909 resultaten.
Kunst van de zee
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
470 Zij stalt haar gave achter de ramen,
en de nog niet uitgevoerde doelen,
ze zucht en klaagt wanneer haar iets niet beklijft.…
zolang wij hier zijn
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
302 eindeloos zijn
en toch
elke morgen
een zachte belofte
in het licht
geen boom die zijn blad betreurt
geen vogel die de stilte vreest
maar wij
wij kennen het einde
daarom liefhebben wij
met open handen
de dood loopt zwijgend
langs het pad
zij herinnert ons
aan een stem
aan nabijheid
zolang wij hier zijn
is elk ogenblik
een gave…
een poes
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
606 En zo vult ze elke dag met zachte, warme gaven.…
Schaken
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
261 Wij spelen
en herinneren ons
hoe dictators
vanuit stenen torens bevelen gaven,
in paleizen waarvan de muren
niet geloofden
in instorting.
En dan:
pionnen worden opgeofferd.
Een koning wint,
een koning valt.
Een ander bord
wordt uitgespreid
voor een nieuw spel.…
Joanna Maria Bollaert
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
115 Hij schreef niet over uw dood,
maar over uw leven:
uw stille goedheid,
uw handen die gaven
zonder terug te vragen.
Bijna achteloos,
vermeldt hij dat gij
de nieuwe zomerkeuken
slechts enkele keren
hebt betreden.
Daar brak zijn stem…
Na drie eeuwen leest men
geen begraafinschrijving meer,
maar de laatste brief
aan een moeder.…
SINT CRISPIANUS
netgedicht
2.3 met 9 stemmen
1.898 onder de doden zocht ik hen van naam
die op het veld hun eind' hadden gevonden
ik stapte over lijken, zag hun wonden
ze lagen daar, in plassen bloed, tesaam
ik moest de moeders troosten die hun kraam-
bedden vergeefs bestegen, kindermonden
de borst gegeven hadden, ze bestonden
niet meer, de boodschap was onaangenaam
ze gaven lijf en leden…
Vertrouwen
hartenkreet
4.2 met 29 stemmen
2.020 Niet kunnen geloven in liefde
Was voor mij zo bekend
Het niet durven openstaan
Al de woorden die je hebt gezegd, ik hoorde ze niet
Je laat me ontwaken, laat me voelen
Mijn oren horen de woorden van je liefde
Met jou durf ik het misschien wel aan
Hiervoor ben ik zoveel pijn gedaan
Bevroren trof jij me aan
Je armen om me heen gaven me warmte…
ANOTHER BRICK IN THE WALL
hartenkreet
4.2 met 21 stemmen
2.259 Wij haastten ons de vestingmuur te slopen
en gaven hen de stad maar gauw cadeau,
dan was ‘t lawaai tenminste afgelopen.…
Het licht is uitgegaan
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
464 het licht is uitgegaan
ramen gaven al dagen
het donkeren aan
ook het geluid
leek van steeds
verder weg te komen
niet meer gedragen
door lucht maar van
binnenuit in dromen
nog waren alle
plaatjes compleet in
vorm opstelling en grootte
ik kon me bewegen
maar niet meer door
lopen en staan wel in gaan
voelde me vrij
alleen afgesloten…
Moeder
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
1.808 Fresia’s kleurden zonnige zaterdagen,
Als zij besloten had zichzelf te verwennen,
om alle narigheid hartgrondig te ontkennen,
Ze gaven geurige antwoorden op niet gestelde vragen.
Al was het om de tijd te vertragen,
wilde zij de antwoorden niet kennen,
durfde aan het beeld niet wennen,
Zij moest het heden wel verdragen.…
Voelde niet eigen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
571 er was iets
aan de pijn dat er
nooit echt mocht zijn
het voelde niet eigen
waar oorzaak gevolg
een geruststellende
logica was liep dit vreemde
gevoel volledig uit de pas
het stak en vrat
in een zeurend herhalen
en zo dat je ook in de
slaap zijn prijs moest betalen
rust en ontspanning
gaven geen enkel soelaas
met afleiding en drukte…
Het struikje
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
448 jij voelde hoe
bloemen struiken
en bomen hun
dromen kleur gaven
geaard en reikhalzend
naar de hemel met
energie en licht
je glimlachte
naar de prilheid van
knoppen en blaadjes
ontlaadde hun
spanning door ze
in warmte te
laten ontluiken
had oog voor
het struikje tussen
tegel en muur dat
bij iedere bui leek
te verzuipen maar
al…
Ezelsoren en een vouwtje
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
577 ik heb de titels gelezen
de imposante lay outs
heel duur uitgegeven
mag ik na een lang leven
ook een plaatsje in de rij
ben klein en heb
helaas een slappe kaft
beduimeld door talloze
vingers van hen aan wie ik
mijn droom en zinnen gaf
ezelsoren en een
vouwtje in het blad
gaven aan wanneer het tijd
voor een gezonde nachtrust was
ik…
Donker licht
netgedicht
5.0 met 24 stemmen
393 ooit zag ik jou
even vervagen
alsof je gedragen
werd door donker licht
ik miste het zicht
waar contrasten
altijd vorm gaven
bleef alles beslagen
jouw vervloeien
in ruimte leek een
onomkeerbaar proces door
mijn schreeuw stopgezet
alles werd direct
gereset naar de
laatste werkelijkheid ik
was je gelukkig niet kwijt
door een…
Gebed
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
571 Oh Heer, waar zijn de tijden toch gebleven
Dat je als Pater, Broeder, Frater, Non
In jonge witte broekjes graaien kon
Dat was nog eens het Rijke Roomsche Leven
Wij gaven hen in Uw naam zorg, die dagen
Vergeef hen dat ze ons nu aan gaan klagen.
----
NRC 2 maart.…
Verstoten kind
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
2.279 De zon heeft heel even geschenen
eigenlijk niet eens een heel jaar
plots waren ze allebei verdwenen
stonden niet meer voor je klaar
Hun eigen rotwereld vrat hen op
drank, drugs en allerlei rotzooi
dus gaven ze jou een schop
en dachten niet: wat is ze mooi
Ouderschap is nu uitgesloten
de rechter heeft terecht beslist
ze hebben jou keihard…
Geen barricade
hartenkreet
5.0 met 5 stemmen
865 Gooi je angsten overboord
ze kunnen je werkelijk niets beloven
het enige dat jij moet leren
is in je eigen kracht en liefde te geloven
Pak mijn hand en kijk mij aan
laat je liefde aan mij staven
voel dat mijn liefde slechts een reflectie is
van je eigen prachtige gaven...…
Het weekend van de verongelukte eekhoorntjes
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
666 Het enige gave wat restte
was hun pluimstaart.
Het onophoudelijk gekrijs der meeuwen
boven het Zwart Water
kon de vraag naar het waarom
niet verdringen.
Diezelfde zondag
schoven nog twee krengetjes
onder mijn autowielen door.
's Maandags
-met mijn zoon op weg naar school-
rende een eekhoorntje
vlak voor mijn auto
de weg over.…
EEN LAATSTE MAAL DE TEUGELS LATEN VIEREN
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
521 Berijders die mijn leven vleugels gaven
Wat zou ik jullie graag nog eens ontmoeten
Vooral nu momenteel benen en voeten
Dienst weigeren, niet langer soepel draven
Mij met u aan een heldere beek te laven
Elkaar te strelen en het zilt te zoeten
Zacht hinnikend uw minnares te groeten
Genietend wat aan poëzie te schaven…
Gimli 2005-2013
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
530 Lief Hondje
Trouw Hondje
Kittenhondje
Moederhondje
Blafhondje
Vrolijk Hondje
Gemakkelijk Hondje
Zwiebelstaart Hondje
Onze mooie Gimli/Gimpy
met je sprekende ogen
Te kort mocht je bij ons zijn
Maar de pijn in je ogen
van de laatste weken
gaven aan
dat het jouw tijd was
We geven je nu terug aan Moeder Aarde
zodat je kunt gaan naar…
Een wonder
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
545 Ze gaven zich verliefd aan ‘t minnen over
in de beschutting van het dichte lover
en als matras het geurig zachte mos.…
Het behouden huis
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
476 stukken
op tenen
balancerend
om de gemeenste
scherven te ontwijken
zwaaien armen ongedurig
om het evenwicht te bewaren
twijfel had al langer
geknaagd, en niet alleen
aan de stoelpoten
maar aan de fundering
van mijn zijn
mijn ongereptheid beschaamd
mijn hulpgeroep ging teniet
in sinistere nachten
zij die mij beschermen zouden
gaven…
De schijn doorboort?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
505 emoties
weergeven, gloort in het
landschap van het ongewisse
leven als mistige verten,
beelden verstrengeld,
lui te onderscheiden in
het dualisme van gedachten,
schaduwen staan ver van ons
of in troost nader tot elkaar
onder de maskerade van de horizon
waar alles eindigt of ontstaat
neemt hij ons de maat, verwoord
in alle gaven…
Wolf
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
475 Ik ontdekte onlangs heel spontaan
een nieuw krachtdier in mij, namelijk
de wolf, want mijn dorst en honger
naar drank en vlees gaven dat aan.
Ik ben een eenzame wolf, die over
de ruwe steppen rent en die 's nachts
met één oog open slaapt.…
langs wulpse heuvels
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
3.714 het is feest
de schikgodinnen
dansen op de zinnen
van de arme dichterman
die diep van binnen weet
dat hij de poëzie aan kan
maar zij onthaarden
en gaven zich op
slinkse wijze bloot
ontaardden in een hels
kritieken geven, sloegen
alle zinnen in hem dood
ze schaterden
hun lachjes klaterden
in de ruimte die hij koos
ze vlogen zonder…
Lysistrata
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
729 "
Ons bed werd een burcht, ons lichaam taboe
en als we ons wasten dan keken ze toe;
Groot en pijnlijk stond hun verdriet
geen rust vond de zwelling in hun tuniek
Geen zwaard was ons wapen, geen leger met ons
wij gaven de mannen gewoon eens de bons;
Tot slot riepen zij: "Wij willen de vrede,
in onze staten en in onze leden!…
klepelde de kerkklok
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
951 een witte wereld
die ons warm verwachtte
je lachte toen ik zei, ik kom
nam alle risico's, was blij
gordijnen sneeuwden
en je opende vrieskou
je huis een warme kerst
ik was zo graag bij jou
we zetten uren stil
in samen met elkaar
toch klepelde de kerkklok
zijn openlijk misbaar
de stilte luisterde
terwijl wij gaven
we telden onbewust…
handen die me groeten
netgedicht
3.7 met 11 stemmen
3.003 naar me keken
ben ik kleine dingen soms vergeten
waren ze niet van belang of
plakte ik ze achter het behang
laat ik de balans opmaken
van de dingen die me raken
samenzijn staat bovenaan
daar ben ik altijd voor gegaan
strelen koesteren en beminnen
straalt bij mij intens van binnen
elkaar tot mensen maken in
ontdekken van talent en gaven…
groene oase
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
543 hoe wij -klimaatgevoelig als we zijn- onze
kleine achtertuin ontdeden van de meeste
ooit zelf gelegde plavuizen en tegels
hoe zon en regen onze tuin stilaan een mooie
groene aanblik gaven en wij ons weldra
in een geurende oase waanden
hoe planten en bloemen onstuimig hun plekje
in het zonlicht bevochten en wij de oude tuin
met nieuwe…
ik had je zee beloofd
netgedicht
3.5 met 13 stemmen
1.453 ik schreef
met zand mijn naam
je rug witte de letters
daar zou ik die zomer staan
ik had je zee beloofd
en zon om licht te bruinen
we verliefden ons die dag aan
de voet van de eerste duinen
we zuchtten zoete woorden
in het waaien van de wind
sprongen door de branding
ondeugend als een kind
we wiegden water en
de golven gaven mee…