8651 resultaten.
's Heren watermolen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
500 Het water
van de Witte Nete
kolkt.
Het rad
tegen de verweerde muur
draait.
Het gebouw
zo puur van vorm
ligt
onrustig gespiegeld
in het wiel.…
achterwaarts
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
784 op een stil terras
drink ik koffie
een duif scharrelt
in de buurt van
mijn voeten
ik vlieg achterwaarts
en zie de handpalmen
van mijn vader
in de vorm van een
klein nest
waarin een witte duif
is thuis gekomen
teder strelen zijn vingers
de vederlichte veren
je bent mijn mooie
snelle duifje
roerloos luistert duif
naar de zachte stem…
Een blakerende kust
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
449 met een waaier wit
golft de groenblauwe zee
het verre schip zweeft mee
caleidoscopisch krioelt
leven zonder rust
op een blakerende kust
flaneerders
bang voor plakkend zand
kiezen charmant de boulevard
pas avonds laat
verdringt de wind met zilt
de stank van frites en bitterbal
zakt de zon in zee
keert stilte terug met op
het…
Knipoog
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
621 (In een haiku-treintje)
Kwetsbaar, gevoelig
is zij al vanaf dag één
Echter sterk in doen
Broos en sensitief
door de bomen nóg geen bos
Uiterlijk soms hard
Gecompenseerd door
fragiel, frêle innerlijk
Ingebouwd goed hart
Korz'lig, soms kribbig
delicaat, indien nodig
'k Herinner mij noen
Nacht in wit satijn
daarna een New-York-minute…
Vloek van het boek
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
684 De vlek van de pen
Gesticht in ‘t zwart
Met de leugen in de wind
Overtuiging vanuit het hart
Schreeuwen zal de leugen
Uit de passage van ‘t boek
De wind laait op
De letters vormen ’t aanzoek
Driftig schrijft de pen door
Met zwart over het wit
De inkt droogt op
Met de leugen, geen exit
Volgeschreven vol overgave
De leugen een souvenir…
ZWERVEN BIJ HERFSTWEER
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
492 Dan verlang ik
naar druppels witte wijn,
die zacht op mijn tong vallen.…
Spreeuw
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
588 daken
geen schimmel waagt zich uit zijn stal
ik zie mijn schizofrene vader
in een kakelbonte spreeuw veranderen
hij breekt uit zijn zwijgen
als een oude ijsschots
op het bevroren meer
ik heb geen herinneringen
aan zijn fysieke agressie
mijn lichaam vindt veiligheid
in mijn lucide droom
het is avond en een man
met een aangeplakte witte…
Poppenkast
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
559 Een groot wit papier gepakt
dwerg en hoer plat gemaakt
ingekleurd en uitgeknipt
Zij is groot, houdt hem aan
zijn duim moeiteloos omhoog
Alsof hij uit het kader valt
denkt met een sardonisch gelaat
aan de klaagmuur in Jeruzalem
Vrouwen met de Torah in de hand
zij lezen voor hardop als mannen
Joodse man die Allah Akbar roept
tot bloederige…
Komt goed
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
974 Blootvoets over de rijp op het groen
worstel ik me door een gordijn van mist
beseffend hoe ik muren metsel
en struikel over lange tenen van ijs
Door een facade van omhoog gekrulde mondhoeken
doorspekt van cynisme
rennend langs lege populieren
hijg ik wolkjes in cirkels
In 't hoekje van jouw schaduw
zie ik tinten, rose, wit, purper
zeg…
Pigmenten van de geest
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
498 penseelde lijnen
in verlopende einden
cirkelde speels met
pigmenten van de geest
het doek was te groot
verdwaalde in miniaturen
van creaturen die
leefden van de goot
schetste in blauw
mijn ontsnappen
moest terug door de kou
met de dood op mijn rug
wind waait nu herfst
op een drogend paneel
ik ben het spoor bijster
zelfs in wit…
Nieuw zicht op de oude haven
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
938 voor visvangst en eeuwenoude specerijen,
proeven zij met bijna niks meer voorhanden
nostalgie met een papieren smaak,
de herinneringen blijven zoet
op wit uitgeslagen tongen.…
fuji yama
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
445 Zijn kruin is wit,
zo past het
de eerbiedwaardige grijsaard,
die reeds weet
en toch nog droomt.
Hij droomt
het stenen evenbeeld
van een geisha
op een oude prent
met lippen die rood zwijgen.
Haar hand sierlijk gereikt,
tegemoetkomend als een brug
en wachtend.…
Teddyberen ( Senryu’s)
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
625 Houten speelratels
kleppende kinderdromen
witte seringen.
Zaagselsporen uit
teddyberen van de tijd,
doodgeknuffeld.
Schooljongen met tas,
droomde dat hij kroonprins was,
toen hij Shakespeare las.
Kinderarbeid
stelt mij steeds dezelfde vraag,
het antwoord blijft vaag.…
PAUL WITTEMAN.. een snelle dood!!
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
587 Paul Witteman is vooral
de man van de witte toetsen
voor die zwarte is hij als de dood
Van sterven wil hij niets weten
als het komt, moet, dan een snelle dood:
sterven in het harnas van de journalist
Hij laat een enorme leegte na
maar ook een godsvermogen
en dat als VARA-socialist
Er wordt een salon afgehuurd
zijn dochter Sylvia spreekt…
Onwillig model
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
544 Temidden van het kijkgedruis
zien we de kleine jongen
slapend in een soort poseerfauteuil,
één been over de leuning,
het handje steunt zijn hoofd,
zijn kinnetje rust op een boordenknoop,
licht schaduwt plooien in het wit.
Getrokken door dit tafereel
kom ik iets dichterbij,
ontwaar de kwast vol verf
boven de vloer, de vele schetsen.…
Dit is geen droom
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
513 Dit is geen droom;
Ik loop onder de
Oude kastanjes van
Mijn jeugd, die mij
Als kleuter zagen
Dartelen langs hun
Zwierige witte kelken,
Het kind dat zijn
Ogen uitkeek bij
Het zien van zoveel moois,
Zij die oud werden in mijn
Volwassenheid zien me
Mij na vijftig jaar terug
Als stramme oude man
Die ondanks het moeilijk
Voortbewegen…
Zombies in een heksendans
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
479 in witte bekkies
trekt de zenuwtic
wie wordt de held
alles draait om geld
geprogrammeerd en
voorgekauwd hoe lang
ieder de bal vasthoudt
en een patroon neerzet
zij werken
met kadaverdiscipline
de goed geoliede machine is
giftig door de machtsadrenaline
tot een doelpunt
het ego laat ontploffen
zombies in een heksendans
waanzin is…
Aangelicht door eeuwigheid
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
438 waar wij in kleur
het leven in balans houden
ontstijgen gouden momenten
onverwacht het bestaan
als zwart en wit
bij gelegenheden samengaan
straalt soms de gloed
van een stukje hemel ons tegemoet
tussen diepe stilte
en overdonderend applaus
bloeit de saamhorigheid
in wederzijds respect en trouw
zij zijn niet weg
maar aangelicht door…
windveren
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
468 boven groen slechts zuiver wit
een oude vogel en een blauwe bloem
ze noemt een zucht in geel, omrand met niets
meer dan
verlangen naar
‘buitengewoon’ verlegt hier
zijn betekenis
en God almachtig wist er, op
een haar na wat ik mis
de roze luchten zuchten luid
zij weten het niet beter, dan
dat wind op huid een schakel is,
een immerbloeiend…
Olleke Bolleke PIET
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
488 Weet me geen raad zonder
~Pietermanknechtenzwart~
Rood, wit of blauw maken
mij depressief.
Daarom vraag ik u nu:
Heeft u soms hier of daar
ergens in ’t schuurtje nog
wat bij de hand
van ‘t mij ontbrekende
~Pietermanknechtenzwart~?
Geef het aan mij dan ben
ik uit de brand.…
Mijn kleen, kleen dochterke.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
972 Maar nu gewassen je daar zit,
Daar is geen engelke zo wit,
Daar is geen lammeke zo zoet,
Mijn kleen, kleen dochterke, mijn bloed!
Ik hef je op de okselkes omhoog,
Ik zie een sterreke in elk oog,
En voor mijn armoe word ik blind,
Mijn kleen, kleen dochterke, mijn kind!
------------------------
uit: Gedichten (1907)…
Stel je voor : een vredige KERST
hartenkreet
1.7 met 3 stemmen
1.350 Ik droom een droom,
van een witte Kerst,
die er waarschijnlijk
niet komt.
Ik droom een droom
van een mooie Kerst,
die er misschien komt,
Ik droom een droom
van een vredige Kerst,
die er zeker weten
niet komt
Want de nachtmerrie
overspoeld
als een ware tsunami
alle vredige gedachten
die Kerst in zich heeft!…
Ver Laten
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
791 winterbang zichzelf
niet tegen te komen
zoekt sneeuw houvast
de bomen, kijk, ze zwijgen
niets dat mij beweegt
oorverdovende stilte
hoopt zich op
geen tijd meer te verliezen
ik ga er aan voorbij
stilte,niets dan stilte
alle vergeten woorden
ze vallen zacht
zacht
zachtjes weg
in het nog onbeschreven wit
ik kan mijn zinnen…
Streelme, liefme, kusme
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
553 kom geliefde, laat ons lieven
‘t leven zweven en beminnen
wiegen over Zephyr’s krullen
op de warme zomerwind
‘k zwierje, saffierje en irisje
blauwer dan m’n ogen strelen
liefme, kusme, streelme
deinme over liefdezeeën
‘k zweefje dromend donzend
vederlicht op witte wolken
hemelme en tederme, beroerme
daar waar eeuwig sterren glimmen…
Met lichtvoetigheid
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
517 je bent zo puur
trippelt door het leven
met lichtvoetigheid
als tweede natuur
jij danst letters
keurig op de lijn
lacht zonder blozen
of uit de maat te zijn
ook het schuine schrift
maak jij voor anderen geschikt
in uitbundig krullen gaan
jullie witte regels vullen
je ogen zetten punten
komma’s en accenten
de zinnen netjes op een…
De poolvulkaan
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.905 Wolken sneeuwen steeds,
Zwaar en eindeloos;
Wit en eindeloos
Ligt het poolland rond.
‘t Laaiend Noorderlicht
In staalharde nacht
Houdt in mij de hoop
Dat een langre schicht
Mij inééns losscheurt uit mijn krater
En in vlammenvloed
Al het eeuwig ijs
Smelt tot groen, schuimbekkend water,
Waar ik rood en donker uit verrijs.…
Voor hen die vielen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
676 Het kruis gebroken wit.
De letters donkerder maar toch
nog steeds: 'voor hen die vielen'.
De dag erna ontsnapten we.
Mijn moeder zei: "waar ga je heen?"
We plukten allemaal één bloem;
bevrijden doe je niet alleen.…
Huisvlijt
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
498 Van hennep haakt ze strak een deur
met witte steken opgesierd als droeg
hij fier een kraag van Brussels kant.
En uit de rode schoorsteen blazen
grijze watten wolken stil omhoog
terwijl zij rustig voortborduurt.
Met zuiverzijden kruisjes berekent ze
haar leven op het gele tafelkleed
wat was, wat is, wat komen zal.…
In mijn rookkamer
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
509 Ik kijk door witte wolken heen.
Ik hoor het tikken van zijn klok.
Ik weet en heb altijd al gedacht,
dat verleden tijden niet vergaan.
Mijn grootvader verschijnt en zegt:
Zestig jaren heb ik al gewacht.
Zestig jaar heb ik je gemist.
We roken pratend zijn sigaren.
Nu weet ik wat hij ook al wist.
Ik laat hem los en dankbaar gaan.…
Engelenstoet.
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
807 We maken witte kisten
met engelen die zwijgen. Ze happen lucht
die grauwt : voor de toekomst kan dat tellen.
Waarom huilt het in de druilavond, waarom
op de keien ? De regen glanst. In scholen
volgen we intens hoe het moet : luisteren,
praten, vragen. We kruisen onze handen
en volgen de stoet van goed fatsoen.…