835 resultaten.
Atleet
gedicht
2.8 met 27 stemmen
12.806 Uiterst verwonderlijk is deze lijdzaamheid. Met handen
waarin geen zand en ogen onder leden wachten we lang.
Het zeggen is bijkomstig. In de verste stilste hoeken
is er plaats voor, tussen het gebeuren, naast het wachten.…
reiziger door de seizoenen
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
1.091 seizoenen zijn als stations
die niet kunnen blijven
met altijd maar het komen en gaan
van doorgaande reizigers
zo heeft elk seizoen zijn uitzicht
op momenten van verwondering
de winter staat dikwijls borg
voor het maagdelijk wit
de lente voor kwetsbaar groen
en een gevoel van groei
de zomer echter geeft ons warmte
en soms iets van geluk…
Boomstammen
netgedicht
4.0 met 18 stemmen
1.968 uitgeteld in omgevallen kracht
stapel van stil wachtende stammen
liggend in een houten gareel
doorgesneden woudreuzen
huilend in druipende hars
houten wachters langs de bosrand
gestapeld in lange rijen
toekomstige planken of masten
geschapen voor het scheppende
takken ontbindend in de rottende aarde
wortels voortlevend in verwondering…
droomboom
netgedicht
4.0 met 17 stemmen
806 U zult zich op zijn minst kinderlijk verwonderen
want deze boom heeft al duizenden lichtjaren
aan blad verloren, zoveel jongensdromen
telt de regenboog, en zoveel meer zal deze boom dromen.…
Als een kerstmysterie
netgedicht
3.9 met 11 stemmen
681 middeleeuwse toren
sta ik even stil
als de bejaarde slag
het Angelus laat horen
*
zij is een roepende
over winterse velden
met statige galm
zonder dat men haar nog
ziet als hemelse bruid
*
gedragen door
een stenen verleden
en echoënde psalmen,
naar verluidt
*
maar laten we ons
nog verwonderen…
naakt
hartenkreet
3.8 met 10 stemmen
870 Nu een belofte niet tot vervulling komt
en mijn onrustig hart verstomt
in onzalige onbemindheid en
uitzichtloos verlangen en verdriet,
nooit meer onbevangen gedachten
en nooit meer in stille verwondering
een wederkerigheid verwachten.
Zwijg mijn hart,
zwijg stil mijn ziel,
het is "verlangen naar" waarvoor je viel.…
Aangeslagen stilte
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
696 de zon schijnt
uit een ander perspectief
kleurt nog vaag oranje
schaduwen rafelen
zacht klappende handen
maken een grijs gebaar
nog dwaalt een
verloren schreeuw als spook
door de aangeslagen stilte
verwondering in toon
omdat de vriend verloren ging
op wie men dacht te bouwen
verdriet omdat
de helden gewone mensen zijn
die spelen…
Luctor et Emergo
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
893 velen gingen je voor
en zullen nog volgen
in de worsteling om
boven te geraken
op de top het uitblazen
het om je heen kijken
in grote verwondering
de wereld zien van boven
en daar ook de ontdekking
dat je het nooit zo zag
daarna eindelijk de beloning
in een stofwolk naar beneden
langs Chalet Reynard en verder
door het bos naar Bédoin…
K versus k. 2
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
626 van binnen naar buiten
de deur valt achter mij
dicht
op dat moment
kan ik geen warmer woord bedenken
dan zijn naam
ik struikel
over verwondering
opnieuw
de authenticiteit van zijn hart
en handen trekt me
overeind
wrijft over mijn kale kop
wanneer hij de blauwe plekken
- van angst en 't lage zelfbeeld-
uit mijn hoofd trekt…
Schoonheid en de oude dag
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
605 De stilte werd in mij gewekt
om te luisteren naar
het ruisen van de luwe wind
haar verhaal waarvan ik vind
die luister van de natuur
bij mezelf te zoeken
rust op mijn oude dag om te genieten
van dat vleugje schoonheid
en adem het zuurstof in
dat verwondering wekt
wanneer vertrouwen gaat bloeien
die een open wond nodig heeft
om dicht…
Artistieke deeltjes
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
471 Ik verwonder me,
over de onafhoorbare verhalen,
die we elkaar vertellen,
en dezelfde liedjes die we zingen.
Ik vraag me af,
waar die triljarden foto's blijven,
die we onophoudelijk fotograferen.
Waarom we van orde rommel maken.
Hoe herinneringen verdampen,
tijdens onze korte levenstijd.…
Woest en ledig
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
519 In stilte legt een haas zijn oren in zijn nek
vangt de buizerd de veldmuis
zoekt een grutto een uitkijkpunt
Gula waant zich de zon om wie
de aarde draait haar klauwen
geselen de uitgewrongen aarde
De maan lichtend hemellichaam
gedeeld ver landschap van verwondering
van melancholie onwetend nog van de
verwondingen die haar wachten…
Ik zag jou eerst
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
152 Mooi vrouwenlijf
Rond, mond
Prikkelend, tintelend
Benen buigen bogen
Woordjes fluisteren
Verwonder, bewonder
Raak aan
Vingers, vlug
Langzaam
Knibbel en knaag
Graag
Ruiken, proeven, horen
Doen
Laat groeien, klein naar groot
Zielbaar
Mooi vrouwenlijf
Breekbaar, kostbaar, raakbaar
Mooi mannenlijf
Hoekig, harig, karig
Klein…
Gebed,
hartenkreet
3.6 met 8 stemmen
1.343 Stille verwondering en vrede.
Laat mijn ziel zich koesteren
aan dampende velden in de ochtend.
Geef mijn bestaan de inhoud
die ik eraan wil geven.
Geef het lichaam terug aan de geest,
Die verward is en vol van pijn.
Laat de tranen het levenswater zijn
van een nieuwe dag.
Het razend bonken van mijn hart,
De motor van een andere tijd.…
gebed!
hartenkreet
3.0 met 6 stemmen
1.063 Stille verwondering en vrede.
Laat mijn ziel zich koesteren
aan dampende kringen in de ochtend.
Geef mijn bestaan de inhoud die ik eraan zou geven,
Geef het lichaam terug aan de geest
die verward is en vol van pijn.
Laat de tranen het levenswater zijn
van een nieuwe dag.…
kerstmijmering
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
2.682 onder de oude
middeleeuwse toren
sta ik even stil
als de bejaarde slag
het angelus laat horen
hij is een roepende
over de winterse velden
kijkt statig uit zonder
dat men hem nog hoort
of ziet als hemelse bruid
hij draagt slechts
een stenen verleden
en echoënde psalmen
naar verluidt
laten we ons
nog verwonderen
door eenvoud…
Moeder en God.
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
1.068 Dagelijks zit hij langs de weg
te kijken naar auto's die passeren,
met grote ogen van verwondering.
Regen, sneeuw en wind kunnen hem niet deren.
Hij zit daar en hij kijkt
naar elke auto die voorbij rijdt.
Plotseling klapt hij in zijn handen
en grijnst met ontblote tanden.…
SP(R)OOKJE
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
686 Vertel dan van vervlogen jaren
toen de zolder nog van mij was
waar verloren geesten ooit woonden
van hoek tot hoek, vluchteloos
spreek nogmaals die laatste woorden
en geef het levensboek een gouden rand
zonder stukgelezen kaft noch ezelsoren
maar blader vooral door het laatste deel
zodat fragiele schoonheid blijft behouden
en verwondering…
Vergeten stilte...
hartenkreet
3.9 met 11 stemmen
854 In een Limburgs landschap
sta ik stil en verwonder mij
Hier, in de uitgestrekte velden
voel ik rust dat maakt mij vrij
De wereld stopt voor heel even
Een rust die diep in mijn ziel kerft
Geluiden zweven gewichtloos weg
Het is de stilte die hier rondzwerft
Dit moment schilder ik in woorden
gevangen in deze totale sereenheid
Niets dan alleen…
Op je schouder...
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
894 Vier vochtige ogen, het stemt me rijk en blij
Verwondering, verbazing, ontroering, het hoort erbij.
'k Zit stiekum op je schouder, voel je dat niet?…
30 JAAR WORDEN!
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
3.143 Laat gerust ook een traan
huil, bid en verwonder
het verlicht en vergroot
je kans op 'ouderdom'
ik bedoel oud en wijs
op z'n minst verstandig
licht en luchtig leven
ook na je dertigste!
----------------------------------
Deze hartenkreet draag ik op aan mijn Argentijnse buurman
Fernando voor zijn dertigste verjaardag.…
roze
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
620 haar naam danst als een veld vol bloemen…
ze steelt mijn hart voor
altijd uit mijn blije ogen, ik leg het graag
blind voor haar neer
stil ontroerd vindt heel mijn wereld
slechts verwondering en zacht
zing ik van poppedeintjes,
van een maannacht vol geluk
groot en rond verraadt haar zachte schijn
dat licht heel toverachtig pril kan zijn…
EUROPADAG, EUROVISIE SONGFESTIVAL
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
492 Dit is mijn dag
De dag van Europa
EuropaDag
Zeg geen Dag tegen Europa
Zeg Hallo, wees Welkom,
Blijf mee eten, blijf slapen
Blijf zo lang je wilt logeren
Voel je thuis, voel je top
En vandaag nog meer mijn dag
De dag ook van Europa
Van het Eurovisie Songfestival
Van liedjes met heel veel spektakel
Lichteffecten en verwonderingen
Van de…
Het ravenzwarte haar
netgedicht
4.7 met 25 stemmen
459 ze brilde
ronde glazen
in een scherp
getekend gezicht
die combinatie
vlakten de
scherpe en
ronde kanten
van beide
karakteristieken af
in de lijnen van
haar gelaat
contrasteerden
de lichte huid en
het ravenzwarte
scheiding
gekamde haar
ze lachte innemend
en haar ogen
speelden
met onze
verwondering
hun eigen
geexposeerde…
meerwaarde
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
586 ik wandel in mezelf een stukje mee
en verdwaal tussen wortels en geboorte
in dit uitbundig buitengebied
is het pad meegaand maar zompig
er ligt een steen om zich aan te stoten
te bezeren aan verwondering
over paarden in de wei, gevangen
door zwak intredend ongenoegen
maakt dit prikkelbaar, zijn het
de haastige pijlen, gepatineerd…
Filosofisch probleem
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
219 De mens, en met haar
Bijna alle leven, vergaat,
Als we doorgaan op
De ingeslagen weg en
We ophouden ons
Te verwonderen
Over het wonder,
Dat we leven noemen.…
kerst-rondeel
hartenkreet
2.9 met 14 stemmen
4.256 zo dierbaar gebleven herinnering
aan een stal, een ezel en gelijmde os
waar schapen graasden op geurend mos
onder een boom vol kleur en schittering
in onze ogen nog stille verwondering
rond het kindeke op een takkenbos
zo dierbaar gebleven herinnering
aan stal en ezel, weer gelijmde os
kaarsjes flakkerden in de schemering
op onze wangen…
helder
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
704 Met stijgende verwondering
waardeer ik tegenwoordig wiskunde;
logica heeft iets van de heelheid van
paradijzen.…
In verleidelijkheid
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
567 ik stapelde dossiers van
alle boeken en papieren die ik in
mijn leven gelezen en geschreven heb
verbazing en verwondering waren
de lijn die het zoeken eerst bepaalde
daarna kon ik mijn doelen zelf verhalen
door die bezigheden ben ik verdwaald
heb ik in het echte leven totaal gefaald
tot ik jou begroette in terloops ontmoeten
jij bent…
Oude foto's
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
644 verdiep me in oude foto’s
generatie van m’n grootouders
met m’n geest in spagaat
overbrug ik heden en verleden
geboorte en sterven
meegesleept als in ‘n film
voel ik de vergankelijkheid
en de snelheid van de tijd
voel de pijn van weemoed
omdat ze er niet meer zijn
hun verwondering bewaard
gestold in de tijd
lees verwachting…