1137 resultaten.
Noordenwind
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
785 Stil tel jij
de dagen naar
het licht schreeuwt
donkere nachten
duister dicht
heelt spijt
in verborgen
zinnen
ooit geschreven
"verlangen"
zwevend op
weemoed van
noordenwind werd
onvoorwaardelijke
liefde aanvaard
gevangen
zacht gevlochten
draden horen
de wederroep
verstaan
jou in mij
bevrijd
leeft ooit…
de keerzijde
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
1.523 je draait mee zoals het leven
van de zon draait
schakeringen van begin en einde
einde en begin
omgekleurd van held tot lafaard
in een belegerd zelfgevoel
wegkijkend van de onmacht tegen de overmacht
ik grijp nutteloos naar het oneindige
en concurreer met het angstaanjagende
ik streef nutteloos naar het onbereikbare
en vecht met de draad…
Kringloop van het leven
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
932 Zijn geweven huis
van ragfijne draden
glanzend veld van dauw
lijkt in het niets te zweven
Als een echt strateeg
geduldig wachtend
op de nietsvermoedende prooi
verstrikt in zijn weefsel
Waar de woeste trilling
door benarde vrijheidsstrijd
van wat zich daar gevangen zette
zijn schuilplaats bereikt
Schiet hij tevoorschijn
en verslindt…
Betoverd nu, in winterdood
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
2.221 Betoverd nu, in winterdood
in laatst verlangen, waterschoot
rust mijn ziel, mijn pijnlijk hart
al was het om de dag te dragen
Mijn zucht, mijn damp als ademstroom
als draden, die de vlinders vlogen
verdwenen in landschapspaden
Enkel wit
het vocht hangt boven aarde
in de slaap, die mijn dood verdrijft
het is de nacht, die naderschrijdt…
voor een laatste glas
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
753 drank had zacht
zijn web gelegd
rond mijn bestaan
ik had me bijna laten gaan
liet me wiegen
op zijn draden zou ook
zelfs mijn vriend verraden
voor een laatste glas
maar uit hoeken
loert de dood die met
zijn spinnepoot de trilling
aanvoelt van mijn hoge nood
ik laat me nog niet pakken
kap nu met het vatten van
de glaasjes vrijheid…
Ik wacht bij haar
gedicht
3.2 met 18 stemmen
9.676 Ik ontzeg mij elke scharnier,
ik leg vertraagd mijn wanten af
en schik gevallen beelden
tot de droogte van haar slaap
mij weer in hoeken zet
en zij van ver haar lenden draait
en schaduw maakt uit draad die gloeit.
--------------------------------------------------
uit: '21 dichters voor de 21e eeuw', 2005.…
Leren
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
646 En sleur je alles
met je mee
aan een zijden draad
Groene enkels
in de poel van kennis.
Koude massa.
Ik zal zwemmen kunnen
tot ik sterf en verder
Achter me het leven
Lust, strak gespannen.
Het vuur zo behaaglijk
gebouwd op blokken
heet, zonder grip
Ooit opgebrand.
Zal ik?…
Een web verleidelijkheid
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
657 er hangt toekomst
in de lucht
gesponnen door vandaag
een web verleidelijkheid
en schone schijn
die vlieger gaat weer op
duikelt soms of struikelt
ik spin met zoete woorden
lange koorden tot cocon
trek met draden
dood uit leven
smul heel even
spin de gaten dicht
en hang weer vlug
toekomst in de lucht…
Tijdsholte
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
497 De tijd liep te over, te
weinig of geen, de
heelte werd een holte,
alles stond op of viel uiteen,
ik acht mij gewonnen, aan
de dag en nacht gesponnen,
minacht de middernacht,
de draad van eindigheid,
in zuiver bloed geronnen,
zonder een gemis, zal niets
ontstaan, alles heeft een
eigen weg te gaan, de macht
te wegen zonder gewicht,…
65 jaar Westerbork
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
853 Barakken, ramen die bestemd waren voor wezen
die met ruimteloze schreden de dag afwachtten,
muren van prikkeldraad niet zagen verdwijnen
eenzaam als de dood,
zelfs de andere kant van het draad was zonder licht
ze hebben getracht een eigen kamer in de wereld te zoeken
uitzicht op vrijheid , plafond en die binten
kregen ze nooit meer uit…
niet tastbaar
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
627 ieder begin gaat naar het einde
zeg jij me, kijk maar naar de draad
wanneer dan, vraag ik
was het voor 't eerst
dat wij de wind ontdekten
zo hij komt en als hij gaat
of anders 't vangen van de zonnestralen
wolken op afstand
daarna het zingen van de regen
al wat ik los zou moeten laten
bestaat bij gratie van wat ik
nu nog bij me houd…
Laat me mijn ziel kleden
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
781 Laat me mijn ziel kleden in schoonheid
waar water klotst en onzichtbaar schrijft
met draden vanuit een ver verleden.
Laat ze mij dragen in fierheid en stilte,
bewust van haar verlangen en hunker,
drinkend uit een onzichtbare bron.
Laat ze mij helder bewaren en richten
op hoop voor morgen, op liefde en licht.…
herfstweefsels
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
586 overal verschenen lichte huizen; vol van zon
een overvloed aan witte draden spon
hun sprookje in de bomen
hoe dood toch schoonheid weeft
in weergaloze rondingen, doorschoten met die pijn
om wat verloren lijkt
als dan herfst in volle kleuren prijkt
verliest die glans de euforie
van immer jong en levend zijn: de evenknie
van lente
sluimert…
IN STILTE
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
476 de onrust het verdriet
de verwarring is
er nog steeds
stiekeme tranen
wachten op mijn zware hart
maar niemand die het zien
mag, of horen
een brede glimlach
lopend over straat
altijd alert
om niet te vallen
de zorgen
die mijn zuurstof stelen
me doen verstikken
ik ben radeloos
waar is het begin het einde
ben ik zoek
de rode draad…
Een treffen
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
712 Ongemerkt wil ik mij
op het roestbruine herfstbed
naast je schikken
om de pijn van het breken
de angst bij het vallen
met je te delen
Je slaapt hier om te sterven
een ijle lijn scheidt je
van onzichtbaarheid
draden van wit
zuigen toverachtig
het houten hart weg
Ik laat je hier stil achter
– in de verademing –
gun je weer terug te…
Balinese dans
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
576 Vingertjes gracieuzen rond het lijfje
groene zijde goudbrokaat
van het porseleinen meisje
dat trippelend het zicht uit gaat
de waaier en het knippen
van haar blikken laten briesjes na
wil van zoete lippen nippen
grond vergaat me waar ik sta
als zij tingeltangel dansen gaat
lokken ook haar mooie ogen
hang ik aan een zwakke draad
zij heeft…
de vlieg
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
690 Als een vlieg het leven mint
dronken door haar geur verleid
Door die charmeur
Dat is de tijd wanneer zo’n spin haar kleefnet spant
En daarin die vliegen vangt
waaruit ze dan het leven zuigt
Spartelend aan ’t kleverige draad
als lunchpakket bereid
raakt menig vlieg zijn hachie kwijt
En eindigt als een sappig maal,
‘t einde van dit…
Web
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
493 Het wonder van webben,
wirwar van draden
van druppels
van werk en van weven
in bos op de paden,
in de tuin,
in je leven,
behoedzaam gesponnen
de parels gewonnen,
in de morgen, een uurtje,
onvermoeibaar,
de spin en haar rag,
zo fijn en zo teer,
trilt in de wind
wiegt heen en weer,
de dag die begint
met een lach
dank dat dit mag
en ‘…
Kleuren die ontdooiden
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
563 een kleine lente
ontspon zich
in jouw wintercocon
zon wikkelde
de draden af
die schaduw gaven
zacht ontwaakten
maanden slapen
in het eerste licht
dat vorm gaf
in het strekken
van nieuw leven
zag je vleugels
strak ontplooien
kleuren die ontdooiden
je koos als regenboog
een fladderende vlucht
vrij in helder blauwe lucht…
Mooie Ochtend
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
586 Zachte bries strijkt door haar kapsel
masseert golven door zilverglans
van zachte zijden draden
die deinen als vreugdedans.
Als tranen van ontroering
hangt dauw in berkenblad,
klinkt door eik en beuk in vervoering
vogelzang in lof gevat.…
de zwaarte van het licht
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
490 de dood van mijn dochter
is een rode draad
zijn laffe daad -toen hij haar nam
kwam onverwacht; mijn gram
voor altijd durend
na zoveel dagen nog haar geest
in duizend meisjes zien
blond en lang geschouderd bovendien
verwaait door mijn verlaten zien
tot goud
ik voel me oud
als ik haar jeugd in stilstand weet
het glas is koud, maar…
G-d
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
410 Het weefsel,
waarin mensen rode draden zijn.
De stoffen,
die wij wisselen.
De talen,
die wij allen samen spreken.
De goede gedachten,
die alle mensen samen delen.
Het goede,
dat ook kwade mensen doen.
Stoffen, talen en goedheid
vormen het wonderweefsel
dat alle mensen samenbindt.…
De dijk
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
567 Om met een hoofdletter te beginnen
Ben ik iets te klein
Deze legendarische band
Ze stoppen en dat doet pijn
Als een rode draad
In gekleurde klanken
Door het leven
Laten we ze bedanken
In een schouwburg genezen
Van een krankzinnige tijd
Het is voorbij
Het kent geen spijt
Elke dag valt iets te vieren
In het klein en in het groot
Geschiedenis…
Zwarte rozen in de lentezon
hartenkreet
4.1 met 7 stemmen
1.183 De dagen hangen aan een dunne draad
bijen zoemen in een honingraat
een kat droogt zijn vacht bij de haard
en het alfabet is van de kaart
De regen valt maar hindert mij niet
ik heb genoeg aan mijn verdriet
met al die nattigheid langs mijn wangen
is er niemand die mijn tranen ziet
De klok slaat als een hamer
in de tiktak hollende tijd
er…
[ Ter verzoening zing ]
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
475 Ter verzoening zing
ik de woorden die passen --
het bekende lied.…
De dromer dicht voort
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
864 De dromer in het dichte woud
droomt luchtkastelen eeuwenoud
de zanger zingt benauwd
noten zonder inhoud
De danser danst zijn wals
maar de blues klinkt te vals
de schilder vangt de kleuren
maar mist nog steeds de geuren
En de dichter droomt voort
woorden als toevluchtsoord
zinnen veelzijdige draden
langs zwaarbeladen paden
en de…
Stop station
netgedicht
2.7 met 14 stemmen
1.174 ik tel de bruine tegels
op ’t perron de blauwe
de stenen boorden
en als ik vertraag
laat ik de spanning
in de draden
zingen en rillen
zucht perslucht
stop geschokt
dan blaas ik
alle deuren open
en spuw ik
mijn verleden uit
op ’t perron de blauwe
de stenen grenzen
worden overschreden
door massa’s mensen
dan ga ik voort…
Laat je voeten lopen
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.287 Geen nood, ik red me wel
tussen jouw schoenen nee,
tussen jouw voeten zit geen
verbinding of draad gespannen.
de bloem kun je vertrappen,
de brief kun je verstampen,
de grond kun je deren
maar je kunt jezelf niet verweren.…
Deze weg
hartenkreet
5.0 met 11 stemmen
1.358 Als een rode draad loopt de weg
door mijn hele aardse leven heen.
Vanaf de doop tot aan het laatste gebed
loop ik deze weg met opgeheven hoofd.…
De jongen, een schaduw
gedicht
3.1 met 38 stemmen
16.784 Hij hurkt bij zonsondergang
in een portiek, neergelaten
op aarde als een spin aan een draad.
Ik zou een requiem willen inzetten.
Er zijn nooit uitspraken over hem gedaan:
hij is dit of hij heeft dat. Bestond hij niet -
toch stokt hij mijn bewegingen.
------------------------------
uit: 'Veerstraat', 2001.…