562 resultaten.
Aan Guido Gezelle (Bij leven 1 mei 1830 - Overleden 27 november 1899)
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
697 medeklinkers die weer klinken
de inkt, het blad,
bladeren zich laten bedichten
de spelden door prikken.
schrijfsels in gestalten
onmisbaar
de zangvogel zingt volmondig
liederlijke verhalen
de bron van geluk
natuurlijk stuifmeel
weerklinken.
Zijn gedichten, zen worden,
onvergeten,
Guido Gezelle gebleven.…
doe eens normaal joh
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
143 een verlossing
of een andere manier om het Zijn
te ontdekken
en de inkt kleurt meer zwart
dan het geweten van de regenboog
ik ken de huid eronder…
De stroop van de troost
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
1.117 Troost sijpelt binnen
Terwijl ik schuif met betekenis
Gestold binnen de lijnen van inkt.
Zakt de bibberkoorts
Maar liever dan met een ijle woordenschat
Flirt ik met jou.…
maanreis
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
1.032 naderen en wijken
een bal in een boog rond een bal
af en toe wat zee opzwepend
in een schaduwspel schijnt ze
net iets anders dan gisteren
zij heeft last van dwarse grillen
opduikend bij zonsondergang
een sikkel in het westen
die zwelt van week tot week
meer en meer een bol gelaat
keer op keer lost ze op
een bruistablet in een glas inkt…
onbevlekt
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
1.407 onder een gestippelde stolp van inkt
stampt de ezel met een gebarsten hoef
klampt de maagd zich aan zijn poot vast
zinkt ze in een zee van stro en stroop
Jozef slaat, zaagt, schaaft
op een tapijt van krullen
tot de kreupele stal er staat
planken zonder frullen
de os herkauwt met schuimvlokken op de lippen
bij de eerste verbeten wee kauwt…
Ja
gedicht
2.5 met 70 stemmen
17.737 Het dorre gras, de enige bloem in het veld
is donker met rode randen, als
een uitgehuild oog, donker als de nacht
waarop Judith voor altijd plaatsnam
in het 'ik' van mijzelf, donker als de inkt
van een vergelijking, terwijl niets met niets
valt te vergelijken.…
Tot besluit
gedicht
4.0 met 27 stemmen
11.932 Ik ken de droefenis van copyrettes,
van holle mannen met vergeelde kranten,
bebrilde moeders met verhuisberichten,
de geur van briefpapieren, bankafschriften,
belastingformulieren, huurcontracten,
die inkt van niks die zegt dat we bestaan.…
Eens zal dat zo zijn
hartenkreet
4.7 met 13 stemmen
741 herder meer
alleen zijn is een kunst
de woestijn blijft leeg en dat doet zeer
want God zijn is een gunst
dus de kudde roept een ander
één die luistert naar gegil
van een schreeuw zonder verstand
bij die geboren wil en altijd meer
valt dan de schreeuw ook stil
dus je bloementuin
die stinkt
misschien was je vergeten
dat bloed ook dient als inkt…
Eens zal dat zo zijn
hartenkreet
4.5 met 13 stemmen
835 herder meer
alleen zijn is een kunst
de woestijn blijft leeg en dat doet zeer
want God zijn is een gunst
dus de kudde roept een ander
één die luistert naar gegil
van een schreeuw zonder verstand
bij die geboren wil en altijd meer
valt dan de schreeuw ook stil
dus je bloementuin
die stinkt
misschien was je vergeten
dat bloed ook dient als inkt…
Jij kende mij
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
793 We correspondeerden over onze
diepste zieleroerselen, terwijl
je wist dat ik met Oost-Indische
inkt mijn gedichten in schriften
schreef, zwarte letters over een
zwartgeworden ziel. Vereenzaamd.
Ik was achttien toen je me zoende,
toen je heilige tong in mijn mond
ronddraaide als een circusact van
paarden in de piste.…
Versteend
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
568 straten en pleinen
die als historie verslijten
Er zijn mensen
met blijvende herinneringen
die voor toekomst in verdraagzaamheid pleiten
Er zijn tijden
om stil te staan
op verhard steen
om zacht te helen
bewustwording te delen
van dankbare vrijheid dat ooit verdween
Er zijn boeken vol geschreven
met letters ontstaan uit zwarte inkt…
Stond je er ooit wel eens bij stil?
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
641 Stond iemand er wel eens bij stil,
dat verkeerde interpretaties
eenmaal door inkt
op papier de wereld ingestuurd,
of ze nu waar zijn of anderszins
er in kunnen hakken en mensen pijn doen?
Stond iemand er wel eens bij stil,
dat leugens die worden verteld
of geschreven,
dodelijk kunnen zijn?
Stond je daar ooit bij stil?…
ode aan de letteren
netgedicht
4.5 met 12 stemmen
591 toon het achterste van je tong
(ook al beslagen)
veeg de wasem van de spiegel
doop je pen in rode inkt en suggereer
een bloedbad in de letteren
blaas at least een slotakkoord
tussen de beide vuisten
koekoek...…
Bodemloos?
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
467 De ooit zó trotse dag doopt
de inkt in vage schimmen,
begraaft z’n aardse vuilnis
achter zich, wentelt zich in
de tragiek van onmacht
verbreekt het zwijgen in
duizend splinters tot aan
de laatste bladzijde
van het gebroken woord
maar uit de transcendente ziel
van een gedicht waaruit
de bodem werd geslagen,
de stof niet bewaard…
Het werkelijke licht?
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
568 nog
met een uitgestoken vinger in de pap,
trekt daarmee een smetteloos laken
over de lappendeken van de laatste
zomerdag, achter deze spiegel staat
een droombeeld wat zich laat herkennen,
de hemel drinkt het eerste glas wijn
van de dag als de schrijver droomt van
z’n onvoltooide werken als baken,
getooid met rouwkrans van de inkt…
Wisselen de lijnen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
431 levend
waar alles met liefde en hoop begint
vinkt bloeit
danst en musiceert het
boven de nijdige velden van haat
waar ik werd vast gegrepen door een
hand uit de hel
terwijl alles zich omhulde met zwijgen
gedachten van demonen
die zich met mijn vlees wilde voeden
ik huilde, de pijn stroomde door de witte vezels met de rode inkt…
De poëzie van 't leven
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
572 De inkt vloeit rijkelijk uit mijn pen,
Schrijvend, scheppend, weer levend, hoe ik nu ben.
In de gedichten vind ik mijn thuis, mijn bestaan,
Een plek om te schuilen, om nooit meer weg te gaan.
De woorden, ze stromen, ze helen de wond,
In de poëzie van ’t leven, vind ik mijn grond.…
Visuele schrijfstijl
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
432 Ik schrijf met beelden
en nodig jou uit te kijken
in plaats van met inkt,
mijn zinnen zijn ramen
waar licht doorheen zinkt.
Een woord is een schaduw
die traag langs je muur kruipt,
een komma,
een verhaal dat ergens huilt.…
A special case
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
336 Waren zij Adoniskopieën, borstbeelden van jeugd
in schoonschrift geschreven
met Oostindische inkt
krullende kalligrafieën
dan had ik mijn toon gematigd...
Kunt u zichzelve niet matigen, heren?
Look at yourself
en neem uw uitstraling
toch niet zo serieus!
dat doen wij lezers namelijk ook niet...
Kijk, daar heb je Kees...…
Voor vlinders en wolven
netgedicht
4.4 met 14 stemmen
465 Nu breekt langzaam het flets blauw door,
de inkt op het papier droogt op.
De wolf vindt rust in de schaduw,
terwijl de vlinder haar vleugels spreidt;
de brief is onderweg.…
Handtekening
gedicht
3.9 met 111 stemmen
32.739 Zijn beeld is mistig,
de inkt nog meer vervaagd
als ik, heel voorzichtig
met betraande blik, vier hoekjes
aan zijn foto schuif en hem bij
de andere Nederlands Elftal Spelers
in mijn album plak.…
De Jaar-Wende/Nieuwe jaar
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
873 On-gegrepen,mis-begrepen
De levenslijn volgeschreven
Oudere bomen die overleveren
De nageboorte in witte strepen,
Het oude in geboorteklanken
Eeuwen-oude gezangen
Bladeren ingeschreven
De vogelpen als kogelpen
Gewassen blauwe inkt,
Hemelsblauw in de bodem dringt
Geslagen humusbladen
Beelden stormen die worden weggeblazen
Glasschreven van…
Zelfgekozen schemering
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
2 Het papier absorbeert de inkt.
Het draagt ook de zwaarte van het ongezegde.
In de luwte van deze kamer vallen de maskers af.
De wereld is ver weg.
De eenzaamheid is geen vijand meer.
Het is een spiegel die geduldig wacht.
Alleen in de stilte van het zijn.
Verwoorden wat de leegte schreef.
Zelfgekozen schemeringen vallen.…
Je bloesem lees ik in september
netgedicht
4.1 met 26 stemmen
1.592 ga maar mijn lief, volg de hoofdweg
die je lijflied niet langer laat soleren
volg de tonen op weg naar jouw ladder
en neem wat van onze minnebrieven mee
laat het papier net zo krullen als de letters
tijdens de ontstentenis van onze tête-à-tête’s
ik geef je mijn blauwste inkt mee
die al eerder heeft bewezen
hartstochtelijk te kunnen schrijven…
El Repilado (Alpajaras)
netgedicht
3.8 met 14 stemmen
912 Het dak z'n magere vinger wijst
naar de uiteinden van het heelal
waarmee het slaperige dorp
het verleden herschrijft
gedoopt in de roerige inkt
waaruit de echo doorklinkt
en oude teksten boven
deuren langzaam vervagen.…
Sparagmos
gedicht
2.5 met 150 stemmen
22.896 Omdat ik klein van stuk ben en niet erg
sterk krijg ik de makkelijkste werkjes:
runderkarkassen merken met een stempel en
inkt, bloed en darmen wegvegen, de varkens
wegen (digitaal)...
Vandaag sta ik naast een grote Turkse man,
tatoeages op zijn bovenarm. Hij is zijn mes
aan het slijpen, veegt het zweet van zijn
vettige voorhoofd.…
La morte-saison 3 In het vondelpark
netgedicht
4.1 met 14 stemmen
808 asfalt
langs paden zingen bloemen
hun reuk door het waas
van een zuchtende nevel
prikkelen de geest tot een "Regenbogen"
van droefheid naar verwondering
van doorweekte broekspijpen
tot de koude rilling
over mijn rug
als ik haar zie lopen
onder een zwarte hoed op hoge hakken
wipt zij haast teder met haar lange benen
over verdronken inkt…
Waslijn ?
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
539 Tegen het licht van ontelbare zielen
die de fluwelen kosmos tot een vrij
gebied hebben verklaard, draaien
landen om hun eigen as om een
nieuwe taal te kiezen die ik hun ogen
las om zo de geschiedenis te herschrijven ,
ofschoon die al begonnen was, om
alle stof van verwachtingen te malen,
tot vruchtbare inkt, die zal drogen aan
de waslijnen…
Vaarwel, woorden...
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
596 Ik hoef niet langer als een engel de punt van
mijn vleugels in de zwarte inkt te dopen om mijn
onzichtbaarheid op te heffen. Engelen hoeven niet
te schrijven, hun lampen schijnen onmerkbaar, zij
kunnen beter hun goddelijke lieren in de hemel laten.…
Sepultuur
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
277 Inkt die al wist dat ze zou blijven
waar jij ophield.
Dit is een afscheid, schreef ik.
Maar jij zei niets.
Woorden zonder stem
bleven liggen.
Ik las hardop.
Mijn stem brak
waar jij ontbrak.
Niemand keek weg.
Niemand vroeg iets.
Ik las je moeheid.
Je woede.
Wat je droeg
tot het niet meer ging.
Handen op mijn schouder.…