5637 resultaten.
Maneschijn
poëzie
3.8 met 16 stemmen
3.146 De zon der nacht kwam uit de bergen klimmen,
En zoomt met zilver de afgedoolde wolken:
Het water wentelt ze in zijn blanke kolken,
En doet ze in kabbelende rimpels glimmen;
Door 't glanzend bergwoud dolen doffe schimmen,
Die, slank en trillend, bos en berg bevolken...…
De moloch van Muk
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
581 Goed dat het in de lucht van wolken wemelt
om hem te schragen, anders viel hij om,
alsof een dikke sisser uit de hemel
ter aarde stort en inslaat als een bom.
Een bom ja, want hij blijkt bizar reusachtig
De kerktoren van Muk, die reikt maar net
tot aan zijn knieënknoest.…
Uren van geluk
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
582 onze dromen zijn van glas
in vormen teer en breekbaar
ze schijnen door voor altijd vast
ik wil kijken in je ogen
zien hoe licht daar breekt
hoe langzaam je emoties doven
samen gaan we wandelen
naar de grens van ons gebied
leven tussen vreugde en verdriet
wil met jou de bloemen zien
de vergezichten in de wolken
het gras dat buigt in…
Uren van geluk
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
671 onze dromen zijn van glas
in vormen teer en breekbaar
ze schijnen door voor altijd vast
ik wil kijken in je ogen
zien hoe licht daar breekt
hoe langzaam je emoties doven
samen gaan we wandelen
naar de grens van ons gebied
leven tussen vreugde en verdriet
wil met jou de bloemen zien
de vergezichten in de wolken
het gras dat buigt in…
De glimlach in de morgen
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
577 Net ontwaakt, slaapdronken ogen
vouwtjes en kreukels
in wangen, een half verborgen gaap
achter de hand
de tuindeur open
blote voeten dansen in het vochtige gras
nog wat bedauwd
de morgen zon piept door de wolken
had hij net de maan gekust
de rozen zo juist ontloken
waarvan de doorns stekelig
en uitdagend staan
alsof ze haar zeggen
raak…
Deze wereld
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
751 in deze wereld
zie je nog sterren
helder en zacht
soms dichtbij
dan weer veraf
in deze wereld
kijk ik de maan diep in haar ogen
soms zijn ze open
dan weer gesloten
in deze wereld
is de zon onze belangrijkste bron
geeft ze ons een warme lach
maar tegelijk een tikkende bom
in deze wereld
drijven wolken af en aan
valt er regen uit…
Er was eens
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
565 vatten vlam
wijl ogen in een eerste ontmoeten
elkaar kusten
verlegen de glimlach
eerst aarzelend de tred
vastberaden verder
de handen ineen
een bruidsluier
de ringen
een belofte voor levenlang
kindergeluk
ontsproten in haar schoot
houden van
in geborgenheid en warmte
babbelende mondjes
te voeden en op te voeden
de eerste donkere wolken…
Het verdriet van Clara
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
825 Vandaag is het niet de zon die
de ochtend bepaalt, maar zware wolken
en in het gejammer van de wind
tellen de vrouwen angstig hun mannen
en zonen ergens in de verte.…
Een zomer lang
netgedicht
4.2 met 15 stemmen
1.057 Tot eenieder die er kwam
van Noordzeestrand verdwenen was
verliefdenlaantjes had gelopen
warme zee vergeten was
totdat de bedelman zich pakte
met de wolken van het strand
gestilde Noordzee zag verdrinken
met een zon die opgebrand
haar laatste maantjes van geluk
voorbij de einder had geschoten
had genoten van het water
witte billen had verschoten…
lente onweer
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
520 De wolven verkleed als donkere wolken
zijn weggetrokken, de boze buiten-
wereld is kalm geworden, blauw en
wit geworden, de frisse lucht doet
me rillen, maar niet meer van angst,
van koelte en friste, van reinheid.-…
EEN ETS
poëzie
2.9 met 7 stemmen
1.742 Gelijk de droom eens kinds is, dat een dag
Van wandelen en spelen buiten stad
In zwoele zomer-hette heeft gehad:
Een uchtend, dat het landschap zonnig zag;
Een middag, dat de lucht gestapeld lag
Vol donkre donder-wolken, en 't kind mat
En drensend voort moest over 't zandig pad
Met in zijn oogjes stof en spinne-rag;
En in de spoortrein…
Zondaars op een terras
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
568 Hoor toe, hemel, geef gehoor, aarde,
nu wolken als schapen langs ons razen
en de wereld in haar draai gevangen lijkt.
Als de grijze man, op breekbaar fruitkistje,
de zonden in woorden weet te vangen,
en terrasstoel na terrasstoel
met rugleuning zijn kant gedraaid op ziet.…
Droge tranen van de dag
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
1.006 Droge tranen leverden de meeste pijn
wenen was het voor een gesloten deur
Onder het masker verdwijnt de schijn
achter haar masker..bekende zij kleur
Achter ‘t vrolijke masker van de lach
woonden grauwe wolken, zonder zon
Van het leven betaalde ze er het gelag
haar ingevroren vreugde, in het beton
Onder ‘t enkel lachen voor de schijn
lagen…
Gemis
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
1.331 Kijk je nu vanuit de witte wolken op me neer?
Zie je me nu, met al mijn hartenzeer?
In mijn eentje
Met al mijn verdriet weet ik geen raad
Mijn tranen lopen, onverlaat
Over mijn wangen
Want ik mis je zo!
En ik weet, de wereld draait door
En ik besef, ik sta er alleen voor
Zonder jou!…
De Lethe
poëzie
2.6 met 5 stemmen
1.123 Toch, als bij een, wie nog, in klare dag,
een droom kwelt, die hij tracht en niet vermag
te wekken, komt een wolk soms 't oog omzweven.
Vergeten deed de Lethe 't aardse leven...
Zij poogde... en toch niet gans verdoofde zij
de angst der zielen en haar noodgeschrei.
1898…
Als enkel stilte wacht
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
817 ALS ENKEL STILTE WACHT
Als de maan achter de wolken glijdt
en de nacht nòg zwarter worden gaat
Ziet geen mens dat het meisje schreit
en zichzelf met verwijten overlaadt
Als haar alleen donkere stilte wacht
waagt zij het ‘t eigen verdriet te zien
Haar hart voel kil en zwaar vannacht
ze is alleen, al zo’n jaar of zeventien
Als ze…
DE DAG STOND STRALENDE
poëzie
3.0 met 4 stemmen
1.245 Het was al vreugd', een mild geraas ging uit
Van golven, die de castagnetten sloegen,
Van wolken, die het zijd gewaad verschoven,
Van onzichtbare strijkers door het Ruim.
De aarde lag, een weggedokene,
En luisterde, en ademde verstild,
In overgave naar het warende,
Niet eindigende klankenwonder Gods.…
elke nieuwe dag is een feest
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
1.197 Voor mij is elke nieuwe dag een feest
met een grote glimlach, want achter de
wolken komt de zon en na regen komt zonneschijn
met een nieuwe uitdaging in het leven.…
Traan op het medaillon
hartenkreet
2.2 met 4 stemmen
1.571 Vanuit een diep dal staar ik omhoog
naar alle grauwe wolken voor de zon
Een traan ontsnapt dan aan mijn oog
bij ‘t openen van je kleine medaillon
Tussen ‘t grijs glijdt een zonnestraal
net of ze ontsnapt is aan ’t grote licht
Het straaltje licht lijkt schier illegaal
en is waarachtig exact op mij gericht
Dan zie ik jouw lach in ’t medaillon…
Maanzee
netgedicht
3.1 met 10 stemmen
683 Silhouetten verscherpen jagende wolken,
krachtig fluisterlicht, onuitgesproken,
breekt elke stem, breekt zoute woorden,
dit is de zee toch? Dit is de waanzee.…
Moederliefde
gedicht
2.4 met 63 stemmen
11.989 Haar handen liggen in haar schoot,
lichtbruin, als gevallen bladeren,
wegzakkend in een wolk van weemoed.
En ik, nog een kind, leg het hoofd
met de rode schram over de wang
op de harde rondingen van haar knieën.…
laat me schrijven, ik moet het kwijt
hartenkreet
4.0 met 11 stemmen
766 laat me praten, ik moet het kwijt
dat ik onschuld verruilde is een feit
over warmte, die me omarmde
voelde als gras dat groener was
maar de nachten, worden langer
je zag me huilen, stuurde wolken
mijn dal werd veel te diep
straalde zon, die me verwarmde
toen je door mijn leven liep
maar de nachten, worden langer
Mijn schat ik mis je…
Loslaten
netgedicht
4.3 met 34 stemmen
681 Ik koester wat mij is bijgebleven:
mijn zonnig bloemenveld
mijn stampvoeten in de regen
druppels op mijn huid
mijn rollebollen in het gras
het zoeken naar sprinkhanen
het luisteren naar de beek
het wolken tekenen.…
verdorde vallei
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
537 De wolken waren uitgeweend.
Hoewel triestig
verdorde het gebied verder.
Onherbergzaam voor mens en dier.
Verlaten.
Geen hoop meer op beterschap
integendeel.
Het zal nog erger worden
net als het schijnende gebied
van een maanlandschap.…
Woud bij nacht
poëzie
3.3 met 3 stemmen
2.740 Alle dreven
Zijn leeg nu van geluid; de Stilte houdt
Haar intree en de Schemering, gedreven
Door hare broeder Nacht, blust snel het goud
En alle purperglansjes, die op 't hout
En op de verre wolken zijn verheven.…
zomerzotheid ( rijmelarij )
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
796 ik heet je hartelijk welkom
en vlij me op het gras
jij gaat me nu verwarmen
weg met wintertrui en das
je glinstert over water
de bloemen kleuren mooi
knoppen zwellen in belofte
het gras ruikt al naar hooi
soms ben je ondeugend
alle zomer zotheid zat
dan breng je ons buien regen
heel de wereld wordt dan nat
fel jagen de grijze wolken…
ZONNESTRALEN
poëzie
3.0 met 2 stemmen
1.144 Dit is de tijd voor 't vorstlijk koren;
Wat toevertrouwd werd aan de voren,
De wolk van uitgeworpen zaad,
De zomer heeft tot nieuwe staat
Het in de buigende aar herboren.…
Droomwereld
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
1.285 Voor haar waren 't heerlijke nachten,
waarin ze naar hartenlust paarde,
waardoor ze een baby verwachtte
en 'n wolk van een jongetje baarde.
Met moederschap tussen d'r oren
was 't leven voor haar als een sprookje.
D'r geesteskind was nu geboren!
Gelukkig was zij met d'r spookje.
- En Jan zei: 'Ik vind het ontroerend.…
Herfstwind
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
626 Als een op hol geslagen geest
raas ik over het vlakke land
zweep op het zand tot hoge duinen
gesel fel de bomenkruinen
met mijn machtig krachtenspel
blaas heel hoog van de toren
na die slappe zomertijd
voel me eindelijk herboren
na dat zuchten en wat briesen
het is de herfst die mij verblijdt
Laat de regens maar gauw komen
wolken schud…
melancholie
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
713 melkboer achter zijn stapvoets lopend
boerenpaard
naar de verwaaide geur van de hoefsmederij
de verdwenen bakker en kleine kruidenier
in een straat zonder haast vol kindervertier
bij ons ouderlijk huis ontwaar ik door de half
gesloten gordijnen de gestalte van een kind
dat ikzelf zou kunnen zijn
een jongen die nog dromend naar de wolken…