1000 resultaten.
De driftende wind
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
734 het zand schreef
je naam op een
stormachtig strand
zon en de wind
wisselden kleuren
we speelden als kind
sprongen van duinen
struinden langs dennen
koelden ons voeten
in spaarzame vennen
voelden het noeste
zagen de knoesten
ruwweg geknot door
zeewind en tijd
ook jouw naam blijft
trotseert eb en vloed
de driftende wind tekent…
Zee
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
485 Ik hou van je zee,
je rollende golven
hoe je dat doet
door de wind,
door eb en de vloed?…
Strand
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
403 drijfhout drogend
Maan trekt aan
mijn water,
maakt vloed
en ebt weg
drijfhout neemt gewicht
Sterren banen zich
stil
een weg van licht.
Mijn hart klopt,
werkt (als
hout in de tijd),
droomt....…
een zacht verbaasd gezicht
netgedicht
5.0 met 6 stemmen
981 ik spreek
met wie je
eigenlijk bent
streel wat
je nooit echt
genietend hebt gekend
ik zie het blonde wicht
een zacht verbaasd
gezicht op deze wereld
handen schrijven
poëzie in zand en
dichten blanke duinen
we gingen op
en in elkaar toen vloed
het strand afstruinde
lachend naar een
halve maan die in
rood de zon opruimde…
de zon scheen ons finaal voorbij
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
967 ik had je naam
in zand geschreven
een afdruk van ons twee
zag toen de golven komen
ze spoelden deeltjes van ons mee
we gingen door de vloed
trotseerden hoogopspattend water
we dachten niet aan later
het samenzijn voelde zo goed
tot ik de kentering in je ogen zag
het maagdelijke strand weer las
je hand heeft losgelaten
in teruglopend…
in warme straten
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
943 je was in blauw
licht in je ogen
de donkere tinten
aan je lijf bewogen
je lachte zon
in warme straten
kusten we het
sprookje dat begon
we hebben zee
gezien met vloed
aan onze voeten, ze
schuimde ons ontmoeten
we proefden zout
in afscheid nemen
met lippen winddicht
op elkaar gekust
geen woorden meer
in blik en zwaai en
na…
een adem voor de dood
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
1.389 er was een adem
voor de dood in
terugtrekkende golven
ogen werden groot
toen de tweede vloed
zijn aanblik bood
er was geen kans
alleen maar weg
verdronken laatste woorden
leven heeft gegeven
behalve het water, zij ging
moorden zonder woorden
nu kabbelt zee op schone kusten
liggen golven lui te rusten
maar chaotisch zijn de wolken…
Watermolenpad
netgedicht
4.9 met 16 stemmen
705 Aan de Oosterschelde
dichtbij verstreken getijden
toont haar oude aanblik kracht
om wind en stoom af te blazen,
de droge Scheldemond
zij behield een dorstig gevoel,
eerder rijk gevuld met water
rond het verdwenen getijdenrad
na drooglegging ontbrak vloed
aan de nood om nog te stromen,
effende voor menigeen het pad
om heden daar veilig…
De Zee
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
567 de mens is klein
groot is de zee
de mens is slim
wijs is de zee
de mens is sterk
machtig de zee
het bootje
de schuit
het schip
en de tanker
gedragen van haven naar haven
op de rug van de zee
het kind op het strand
trekt de vlieger
strak als een anker
de witte wolken trekken mee
en de maan trekt de vloed
kromt de rug van de…
De Zee
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
739 de mens is klein
groot is de zee
de mens is slim
wijs is de zee
de mens is sterk
machtig de zee
het bootje
de schuit
het schip
en de tanker
gedragen van haven naar haven
op de rug van de zee
het kind op het strand
trekt de vlieger
strak als een anker
de witte wolken trekken mee
en de maan trekt de vloed
kromt de rug van de zee…
Door lang blond
netgedicht
3.4 met 39 stemmen
369 heerlijk
je overleefgezicht
te zien gesluierd
met lang blond
bekroond met een
speelse sensuele
mond
die zachtjes kan
delegeren en geen
onkunde om ze te
temmen hún stemmen
waren met teveel
tegelijk een
bruisende waterval
van jeugdig
enthousiasme
waar nu de vloed
rustig murmelt
beschrijven vingers
onder leiding van een AI…
Waarom uw blik...
poëzie
4.3 met 3 stemmen
1.018 Uw leven is de kalme vloed,
die zeewaarts helt met zachte baar:
mijn leven is de zwarte vloed,
die negenmaal de hel omkronkelt
en wegvloeit... ik en weet niet waar...
Waarom uw blik mijn blik niet boeit?
Waarom uw lach mijn lach niet wekt?…
wie
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
1.215 wassen beelden
dromen hun dromen
bouwen hun luchtkastelen
op het drijfzand
dat hun makers
in stand houden
met hun waanideen
en weerleggen
de feiten
met drogredenen
die achterblijven
als de vloed
verdwenen is.
de waarheid ebt weg
met de getijden
die de bakermat zijn
gevoed door zon en maan.…
hoogmoed voor de val
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
1.016 hortende tonnen grijs,
slenterend op trompetgeschal
slepen hun aangeslagen tanden
naar een nakend einde toe
de Alpen rijzen – sneeuwig nog, sereen –
en bergen hun stijgende lijnen in dalen,
weidse valleien; hopen op het ijs en steen
een bevroren vloed van weggeëbde dieptes
blauw als de blakende einder
het gekrompen harnas kraakwit;…
In rood gedood
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
491 komen
steeds meer water
tussen duin en
de verte van je dromen
ze bloeide tot
schuimwitte bloemen
die in lange rijen
omsloegen met
donderend geluid
zon weerkaatste
op ontelbare botten
die de vloedlijn
markeerden als het
vroegere kruiend ijs
bizar beschreef zo
dood het sterven
der mensen in een
niets ontziende
onvoorspelbare vloed…
Verlicht landschap
netgedicht
3.0 met 32 stemmen
9.059 Dan, zo plots, scheurt het zwerk
een vloed van vroege en late regen
modderstromen van duivels werk
vegen mij van ingeslagen wegen
tastend naar duizend aardse zaken
een reddingsboei in ‘t kolkend vat
verlangend om jouw hand te raken
zinkend, verdrinkend, en wetend dat
ik zwaar verwond beleven zal
- in groei gebroken, arm en naakt -
toch…
Uitgevaren
gedicht
3.3 met 21 stemmen
36.965 Zijn schip trotseert koppige golven
die hem schuimbekkend vervoeren
naar gapende muilen die verbolgen
hun helse zwavelnev’len boeren
uit een vloed van tijd gedolven
wiens stromen wurgend snoeren
om van het ebben lucht te kolven
tot eeuwig gittering gaat floeren
doelbewust wendt hij de steven
koerst naar de kille bondgenoot
willig volle…
ongetemde zeefeeks
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
660 walsend ongetemd ons weeuwke
laag de stem droef haar lied
‘flirtueel echt liefde is er niet’
baltsend onderwijl als spreeuwke
schitt’rend in de zonnegloed
laaiend helder lichter
‘neuk nooit een dichter
zelfs eb is hem nog vloed’
de zeegodin van al ‘t zoute water
siert niet meer met pomponnetjes
onzijdig haar zin’lijke japonnetjes
in…
Ouderdom
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
5 Totdat de vloed het moede wezen drijft
naar zilte stranden van het eigen gelaat;
en wat er van het spiegelbeeld beklijft
slechts naakte en onthechte weemoed staat.
Een droomloos en onwrikbaar samengaan,
gevangen in de ziel van een stilleven;
de rust van het volkomen stilbestaan,
aan de kosmos en het stof overgegeven.…
Jij
netgedicht
3.7 met 25 stemmen
5.482 laat zandkorrels, ruw en grillig
zacht een naam schrijven
in vochtig zand waar afdrukken
van vriendschap tijdloos zijn
wanneer de zon bloedrood
haar nieuwe dageraad begroet
vouwen handen licht duister samen
en vlechten een nieuwe morgen
ogen vinden elkaar in het gemis
van gisteren waar langs de lijn
van eb en vloed elke golf
weer die…
Tij
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
729 de schelpen op de pier en
in de rug duwt dertig jaar
Er was een ander strand
en later lag in het verschiet
twee blonde kinderen, een hond
een kar, getrokken door een vrouw
het duin op naar de top en
naar beneden door het mulle zand
de zilte zeelucht als afrodisiacum
latent aanwezig, onontwikkeld
door voorjaarszon onderbelichte
in vloed…
Ouderdom
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
1.071 samenkomen
krijsen de zilvermeeuwen langs de kim
pikken de echo’s van de dromen
terwijl afgebladderde lokeenden
en drenkelingen de zee
uit worden geduwd
en de laatste waarheden
tevergeefs beademd worden
Mompelend schopt de oude man
het wrakhout voor zich uit
een lege fles met een verlaten plan
weerkaatst de jaren op zijn huid
De vloed…
In duizend vluchten
netgedicht
3.5 met 13 stemmen
904 handen
tegen de vele zonden
van de dag
en wanneer het avondrood
zwart wordt in het uur
van dalende engelen
fluister ik
kom, kom naar hier
hijg de golven
heen en weer
herhaal de woorden
in het licht
maak mij tot bruid
in al wat leeft
kom, kom tot mij
morgen zal ik zwijgen
als de zee mij vindt
onsterflijk in haar vloed…
Storm
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
1.138 Liefde tussen Hem en Haar
Is vaak als eb en vloed
Gaat het goed, dan is het goed
En komt men tot elkaar
Men verdrinkt in liefdesgolven
Wordt er letterlijk door bedolven
Het voelt goed, het is goed
Wat dat toch met mensen doet
Het geeft ze energie en kracht
Waarmee ze ook de storm
Al is die soms ook zo enorm
Aankan, wegstuurt en veracht
Kabbelt…
de warmte van jouw zuiden
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
1.110 vannacht droeg jij mij
in luwte van je duinen
het zoete zand van het verlangen
omarmde ons lijf
toen jij me bedde in
het glinsteren van jouw schaduw
die maanomspoeld
de wereld daar herschreef
jij sierde mij de huid
met ’t strelen van de golven
totdat jouw vloed
zich op mijn stranden brak
jij roesde mij met lippenzout
en op de vleugels…
Wie
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
610 Wassen beelden
dromen hun dromen
bouwen hun luchtkastelen
op het drijfzand
dat hun makers
in stand houden
met hun waanideen
en weerleggen
de feiten
met drogredenen
die achterblijven
als de vloed
verdwenen is.…
Jij
netgedicht
4.2 met 19 stemmen
1.378 De zee sloeg een arm om je heen
de arm, die ik had gewild
en stilzwijgend om je heensloeg
Jij, de onbereikbare, alleen
met waterlijnen in de vloed verstild
was ik het, die de last droeg
Van het niet kunnen vergeten
en terwijl de zee verder de dag inging
restte mij de eeuwige herinnering
van iets, wat ik nooit zal weten
Wat ik wel zeker…
Aanblik
gedicht
3.1 met 16 stemmen
11.458 Men schiet nabij, draagt
woorden toe als om te stelpen de vloed
die kronkelt in het stille hoofd.
Horen dat er wolken zoemen, een zucht
omhoog klimt, het raam nog open
want zomerdag - weten hoe
de huid weer plots zo glad.
-----------------------------
uit: 'Alles gaande', 2001.…
Zandruïnes
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
708 Steeds opnieuw bracht
de vloed de golven
omhoog tot ze de
zandkastelen bereikten
van de kinderen, die
joelden toen het water
ze uit hun kuilen spoelde
en over hun slotgracht
sloeg.…
in het begin
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
574 soms als de nacht fluistert
in ’t duister aarzelt
worstelt met het licht
de zon verduistert
staan maan en sterren stil
en wachten tot het woord
de ruimte klieft in echo’s
duizendvoudig verder verder
oude verhalen ontwakend
dreunend van ver en van toen
en van heel dichtbij nu
in dit ene tijdloze moment
horen de eb en vloed de dag…