6269 resultaten.
Zo graag liet ik je lachen!
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
834 Maar hoe graag ik je ook aan het lachen zou willen maken,
het is alsof de lach, jouw lach, het eerste is gaan staken,
Zelfs geen glimlach kan er meer vanaf,
maar ik zou zo graag, ik zou zo graag een lach zien
op je gerimpelde gelaat alleen, het lachen ben je verleerd,
je zit daar geheel in jezelf gekeerd en ik wou alleen maar….…
Niet altijd pais en vree!
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
984 Gij vals loeder, gij vals secreet,
gij sujet, alsof je niet weet,
dat de waarheid verborgen zit,
gij monster van de waarheid,
ben je die voorgoed
uit je bestaan kwijt.
Gij arme, valse loeder, secreet,
sujet, als ge maar weet,
dat de waarheid immer overwint.
Immer!…
Mijn diëtiste
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
1.071 uitvreet allemaal
was ik al veel
eerder op dieet
kundig legde ze uit
de hoe's en waarom's
ze noemde vreselijk
heerlijke dingen
waarvan ik al
vermoedde dit brengt
veel gewicht
in de schaal
eet je dat wel eens
vroeg ze met
aangedikte strengheid
die ik in haar ogen las
aarzelend en verlegen
antwoordde ik ’soms’
ze mompelde
alsof…
Opa
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
1.067 Zijn oude hond rust aan zijn voeten,
heft zijn kop omhoog en likt zijn handen,
alsof ook hij haar mist, zo lijkt het.
'Kom jongen, we gaan naar binnen',
ze staan langzaam op en lopen richting huis,
nog even, een laatste keer kijkt hij om...…
ze danst meren
netgedicht
3.4 met 25 stemmen
774 voor Amanda Malinka
het is mooi, zegt ze
om naar anderen te luisteren terwijl iemand
tegen het leven leunt
en zwarte jassen slamt
alsof woorden begaanbaar zijn
tijdens het sterven
het is mooi, antwoord ik
en kijk naar haar smalle schaduw, zachtmoedig
in de deuropening
ze weet het zelf niet
hoe het licht over haar heen valt en uiteenspat…
Met lege ogen staren
hartenkreet
4.2 met 6 stemmen
935 STAREN
Met leeg gehuilde ogen staar ik
in mijn diep donkere duisternis
Wijl ik stil in mijn kussen snik
weent mij ’t hart van droefenis
Zachtjes vertel ik mijn verhaal
wijl mijn kussen vredig luistert
Wenend fluister ik het allemaal
hoe de wereld rond mij duistert
Zwijgend hoort het kussen mij
terwijl ik zachtjes in haar ween
Alsof…
Herfst in de stad
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
533 Een oude NRC waait in het gezicht van een
jongedame, die net een doos gebak gekocht heeft,
woedend trekt ze de krant van haar getergde
gelaat, alsof de natuur haar persoonlijk plaagt.…
Dooi
poëzie
3.7 met 6 stemmen
3.917 plotseling zegt zij:
"Drink, nu ligt de zon in je glas",
en alsof zij het eeuwige leven gaf,
giet ik de brandende zon in mijn mond. -
Zij daalt in mij af,
zij gaat vurig en fonkelend in mij onder,
zij verdeelt zich over mijn aadren,
zij wordt een deel van mijn bloed.…
PRATEN TEGEN DE NACHT
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
933 die aanrakingen af te raken
Hij had mij neergegooid in het gras en
zou mij kelen als ik amok zou maken
Ik wil alles ontzettend graag vergeten,
fluisterde zij tegen de inktzwarte nacht
Ik heb nadien enkel maar thuisgezeten
schreide het beschadigde meisje zacht
Ik wil die feiten van destijds vergeten
gewoon doen of ze nooit zijn geschied
Alsof…
Mijn godenlach is weg
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
572 Mijn godenlach is weggemaakt
door een lawine van kwaadheid
die jij over mij heen stortte,
in één klap heb je onze hemel
het graf in geholpen, bespuugd
en driftig aangestampt alsof ik
er nog uit zou kunnen klimmen
na zoveel geraffineerd doodgraven.…
Gezien worden
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
1.458 Het lukt me niet meer
Mijn energie is op
Ik weet niet eens meer
Wat ik nou zelf wil
Oh ja
Weet wel wat ik leuk vind
Oh ja
Vind veel dingen leuk
Maar maak me zorgen
Contact met mijn kinderen
Contact met mijn ouders
Lijkt of dat er bij inschiet
Alsof ik geen interesse heb
Ik voel me schuldig
Dat wil ik niet
Ik wil leven
En…
Salierook
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
577 Het lijkt wel alsof je bent gestorven,
misschien is dat ook wel zo
diep in mij.
Ik zie je nog steeds in de weer met je brandende
salie om de lucht te zuiveren, ik stond perplex,
daar ik als helderziende nergens onzuiverheid zag.
Misschien in jou, maar niet in mij.
Heb geregeld dat je op de lijst van beschermde
diersoorten komt.…
De verwelkte lente
netgedicht
4.3 met 9 stemmen
769 Mijn lippen openen als lotussen
en kussen de dauw op je ogen
Waar droeve herinneringen
de ruimte tussen ons vullen
is geen plaats
voor nog een dag langer
“ Samen... “, fluister ik,
maar jij schudt je hoofd mistroostig
en staart eindeloos naar de hemel
alsof daar het antwoord te vinden is
In een kortstondig ogenblik
verdrijft jouw…
Ik probeer
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
554 Dat je naast me liep, naast me zat, me
omarmde in je studentenkeuken, me kuste
alsof ik de man van je leven was, dat en
alle illusies die ik later over jou heb
opgebouwd doen me nu, nu ik volliterair
meer dan gearrriveerd ben, mezelf voorbij
gesneld, geestelijke farao ben, tover ik
het liefste alle mooie woorden weg, Isis,
dat ik nog eenmaal…
Het te volgen spoor
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
758 Toch vraag ik me wel eens af: als ik geen kaartje laat knippen, als ik doe alsof ik de conducteur niet zie, als ik: als ik:
Zou ik dan langer leven, zal ik dan weten waar de rails stopt? Wil ik dat weten? Of heb ik niks te willen en moet ik het traject volgen?…
Hartebreek
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
785 oertijd in
waar monden vertwijfelend murmelen
en laten zo het troebele water spreken
leg je hoofd neer
op het eiland van verbeelding
luister naar de hartenklop in mijn boezem
en laat je woorden tot leven komen
in de glans van het bestaan
laat het vuur zwepen over het land
giet de bliksem in een ton
en laat het zinken
onverwoestbaar ben je
alsof…
Niet zo moeilijk
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
680 Het is niet moeilijk om je ervan af te keren,
of om te zwijgen alsof het niet echt bestaat.
Het is niet moeilijk om niet te willen leren
of om je mee te laten sleuren in de haat.
Het is niet moeilijk om je ogen te sluiten,
om je hart niet of nooit te laten spreken.…
Overpeinzing.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
850 Soms denk ik weleens bij mezelf:
Waarom draag ik al die lasten met me mee,
alsof ik een rugzak draag
met dikke keien, stenen......
Ik zou een keuze kunnen maken:
zo doorgaan of mezelf ontlasten
bijvoorbeeld bij de waterkant,
eerst de keien in het water gooien
tja, die zinken wel heel snel...…
Tranen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
859 Het voelt alsof je iets verliest elke keer een stukje meer.
Het houd niet op,
de pijn die ik heb is onvergetelijk,
En tenslotte onverklaarbaar.…
Die éne...
poëzie
4.3 met 3 stemmen
1.847 Want altijd als ik spreken wil
Dan bonst mij in de keel
Mijn hart alsof het breken wil
En zegt: "gij zegt te veel."
En altijd als ik zwijgen wil
Dan zegt mijn hart in mij:
"Spreek nu, want zwijgt ge nú nog stil,
Dan gaat het uur voorbij."
Zo komt er nooit iets uit mijn mond,
Dat spreekt als ik het meen,
En vind ik wat ik…
Gevogelte
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
547 iets nieuws dat
Niet te pakken was, onverstoorbaar ligt de vogel voort
Waarom zijn de bomen zoals ze zijn, kan men ze niet verlaten
Zonder te weten dat alles op den duur toch wel sterft
Gevlogen woorden schieten door haar strot
Geen moment dat haar bezielt
en ze loslaat om zich verder los te wreken
Haar hartslag bonkt gedwongen verder, alsof…
ik zoek soms even een plekje
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
816 aan je houding te zien
had je waarschijnlijk
de hele nacht liggen huilen
en elke ster van die nacht
gaf weer een spiegel in je tranen
ik zoek soms even een plekje
om te schuilen
wil er eigenlijk niet over praten...samen
als ik langer zou blijven
dan dat mijn hart het toelaat
lijkt het steeds alsof mijn liefde
langs een zijden draadje…
Thuishaven
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
642 Zelfs naar mij wordt nog gekeken
alsof ik verschillen maak.
En geluisterd als ik zeg
dat ik misschien een goed idee heb.
Tussen al die mensen in
ben ik een mens, ik ben een mens.
Maar tot nog toe leef ik voort
op mijn groot en veilig schip,
in de hoop om sterk genoeg
ooit mijn touwen uit te gooien.…
Avondroos
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
946 buiten lijfelijk bereik
vloeit een warme gloed
als zwijgende voorbode
van de tanende hartsvloed
dit weemoedige vuur
zinkt in de oever van het land
de avondzon blijft achter
als kringen in het zand
’s avonds wordt het stil
alleen wat doffe klanken in ’t riet
’n roerdomp, alsof die zeggen wil
je hoort me wel maar ziet me niet
de wind…
De aardappeleters van Vincent van Gogh
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
638 Amper laat het dakraam licht door
of het met de geest iets heeft beklonken
overeenkomt met mijn streek en sfeer van:
steek het licht maar op in boerendonkerheid
de tijd speelt mee dat kleuren zijn verworpen
na de schemer van het Drentse avondrood
alsof het groen pigment zich heeft verplaatst
niet zo zeer rondom de dooie dood en dis
van meelderige…
Het voorjaar
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
623 De mensen worden blij en zullen zingen
en kinderen gaan buitelen in 't gras
alsof er nooit een winter heeft bestaan.
O mensen, laat ons hoopvol verder gaan
herinnerend hoe 't voorjaar telkens was
en dat de warmte allen wil omringen.…
Bomen op de maan
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
768 mijn stilte bij de boom
eenzaam op het oeverland
het meer spiegelde mijn ontzag
voor de dichtershemel
waar jij altijd koningin was
je transformeerde de pijn
in onverwachte gedaantes
maakte soms metaforen
van mensen die maskers afwierpen
je gaf geen kritiek, verdroeg geen argwaan
maakte alleen pijn voelbaar
in afgrijzen, alsof…
Verliefde olifanten
gedicht
4.2 met 5 stemmen
6.642 Ze staan nu boekensteunend kop aan kop
en vlechten lieflijk hun slurven samen
alsof twee slangen 't minnen overnamen.
Dan meet zijn slurf haar schedelbulten op.
Wie dierenliefde voor instinct verslijt,
zag nooit die grote zakken tederheid.
----------------------------------
uit: 'het dagjesdier', 1997.…
Bij zijn graf
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.107 De arm vol bloemen, ijlt de vrouw naar 't graf,
Alsof haar stralend dáar te beiden stond,
Wijd open de armen, rijzig, jong en blond,
Haar lief, die haar, wie zij een hemel gaf.
En hijgend buigt ze en bevend kust haar mond
De naam van hem, wien dood nam van haar af.
Zij lijdt voor liefde als voor een zonde straf.…
Intieme vrijheid
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
513 sleutel van liefde
wij openden met de charme van vriendschap
in wederzijds herkennen van komaf
vertrouwdheid was de basis van ons samengaan
als wij spreken maken woorden zichzelf overbodig
in samen weten ligt begrijpen besloten
jouw gebaar toont al zin en doel
onze ego’s bemerken ongekende ruimte
zonder zich te beperken in besluiten
alsof…