687 resultaten.
Golgotha's namiddag
netgedicht
5.0 met 71 stemmen
414 de maskers die
geld en macht dragen
zijn door tal van
mensen hagen op
parades bewonderd
vuisten gebald
de knuist op
het hart hebben zij
hun goden vereerd
zwerend in ganzenpas
nu heerst er een
benauwende sfeer
op de plaats delict
waar verraad echt
manifest gaat worden
bij de donkere
borders van de hof
van getsemane lichtte…
Ogen
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
529 Iedere dag een nieuw Dillema
om jouw ontrouw te maskeren
het uitzicht fraai
zie hoe het genieten is
landschapswaarden, lijvige heuvels
ruige rivieren, bibberende beken
bomen die langs lanen staren
bladeren melodieën
logboeken vol groen
en in het bij je zijn klinkt
een lied van hetzelfde gezicht
ogen die naar een verte staren
is…
Dodelijk virus
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
655 brandschoon
Het huis vol idealen; met de deur dicht
Loom sluipt de kat rond de boom; op flanellen sokken
Tijgerslank langs de dagen van onbehagen; talrijke dode vogels
Wij wetende van hun zingen; gefluit in' t ochtendlicht
Dauw schittert op hun veren
De kosmos waar we doorheen moeten; de vreemde wereld
Spuugt een dodelijk virus
Zet vandaag je masker…
Gestrikt en brandschoon
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
500 Een masker hoeft u niet meer te dragen.
Bij uw kleren zwijgen stil de gordijnen.
Voor mij hoeft u niet meer te verschijnen,
of verschuilt u zich achter hoge kragen.
In de kast hangt nu, gesluierd, het antwoord;
verpozen de laarzen bij de kleren,
en ligt ieder daad, gestrikt en brandschoon.…
Brief aan mijn moeder
hartenkreet
4.3 met 14 stemmen
1.822 Een schim van zoals ik je kende;
ik zie een masker op je gezicht.
Ik zie weer wanhoop en ellende,
schaduwen en veel te weinig licht.
De strijd, die in het duister woedt
het daglicht niet kan verdragen
het onderkruipsel en addergebroed,
die gevoelloos hart en ziel belagen.
En toch....…
Verdoen
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
950 Wanneer zij de schil
had mogen verwijderen
van zijn in nevelen
verborgen lichaam
ooit nieuwe pitten
had mogen planten
in de vroege morgen
uren pas dan krijgt
nieuwe aarde vaste grond
in werkelijkheid geplant
waar verrotting haar eigen
weg snijdt, gekarteld en wel
terwijl het masker de grijns
verbergt die gisteren met nu
verbindt…
Toscane
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
1.133 aan de platanen
teruggesnoeid tot op het hout
de dikste uitwas willig
reikend naar het verre nergens
Toscane
kan er mij in eeuwen wanen
in het spel van leven en de tijd
soms triest dan weer verblijd
gericht op God en eeuwigheid
Toscane
met zijn files op de autobanen
tussen droom en zakelijkheid
als ruwe steen achter een sierlijk masker…
Guillotine
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.010 De beul, achter zijn leren masker, lacht
nu ik ben onderworpen aan zijn macht.
Mijn lijden schenkt hem een pervers genot.
De massa, brullend in zijn haat en spot,
een hydra, een veelkoppig monster, wacht
in spanning op het marktplein. Het is nacht.
Dan flitst het staal. Een sleutel in het slot.…
rijpen in beslotenheid
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
500 voortaan laat ik mijn deuren
niet meer kieren, want daar achter
ligt te wachten op een blik van mij
ik hoor het zuchten en kraken
steunen onder het mengen van metaal
met hout en verf die onder haar taak uit bladdert
ik zou willen terug likken in schilfers op mijn tong
maar het rilt onder mijn huid
alles van een masker voorzien
heeft iets…
tussen avond en morgen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
474 tussen avond en morgen
krijgt de fantasie weer kans
in houdingen en standjes,
worden de oude gewaden afgelegd
en maskers
aan de kapstok gehangen.
tussen avond en morgen
doen die kerels
bij hotsende, botsende rockmuziek
energie op
om het ,
om de brode,
van negen tot vijf
toch te kunnen volhouden.…
Halloween...
hartenkreet
4.7 met 9 stemmen
901 Halloween... het komt er stilletjes weer aan,
een overgewaaid, nu algemeen fenomeen,
veel griezel, huivering en grootse argwaan,
wie jou benaderd met dat masker over zich heen.…
één woord
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
717 Ik zette een masker met de glimlach op
maar daaronder was verdriet.
Ik wilde niet dat iemand het zag.
Ik kon de bloeding in mijn hart niet meer stoppen.
De dag ging tergend traag voorbij,
ik klampte me toch nog altijd vast
aan een sprenkeltje hoop.
Helaas de dag was voorbij.
Er staat misschien een andere te koop.
Claire Vanfleteren ©…
Analfabetisme
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
591 Maar hoe beangstigend
Moet het voor een grote minderheid wel
Niet zijn om dagelijks te moeten maskeren,
Dat men deze vaardigheden moet ontberen;
Want de analfabeet verbergt graag zijn
Schaamte en pijn.
Het niet kunnen lezen en schrijven is nog
Steeds een taboe in de maatschappij.…
Wie vertelt mij
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
622 in landen zoals Irak
Iran, Egypte, Syrie,
is iedereen hetro
mannen en vrouwen
die van hun eigen
sexe houden
worden uitgekotst
opgehangen, vermoord
verstoten door familie
mannen vluchten
naar daar waar zij
zichzelf mogen zijn
voor vrouwen onmogelijk
daar zij niet alleen
mogen reizen
zijn zij veroordeeld
tot het dragen
van een masker…
Onherkenbaar )V2)
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
490 Met alle collega’s rond haar
Ontspande ze zichtbaar
Haar traktatie in moed
Was veel meer dan
Een taart doet
Zij bleef geloven
En wij hopen
Nog een keer overwinnen
Door ook deze tumor
Te bedwingen
Maar ik zag
De doffe ogen openbaren
Wat de lach
Trachtte te maskeren
Deze kanker blijft deren
Zal ook haar leven nemen…
Poppetje
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
879 En niemand die de lichtjes in haar ogen mist,
niemand die zich in haar vrolijkheid vergist,
want een ieder is aan die schaterlach gewend;
niemand is er, die haar masker herkent.…
BESTRIJDINGSMIDDEL
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
2.104 humor bestrijdt verstrikt raken
in bitterheid lach geprogrammeerd
op afroep beschikbaar kopspijkers
op laag water herkenningspunten
minimum aan regels resulteert
in ruime vrijheid waarin de hofnar
clowneske gebaren kruidt kolder
besmuikt de onderbuikgevoelens
te lijf gaat lol trapt broeken kruist
met luiers verknipt tot maskers
starend…
Telefunken
gedicht
3.7 met 50 stemmen
14.824 Nu sta ik vaal en uitgepraat op straat
en moet steeds denken aan dat lege masker
dat mij zo schaamteloos heeft aangestaard.
Nagepraat. Aanbeden. Stukgemaakt.
De zak. Dat hij niet zag hoe levensecht
ik de tijd uit zijn ogen at. De zak.
Ik gaf hem Hitchcock, borsten, rampen, sikhs.
Ik gaf hem ogen. Oorlog. Noorderlicht.…
tot ik je ken
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
1.453 zo graag is het
dat ‘k stil op zachte lippen
rust mijn mond
laat zwijgen daar
wat in de droefheid staat
in ’t avondlijke neigen
alleen met jou
spreek ik als bloem
een vlokje sneeuw
misschien achter een schaduw
vanachter ieder masker
bovendien
jij, ik
in sterven mijn
wee ons de tijd
die nooit te moe
rust in de kronen
ongeteld…
Ontloken
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
513 sinds vlinders hun entree maakten
is haar gezichtsveld verbreed
alsof er 'n deken afgetrokken is
waardoor immense schoonheid
zichtbaarder lijkt
dan voorheen
heeft de herfst haar masker afgelegd
hoe volhardend zij ook vasthield
aan een symfonie van kleuren
ontdeed zij zich gestaag
waardoor vele wiegjes
tevoorschijn
kwamen
dansen wolken…
Kind van Goebbels
gedicht
3.1 met 44 stemmen
17.132 Het meeste, oorlog, had ik je lief
toen ze in sneeuwvelden sneuvelden
ik beminde de bolsjewistische horden
ik vereerde de fascistische beul
vliegtuigen ontploften in wolken
het regende gierend metaal
hortende tanks in modder bevroren
vlammend karkas van industrie
walmende paarden in tuig van ijs
vaal masker met bloed geschminkt
neuriënd…
Verholen?
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
612 ochtenden zich laven
tot het morgen gloren,
worden nieuwe tranen
geboren, leggen zon en
maan een schaduw
over een geleefd gezicht,
lucht en water verhangen
zich aan nevelringen, de
mens wikt en schikt zich in
een aantoonbaar gewicht,
naar de maat van al die
overbodige dingen, schuift
daarbij de gordijnen dicht,
verholen achter maskers…
Alleen in mijn kamer
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
568 Alleen in mijn kamer
Alleen in dit huis
Lid van een familie
Maar eigenlijk nooit "thuis"
Wonend bij elkaar
Leven apart
Mijn leven nu
Doet pijn in mijn hart
Eigenlijk niet vrolijk
Somber gestemd
Het masker blijft op
Zodat niemand mij herkent
Dit leven voelt zwaar
Een steen in mijn maag
Ik val mensen lastig
Als ík een keer klaag…
Gestolen dans
netgedicht
4.7 met 60 stemmen
1.075 Verscholen in verdriet
achter het masker
waar niemand ziet
wat echt is en wat niet
vroeg jij mij ten dans
en ik zag, hoe die ander
jouw stappen overnam
wij dansten door een
eeuwen-oud verhaal
dat ons zomaar
overkwam
Mijn voeten volgden
jouw passen, zo licht
wij droegen elkaar
door tranen van vroeger
haast zonder gewicht
gebroken…
Betrekkelijkheid syndroom
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
658 Zijn leven in welvaren, kan de mens
bij een halve werkweek handhaven,
rest van de week maakt hij dingen
voor rijken die hij zelf niet kan betalen
en economisch geleuter moet deze
slavernij al eeuwen maskeren.…
Hinderlaag?
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
472 .´
´Je hebt de voegen bijgewerkt,
laag voor laag geredigeerd naar
eigen werk, je hebt geleerd het
masker van het ongeloof te laten
zakken om deze hinderlaag te
ontmaskeren en de angsten
op heterdaad te betrappen.
"De angst en de dood zijn
tweelingbroers, de eerste kun
je vermijden, de andere niet. "
Homerus.…
Bij een dode
poëzie
4.1 met 9 stemmen
1.966 In het schoon doorzichtig stenen
Masker voor zijn aangezicht
Dat de dingen er om henen
Met zijn bleke toorts belicht.
Lief ik kan geen tranen vinden
Als mijn hart hem elders peist,
Waar zijn ziel met de beminde
Sterren van de avond rijst
En ons, dagelijks verblinden,
Hoger wegen wijst.…
Als medicijn vermomd?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
553 Misplaatste persiflage van het zelf
als herhaald proces wordt kwetsbaar
door onzekerheid vermomd, ontmanteld
zoete dromen die door de tijd wordt recht
gezet als leidraad voor een levensstijl,
verwijtbare bescherming in onkwetsbaarheid,
getooid met maskers en de narrenkap
van onwetendheid, wat zeker niet naar
protectie leidt, toch als medicijn…
Achter de coulissen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
591 Dan schuiven de maskers
met de panelen; sluiten de gordijnen
achter het verhaal.…
Hij kende de mensen van binnen
gedicht
4.0 met 1 stemmen
3.196 Hij kende de mensen van binnen
wist wat er was in ons hart
haat en verraad
doornen en spijkers –
toch, niet te geloven
heeft Hij ons liefgehad
Hij kende de mensen van binnen
achter het masker zo arm
lachend uit angst
bijtend uit pijn
van groter te willen
een godje willen
en maar mens te zijn
Hij kende de mensen van binnen
wist dat…