7278 resultaten.
Wolkenhemel
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
1.026 donker grijs getamponneerde wolken
steken af tegen het vuile wit
hier en daar wringt een winters zonnetje
om het blauw in de zee te weerkaatsen
wentelende golven te verlichten
die af en aan rollen op het strand
meegebrachte schelpen slijpen
in het tij aan het natte zand
wanneer zonlicht het wolkendek breekt
en het water kust, schept het…
Standbeeld
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
753 Ik hoef geen standbeeld
nu ik niet meer leef
'k wil ook geen bloemen
op mijn vers gedolven graf
valse tranen hoeven er
niet te vloeien toen
ik ze nodig had
zag ik de vrienden niet
die mijn huis of nummer
niet meer wisten
jij had mij in de palm van
je hand maar liet mij wegvloeien
zoals de zee haar weg naar
de horizon terug…
Dromen wij nog?
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
776 jij die zo vaak op mij
Frans, Spaans, Fries, priesters
en wat dies meer zij
blijft nu – ik voel je, man –
als een paal achter me staan
er is iets goed misgegaan:
alle tegenwerking ten spijt
clashte uit een zee van verwijt
een vis tegen mijn damwand aan
en veegde me van het veld
de toekomst kijkt ons blozend aan:
een wieg, een kar op…
het volle leven
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
652 in die zee van ellende
borrelen emoties op
die dan weer meer onheil veroorzaken
dan een storm in een glas water.…
Wenken
poëzie
2.6 met 5 stemmen
1.364 Witte wolkjes met doorgloeide randen,
boven zee,
wenken als een zacht paar blanke handen
Kom toch mee!
Blauwe plekken, in de blaadrenbogen
van 't prieël,
wenken als een zacht paar vriendlijke oogen
Min haar veel!
Reuzenletters, in de kristallijnen
schaatsenbaan,
wenken als een beeldspraak door haar lijnen:
Wil toch gaan!…
zon op, zon af
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
688 lang was de aarde plat
en draaide de zon, overuren
in de zomer waar de dageraad
overging in nachtelijk
buiten westen
ondergedompeld in de zee
zij verdween en dacht
ik schenk u de nacht
zodat ik u morgen weer
mag oplichten langs de grens
want, allicht ben ik uw wens
nog eenmaal steeg zij ter kimme
in vlammend betoog
maar omdat de mens…
Waarnemen
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
603 hoe gezegend zijn we in 'n wereld
waarin wij kunnen horen
hoe beperkt zijn zij als ze
zonder gehoor worden geboren
hoe gezegend zijn we bij
het horen ruisen van de zee
hoe geïsoleerd raken ze, tellen ze
zonder gehoor wel mee
een operatie stemt tot hoop
doch garantie minimaal
emotionele achtbaan
is geluid nu ineens kabaal
de hoop…
Zo morgen...
poëzie
3.3 met 6 stemmen
1.772 Zo morgen tussen u en mij
De zee lag met haar vloed onmeetlijk,
Gij waart mij even onvergeetlijk
Als nu, nabij...
Geen tijd, geen afstand scheiden wat
De Liefde zó te zaam gebracht heeft;
Zij is het, die de ziel een kracht geeft
Als zij nóoit had...…
Niemand deed mee
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
547 ik wilde spelen
zoals vroeger met
emmertje schepje en zand
was op het strand
het rook en voelde
weer net zo als toen
maar mijn hand
was te groot
of de emmer te klein
het zand
wilde niet bakken
de vormpjes te fijn
ging later naar zee
maar de golven
waren verdwenen
wilde springen
hollen en zingen
maar niemand deed mee
pas…
Mijn vleugels der wind...
hartenkreet
3.6 met 7 stemmen
1.109 Een passiestorm nam mij mee,
op mijn vleugels der wind,
niets kon mij tegenhouden,
ver over de woelige zee.
Ontoereikend, onbegrepen,
op mijn vleugels der wind,
verloor ik veer na veer,
liet het maar aanslepen.
Hoop in innerlijk verlangen,
op mijn vleugels der wind,
fluisterde hij mijn naam,
in zijn stille lofzangen.…
Over het gras
poëzie
4.3 met 10 stemmen
5.113 Smalle schelpen zijn haar handen
om een eeuwge zee te horen,
in zijn wieg en broze wanden
zingt haar hart mijn wee verloren.
Handen die mijn hoofd niet koelen
met hun sneeuw, de lichte, zachte.
Hartklop die ik niet zal voelen
onder stergoud, al de nachten.…
"Bij jou"
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
1.069 als door een stormwind gedragen
valt de regen in vurige vlammen op mij neer
het giert het gutst het schreeuwt en gilt
en elke nieuwe dag doet het zeer
steeds dichter bij de afgrond
golven hoger dan welke zee
mijn voeten zijn te zwaar om te lopen
door dit veld van klei
voorzichtig hou ik me aan het leven vast
zodat ik niet weer…
In verzadigd water
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
544 koude bergstroom
met af en toe een waterval
dartelde in beekjes
langs de zomerkanten
van het bloeiend land
je verzamelde
de mooiste dingen in het
stroomgebied van jouw herinnering
het meanderen is verdwenen
keerringen verschenen
kanaliseerden brute kracht
langzaam stroom je
breeduit in verzadigd water
langs kaden en de dijk
de zee…
BOOTVLUCHTELING (3)
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
485 De oude man, het kind kan mee
Mag wonen gaan in een kasteel
Met uitzicht op zee en struweel
Ze wennen er van lieverlee
De kleding is er informeel
Pyjama, kamerjas, oké
Hij woont nu in de U.S.A
Zijn kleindochter is een juweel
Hij mist zijn blanke vriend, dat wel
Sans Dieu maakte hij van haar naam
Ze groeit als kool, slaapt lang en diep…
bestemming
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
678 ik kijk verder
zie vreemde gezichten
ze schuiven als schaduwen voorbij
- wie speelt er met
het lijk van de maan -
onder de huid van het water
verdwijnt het geluid van de zee
ik luister, tast aan
de beweging van stilte
van golf naar golf naar de holte
van mijn hand
luister, hoor het kind
dat op meeuwen vliegt
naar jou zwaait…
elke nieuwe dag doet zeer
hartenkreet
2.2 met 6 stemmen
777 als door een stormwind gedragen
vallen gedachten in vurige vlammen op mij neer
het giert het gutst het schreeuwt en gilt
en elke nieuwe dag doet zeer
steeds dichter bij de afgrond
golven hoger dan welke zee
mijn voeten zijn te zwaar om te lopen
door dit veld van klei
voorzichtig hou ik me aan het leven vast
zodat ik niet weer val
het…
waarheen wij ook gaan
netgedicht
4.4 met 16 stemmen
785 het is beslist
ik treed in het huwelijk
de dag geeft ons zijn zegen
terwijl een vogel zich vasthecht aan de zee
en krijst tegen het wegglijdend water
wij houden onze adem in
en willen de spiegel van de maan als getuige
waarin wij vloeibaar kunnen dromen
al dansend, rond en rond
met zwarte of gele vruchten op het hoofd
en vuurtorens…
Kom mijn liefste dans met mij
hartenkreet
5.0 met 4 stemmen
1.316 Kom mijn liefste volg mij naar ons geheime land
volgt mij naar dat dromenland
waar wij zullen dansen mijn liefste
daar op het maanverlichte strand
waar de zee onze liefde deelt
de branding onze voeten streelt
Omarmt en overlaadt mij met kussen
houdt mij vast mijn liefste
verwarmt mijn hart voor het gaat rusten
droogt die liefdevolle traan…
CAMALITEITEN & OORLOG
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
698 Als op de eerste maandag
van elke nieuwe maand
de sirenes loeien
weet iedereen
dat die nog werken
Nu de rest nog:
de politie
de brandweer
de ambulance
en natuurlijk:
ons leger, onze defensie, onze krijgsmacht
ter land, ter zee en in de lucht:
de landmacht, de marine en de luchtmacht
bij echte calamiteiten of oorlog!…
open
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
502 daar
bij de poorten van de zee
ontmoet ik lucht in water
aan de grens van zout en zand neem jij
me mee naar zoete golfslag, rollend als een schelp
naar later
mijn linkerwang is warm
rechts als uitgehouwen steen
waar jij me brengt, gaat niemand heen
slechts ik
in dromen boven omgewaaide bomen
leeft de hooggeheven maan
we moeten…
Painted Black
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
749 Een gedicht over de zon, zee
de liefde, leven!…
Potverteren
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
461 Hoge zee -
mijn vluchtelementen zijn
met schraal licht bedekt.
Geen vrije luchten kenbaar in hoog gras.
Zodat uitgemergelde gemoedsdrukte
bemeestert, zonder enig naderhand.
Tot nabijgelegen massa’s voorshands
zijn samengedreven in ernstig verpauperde zalen.
Langs de besmuikte portiek van
dichtgeslibde vishokken, inpandig.…
Hier liegt de droom zo kleurloos
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
751 Ik ben de angel
het pijnlijke (ge)weten
het blinde oog dat traant
Ik ben de hitte
de dans op de vulkaan
het abracadabra op oude stenen
Ik ben de dorst
in een zee van zout water
wat het rechte krom buigt
* * *
Toen ik nog kind was
wist ik alles beter
Ik was vriendjes
met de Zon en de ether
Alle dingen waren één
* *…
uit een ander seizoen
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
741 iedere dag reinig ik mijn lichaam
met zeep
ik schrob mijn huid
van wit naar roze
naar rood
tot haast bloedens toe
tot ik niets meer dan water hoor
ik draai me weg
van de nacht en van al dat sterven
waarmee ik leef
mijn ziel wil aaien, waaien, zwaaien,
schuimen naar zee
naar duinrozen
die ik kan neerschrijven
alsof…
doorschijnend
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
523 vraag ik me af
verborgen binnen prisma’s
licht omgebogen kracht
de macht van een illusie buigt daar mee
tot onder zee en waterweg
waar hun vorstkap smelt
als stormvloed zwelt blaas ik
zijn sprong tot grote hoogtes, zwaar
en vingerloos –en ongekend
herijkt…
Lieve Alex, beste prins...
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
957 En gebronsd in zee kunt gaan
om een keer te pootjebaaien.
Dat u fluitend op kunt staan
om een frietje te gaan happen.
En een high tea af kunt slaan
om een potje bier te tappen.
Dat u in de tuin kunt staan
om er zomaar wat te bloeien.
En een tentje op kunt slaan
om met Máxima te stoeien.…
Storm
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
689 het glas water in mijn hoofd
is inmiddels een wilde zee
kan het niet meer ontkennen
kan er ook niet aan wennen
het stormt in mijn hoofd
van hot naar her
van schots naar scheef
het doet niet meer wat ik wil
we leven in twee werelden
mijn hoofd en ik
als ik naar binnen kijk
valt er nog een wereld te winnen
op die planeet van jou
die…
Trollenhoeden*
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
736 (Trollhättan; Västergotland)
Aan rivier de Göta älv bij de
Waterval van Trollhättan
Ontwapenend de liefde
Mooie woorden; eerder over zee
kregen hier hun beslag, toen
mijn pijl jouw hart doorkliefde
Klim náár en daal ván Kopparklinten
uitzicht adembenemend
't Altaar met toen-geliefde
(Fietsvakantie Zweden, 1989)
*Folkloristisch…
Zwijgende vriend
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
840 In diepe stilte
krijgt jouw zwijgen
zoete klank
rond het eiland
van jouw emoties
zwemmen dronken zinnen
misschien lukt het vanavond
om een brief te schrijven
zodra de fles leeg is
uit het woordenboek
dat je mij stuurde
vallen letters in de zee
ik rol het landschap op
in papieren gedachten
beschrijf ik een wereld
achter glas…
Mijn muze met mij
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
532 geen kruid
Tegen gewassen
Door rode schedel kieren
Naar binnen gedrongen
Om moedeloos van te worden
Uitgehongerd tastend zoekt hij zijn weg
Door het donkere struikgewas
Hij wil verboden vruchten plukken
Likt zijn lippen vol welbehagen met zoete tong
Voor de speech
Niet meer urenlang in stoffige kamers
Zoeken naar woorden
Een zee…