14956 resultaten.
Bomencentrum Nederland
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
470 Nederland wacht op groene ideeën.
Op groene innovatie.
Op ieders groene denken.
Met het oog op onze toekomst.
Maak al onze parken, tuinen en tehnieken groen.
Jardin d'Hiverre rekent op ons allen,
samen met het Groene Paviljoen.…
Zaterdag was
gedicht
4.8 met 4 stemmen
11.165 Het was de tijd van Floris en Q en Q
Je ging van huis en altijd volledig in tenue
En minstens twee uur te vroeg
Het systeem was simpel: dat was er niet
En de scheids was als vanouds weer een stuk verdriet
Maat het was altijd iemands vader
Dus dat zei je dan maar niet
We waren groen
Groen als gras
Groen, groen als gras
Groen, groen als gras…
De bekoring
gedicht
2.4 met 21 stemmen
6.911 En de uiterst bekoorlijke blondines
met groene, ja zeer groene ogen
het kortst van al:
korter nog dan een gedicht,
korter dan de snelheid van het licht
in hun groene, ja zeer groene ogen.
---------------------------------
uit: 'Bandloze gedichten', 1996.…
[ Mama's geloven ]
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
646 Mama's geloven
je niet, 'jaja', zeggen ze --
'maar ondertussen!'…
[ Elkaar niet alles ]
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
332 Elkaar niet alles
kunnen vertellen is het --
duister dat ons scheidt.…
Vreemde vlaggen
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
522 op en kijken verder
als de storm weer is geluwd
jonge aanplant trekt nog met
fris groen uit andere tijden
in woekering groeit ook hun lijden…
oude wilgen
netgedicht
4.1 met 10 stemmen
569 Na de regenbuien wordt
de zon weer warm
bewonderen de knotwilgen
hun jonge scheuten
en zij hun snottebellen
langs rijen groene sloten
er welt water uit de oude
holle lijven en schikken de
plooien glad laten de dag
zich tooien door het dak
vertellen hun noden in
veerkrachtige taaie loten
die de moede lichamen trekken
diep geworteld in…
BLAUW
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
1.107 Er zal weer
blauw zijn
strakblauwe lucht
en wolken als zeilen
Het groen en geel
trekken zich
uit het landschap
terug
Nog even maar
is er klatergoud
bladgoud
in kruinen van bomen
Langs stoep en straat
waar wind
vrij spel krijgt
je de adem wordt ontnomen
Het seizoen wordt
oud en misschien wijs
rijgt laatste bladeren
aan…
Palmzondag
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
695 Waar is die tijd toch heengevaren
en nu ik zelf al oud ben, weet ik dat
die innigheid met niets meer is te evenaren.
Palmzondag: ik ruik dat frisse groen, de winter
heeft het weten te bewaren.…
Het Wad spreekt in stormen
netgedicht
4.1 met 15 stemmen
610 het Wad graast eeuwig
in het zoute gras nu de storm spreekt
en het water steeds maar hoger stapelt
tegen het groen van de hoge dam
‘k voel me nietig nu de dood
twijfelt aan mijn voeten
er is geen ginder en geen hier
slechts wat bijvallen uit een oud geweten
de wind als een muziekdoos
speelt het spel met ruwe woorden
het pijnigt…
Waldseligkeit
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
521 middagzon schemert reeds
aan de kim verzuchten bomen
prille tere kracht
mijn kielzog haalt hen dichterbij
oude wijze bekenden
laat mij jullie teer beminnen
indringende wortels
laat ik mij graag
de stromen overnemen
wij zijn één
sappig lustvol groen loof
en verhoute jaren
ik ring eeuwig mee
neem mij op
in jullie zingende…
LEVEN BIJ VERGAAN
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
418 De oude beuk sterft:
fris geurend jong leven vult
zijn weke takken.
De dode karper
drijft voort; op zijn bovenzij
smullen vliegen _ droog.
De egel ligt stil;
zoekend loopt een doodgraver
tussen zijn stekels.
Op gevallen loof
bloeien bosjes levend groen:
jonge brandnetels.…
onomkeerbaar
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
546 ik ren over de melkweg
verzamel zakken met sterren
draag toverballen in mijn haar
ik loop met lampionnen in de nacht
vind een verwilderde tuin
een oude boom
waar de wind in rust
een cherub aan de oostkant
houdt de wacht
ik zoek een meisje
wil roepen maar
ze heeft geen naam
ik keer de spiegel
ze hangt aan mij
groene ogen smalle lippen…
Woud
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
503 In dit woud onder het zachte
ruisen van oude bomen
rust ik stil als een vlinder
zo sterfelijk dat we
nauwelijks leven
Hoewel ik ook rouw
verheugt mij dit bos
van mos, stammen, takken
van nu en eeuwen her
Ik dacht dat ik eeuwig
wilde leven
maar ik heb me verzoend
En ik voel alleen aan de
dingen die hier blijven:
het zachte groene mos…
Wonen aan erven, straten en kades
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
295 uit
naar grachten met eilanden
van groen, naar boten en huizen
met stokrozen aan de gevels
en tuinen op de daken…
Het kind in mij
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
1.977 gaten
vrijheid kwijt en ingesoesd
geen zin meer om te praten
miste Schwung in mijn bestaan
zelfs verbondenheid ontbrak
keek je nauwelijks nog aan
en als je me weersprak
kon dat me niet echt raken
alles was me om het even
wist dat ik af moest haken
ben veel te lang gebleven
op een dag, ik weet nog goed
mijn rode rok gestreken
paardenstaart…
Gaston Bellot
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
460 het was een witte
lege dag in een
slapend gehucht
ik betrad het
sobere kerkje
of ik de deur
achter me
wilde sluiten
ik las je
ingemetselde naam
op de vale muur:
Gaston Bellot
1939-1945
mort en captivité
het was een
lege droeve dag…
De " oude" dag is....
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
717 Mensen een jaartje of wat ouder zijn mensen
op hun " oude dag".
Toch vreemd omdat elke keer opnieuw
de dag weer jong beginnen mag!…
Van Alphen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
667 De bal is rond
Het leven staat
Vol je lont
Waar je voor staat
Gisteren is mist
Wat je mist
De beelden spreekt
Een mens
Aan
Laat de lach je niet
Vergaan
Tot de laatste fluit
We gaan voorwaarts
Vooruit…
Sinnach
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
586 Trickster, slim, sluw
en snel van geest,
straatwijze weetgraag;
flexibel overlever.
Sensuele,
speelse charmeur,
vleier met flair en schwung;
extravert pragmaticus.
Verdekt, verborgen
en voorzichtig
dag-, nacht-, schemerdier;
ongrijpbare geestverschijning.
Doelgericht, dreigend
en dodelijk,
amorele rover;
capabel kostwinner.…
niemand die zo kraken kan
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
583 zij is stilaan oud geworden
zilveren haren verdwalen
op haar smalle schouders
met het Largo van Ombra mai fu
in de oren tooit ze zich in de schaduw
in haar vechttenue
met een fiere all season jas ontmoet zij
de wereld die almaar groter wordt
in een taal die nauwelijks hoorbaar is
met niet aflatende verende tred
treedt de dood haar…
Eeuwigheid...
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
685 Op aarde is zwaartekracht,
die houdt ons hier gebonden.
Het kostte niet veel tijd om van jou te houden,
maar om je te vergeten duurt een eeuwigheid.
In de stroom van de tijd hebben wij geleefd,
een moment in het bestaan van het universum.
Kijkend op de eeuwigheid was het niet meer dan een zucht,
een nevel die even verscheen en zomaar verdween…
Mijn onrust zoekt in december doel
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
660 Onder een dennenboom houd ik
stand; hoewel wat groen reeds in
mij verdorde. Ver verwijderd van
het vijandig land ben ik niet bang
voor de oude woeste horde.…
het Kasteel
poëzie
4.3 met 3 stemmen
2.186 Voor onze blikken rees nu 't oud Kasteel
Met hoge toren tussen iep en eiken,
Waar duizend bloemen stonden stralend geel
Op 't groene grasveld in de zon te prijken.…
Stille tuin
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
359 Bijen brommen
traag hun blijvend,
oud refrein terwijl
dauwdruppels dansen
delicaat op teer,
groen blad. Hier
heerst geen haast,
geen harde stem
die stoort – slechts
zacht gefluister
van de slapende
aarde.…
De deur
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
150 Op een oude foto
zie ik de deur
waarachter ik geboren ben.
En vreemd genoeg
komt alles terug:
het pad,
het groen,
de duif die opschrikt,
het hout onder mijn handen.
Even ben ik weer
dat kind dat op de kar zit
en nergens heen hoeft.
Ik kijk naar de foto
en denk niet
dat het lang geleden is.…
- Tijd gaat de groene bomen vellen -
netgedicht
4.8 met 45 stemmen
607 Je oude boomringen deden groei afdwingen.
Men dacht dat het oude bos al dood was,
door de aanhoudende zure regen.
Mensen vellen, kappen en bederven
laten het omhakken en het doden toe.
Mijn zuivere grote hoogstammige groene bomen,
de vernieling maait als een zeis, in stilte.…
Nederlaagboog
snelsonnet
4.5 met 8 stemmen
62 Ze waren al het marmer aan het houwen
Maar Trumps triomfboog gaat nu toch niet door
Vooral niet sinds hij zo enorm verloor
Ze kunnen best iets anders voor hem bouwen
Helaas geen Wall of Shame, zo ben ik bang
Want tja, die wordt dan wel oneindig lang…
In aarden vaten
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
503 Hoe groen is alles nu: de mei
vult duizend tinten in die later
niet meer te vinden zijn; de wei
bezaaid met madelieven, wortels water
drinkend uit de bron of uit de lucht.
Mijn hart wacht wel nog, kent verlangen,
soms heimwee ook, maar zang en zucht
ze blijven hier aan kleine dingen hangen.…
Paskwil
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
845 Je bent mijn steen des aanstoots
waaraan ik me vaak stoor.
Met je adem rins en je ogen doods
ben je onveranderlijk goor.
Je bent een naar productiedier
dat ik graag slachten zou.
Voorlopig ben ik slechts een gier
die cirkelt boven jou.
Wanneer ik naderbij kom
en in je gele ogen kijk
dan lijk je pas ontzaglijk dom,
je bent een walmend…