze op waarde geschat
Vandaag is
Alles anders -
Mijn hoofd is ziek
Gedachten gedempt door
Een deken…
Sint Nicolaas 2014
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.220 Zijn schimmeltje hinnikt en danst op het dek,
ook niet ter discussie: het dak blijft zijn plek.
Maar Piet kijkt bezorgd, en wat roept hij ons toe?
Ik heb weer veel lekkers, maar ook nog de roe,
want wie maar blijft zeuren, die krijgt met de gard,
ik laat me niet kleuren, blijf lekker mooi zwart!…
kinderwonderwereld
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
632 op de gedekte tafel het thé-complet
met petitfour, koekjes, bonbon
naast thé-kannetje en suikerpot
voor de kleintjes de wonderschelp
vanuit het grote bed onder de warme
oranjerood gestikte deken samen
turen naar het grote waterglas
minuut....na minuut...na minuut
tergend langzaam ontvouwt zich
het bloemenspektakel en verschijnt
voor minder…
Smeltkroes
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
574 ik heb de
geluiden uitgeplozen
die de wind waait
in tal van kleine hozen
de werveling
van hoge tonen
komt nooit uit het
ruizelen van grote bomen
zij dekken
alles toe met een
groene plasticiteit
beletten ons openheid
lief en empathisch
trekken ambachtelijke
sporen hun melodieën door
de smeltkroes van het leven
daar waar de…
voortleven
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
555 ga niet naar mijn graf
of de urn met mijn as
ik ben er namelijk niet
want altijd springlevend
in duizend waaiende winden
in diamanten die glinsteren
in de deken van sneeuw
ik ben de stralende zon
op het nog rijpend graan
ik ben de zachte herfstregen
die je in de ochtend wakkert
ik ben de opbeurende rush
van stille vogels in de lucht…
Tussen bomenlicht
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
498 jij hebt weer
bloemen gestrooid
waar een herfstige
dood de zomer
begraven had
het winters
zwarte pad
dat sneeuw
als deken zag
vergat de tijd
waar lente
al lieflijk danste
het groen druk
met voorjaar sjanste
bloeide zon zijn bloem
nog nevelden
de mooiste kleuren
tussen bomenlicht
de door jou gestrooide
bloemen extra belicht…
Opscheppen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
629 En mijn goedheid voelt,
als een warme deken.
De nachten nooit te donker,
De dagen nooit te lang.
Het is toch wel bijzonder,
als je zo rustig leven kan.
Heb ik nu teveel opgeschept?
Was mijn lepel te vol?
Ja, pas toch op
hoogmoed komt voor de val!
Als je wat dichter
bij de grond blijft
voel je daarvan,
niemendal.…
bij titanium daglicht
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
425 marmeren hemel op een heengezonden doorzon
is er overal gelijkenis met toekomstige oertijd, stilgevallen in een slot van zilvervlies
bomen zijn kaal maar weten zich spoedig omarmd
het landschap luistert nauw, stemmig onder begeleiding van vogels
de kenner weet welke, de argeloze toehoorder verzet zich nergens tegen
daartoe leent zich deze deken…
Kamer
hartenkreet
3.2 met 6 stemmen
1.307 Beslotenheid
muren en geblindeerde ramen
Ik maak me klein, de kamer groot
Groeiend
Dwangmatigheid
Deur, ergens in dit omhulsel
Is de weg uit, want ik kwam toch ook
Binnen
Echoënd
Geluiden in pulserend ritme
Walsen vanuit mijn hart
Circuleren
Roepend
Ontvang ik mijn eigen woorden,
Mij omhelzend tot warme deken,
Cocon
Kamer…
Maagdelijk wit
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
1.022 Hoor bellen rinkelen
zilver twinkelen
valt de sneeuw
in een donkere nacht
bekleedt de zwarte aarde
als een deken zo zacht
Snijden ijsbloemen
hun weg door het raam
bij het ontwaken
zucht de adem kilte
hoor het ruizen van wind
tegen de doodse stilte
Kijk naar buiten
zie het maagdelijk festijn
fantasieën spelen
tussen witte vlokken…
Het doet pijn
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
1.179 Emoties die niemand kent
gevoelens zijn uit het zicht
mijn hart is uit z´n element
betraande ogen zien geen licht
Verstand dwingt me te breken
met een gevoel dat niet mag
verstikt door een kleurloze deken
verdriet neemt me volledig in beslag
Iets loslaten doet soms zo´n pijn
en zeker als het je heel dierbaar is
zal het echt slijten op…
De vleesgeworden wanhoop
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
3.050 Niets dan pijn is wat ik voel
Niets wat ik kan doven
Alle lichten zijn al uit
Ben het droevig masker gebleken
Van de zwarte gal zijn bruid
Huilend strijk ik glad de deken
Dom te hopen op de dag
Klein om niets te willen voelen
Nu ik zie wat ik toen zag
Steek ik niets meer onder stoelen
Ik ben de vleesgeworden wanhoop
Ik ben het lege…
Maar....wees voorzichtig
hartenkreet
2.5 met 6 stemmen
1.445 Ik zeg
Eten doe je
Niet alleen
Maar met een vork
Of een lepel
Een mes mag ook
Maar wees voorzichtig
Met wat je zegt
De ene hap na de andere
Verdwijnt achter het scherm
Verder vind je niets terug
Ik zeg toch
Ik zet alleen
De stokken in elkaar
En sla de haringen
Dan mag jij het doek
Gezellig maken
We dekken de stoffige vloer
met…
Laaiend vuur
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
679 verzuurd op zoek naar zonnelicht
zwicht al ras elk innerlijk vuur
voor een dekken met de mantel
die zwak wel van gemak voorziet
maar beslist geen warmte geeft
opgebrand raakt hij die zweeft
zonder zijn hoge vlucht te schermen
voor de sis van tegenwind
die ijzig wee doet kermen
laaien kan alleen met gloed
hij die niet om winnen geeft…
De tafel is een avontuur
netgedicht
3.5 met 19 stemmen
1.438 Massagepiepjes kennen geen afscheid
de avond is een deken, laten we
eronder kruipen en elkaar warm houden.…
Bloemenslaap
poëzie
3.1 met 7 stemmen
2.470 Ze slapen nu zacht in de duistere grond,
Een deken van sneeuw heeft ze toegedekt;
Wees stil nu, dat niemand de bloemkens wekt.
Straks komt met de lente de warmte weer,
Dan gaat door de velden de Lieveheer,
Neemt zachtjes het dekentje weg en zeit:
Kom, kinderkens, op! het is bloeienstijd.…
in dubio
netgedicht
2.9 met 9 stemmen
952 Ik sta op de drempel
achter mij de trap omhoog
omlaag naar de kelder
buiten is het gras weer groener
groeizame regen en goede temperatuur
de zon verborgen in gesluierd licht
binnen voelt zo benauwd, elke uitweg
afgesneden, de lucht zwaar als water
in een dikke, volgelopen deken
aarzel weg te gaan of te blijven
liefst alle twee kunnen…
Morgenstond
netgedicht
3.2 met 31 stemmen
796 Het warme witte dek
verlaat dan zacht
de sponde der aarde
opdat de krokus bloeit…
ik zie ik zie
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
725 het strand danst samen
met de machtige zee
het oeroude zand
vliegt zachtjes heen en weer
en valt daarna
op haar prachtige
rode zomer neusje
zachtjes klinken
haar prachtige lichte liedjes
in een schemering
van
lila licht
in een schilderijachtig portret
en daarna samen slapen
maar niet in bed
maar onder de deken van sterren
wij waren…
September
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
545 Wat kan meer poëtisch stemmen
dan een boom nog half verborgen,
verguld boven een watten deken
door de lage horizon-zon
op een laat septembermorgen.…
één bleef er achter
netgedicht
4.1 met 15 stemmen
817 Een hand,
mijn hand tilt je voorzichtig op
Met mos en takjes dek ik je toe,
prevel iets wat mens noch mees
verstaat – ooit zul je uitvliegen…
geen toegang
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
1.009 hoe je die avond een deken om me heen legde
je fiets stond niet op slot en je zei de gangen staan te vol
in de tuin liep je van de ene kant naar de andere
en de buitenmensen keken met argusogen toe
pikten het groen weg uit onze vingers
we staarden ze donker hun huizen weer binnen
dat zwart wit denken het is de wereld maar
je rolde het…
Klein moederke
poëzie
3.8 met 4 stemmen
1.559 Dekken zal u zusje,
Ligt ge blootgewoeld;
Kussen met een kusje
Dat ge bijna niet voelt.
Broederke, broederke mijn,
Laat mij uw moederke zijn!
Moet ge mee naar schole,
Dwars door weer en wind,
Kom dan stil gescholen
Onder die mantel, kind.
Broederke, broederke mijn,
Laat mij uw moederke zijn.
----------------------
driegen: naaien…