637 resultaten.
Dauwdruppels
netgedicht
4.9 met 27 stemmen
1.852 In mij zetelt het ongewone en vergankelijke
dat altijd weer om voorrang schreeuwt,
slechts mijn hart beheerst het ritme, samen
verder dan de niet mis te verstane fluisteringen
van een gedroomde onmetelijkheid.
die jij mij schonk in alles wat niet kon.
Schrijver: Rob van Tol, 8 augustus 2010…
MJN GOD
hartenkreet
3.2 met 11 stemmen
851 aarde lucht en een rivier
zoals een moeder met haar kind
dat is onze aller gemene deler
niet in een of andere godsdienst
die hun waarheden in allerlei
teksten laten lezen en ondertussen
alle eeuwen door hebben bewezen
dat er iets niet klopt aan hun leren
ik geloof in deze God
want we zijn van elkaar afhankelijk
ook al zijn wij vergankelijk…
' letzten winter '
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
763 rillingen zou meten
dan zeg ik 5 op de schaal van Richter
de verschrompelde kastanjes en de
ingedroogde kalebassen zijn de laatste
getuigen op de voorheen rijkgevulde fruitschaal van overlevering
en wat betreft de traagheid van het
bestaan welnu daarmee is het gedaan
het zijn bovenal de zo terminale signalen die als plaagstootjes de vergankelijkheid…
Verzonnen vriendschap
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
516 haal diep adem zoals in een gedicht
ruik de geur van rottende bladeren
voel in alles nu vergankelijkheid
nog even en dan raak je alles kwijt.…
Om Floortje
gedicht
2.3 met 98 stemmen
40.984 De tuinman: Ach, weet u,
daar blijft niets van over -
zo'n kleintje, denk-es in,
da's toch alleen kraakbeen?
Zo'n kissie
(grote handen)
Nee, díé kome niet meer;
denke liever aan iets leuks,
een nieuwe, ofzo.
------------------------------
Uit: 'Bloem, steen', 1997.…
Misschien is dit het laatste
gedicht
3.0 met 19 stemmen
13.476 Misschien is dit het laatste
dat zal blijven, flarden landschap
meestal niet huis te brengen
maar autonoom van helderheid.
Platanen in hun blote bast
langs een herkende weg
- maar waar, waar ook alweer -
in een bestofte hitte
die lijkt op ongevraagd geluk.
Zich zomaar in den vreemde thuis
te voelen, en dat bewaard
voor wel een tel of…
het lied van een eenzame vrouw
gedicht
3.2 met 18 stemmen
18.163 toen haar gelaat nog maar een kamerplant was
en zijn wrokkig gezicht een ondoordringbare baard
en de laatste resten van het wrak
door de kinderen verbrast
verging ook dit gezin
tot nog maar een herinnering
aan lentedagen op een zonnig terras
toen alle bomen donker opvlogen
achter blakende oogkleppen
een een noodklok bombamde
tussen blozende…
Slobberwijn
netgedicht
4.8 met 16 stemmen
630 onwetend in nieuwsgierigheid
huisdieren al even desolaat
laten zichzelf uit in een verzonnen hel
fantasie laat niets aan het toeval over
nacht is nu welkom, meer dan ooit
zal de donkerte omhelzen
alle spijt vergeten
milde harten zijn verdwenen
moet echt diep gebogen door het slijk
om niet spontaan te blijven wenen
in alles is vergankelijkheid…
Het bloesembed van een vroege lente
gedicht
3.7 met 7 stemmen
954 De prilste tocht die ik zal ondernemen
uit de schaduw naar het andere licht
weg van het mogelijk samen verademen
een jonge blos ochtendglanzen in zicht
leidt tot een herhaald lijdzaam ondergaan
van het voorbije dat getekend in mij blijft
slaat de weg vlakbij het slotstuk stilaan
af naar wat is maar nimmer in het…
Verwelken
netgedicht
4.6 met 10 stemmen
1.156 We kunnen het niet
langer bij een ander zoeken
dat voel ik in de leegte
bemerk ik in
dat wat men niet ziet
van het ontheemde wolkenland
het gebroken hart en het verdriet
een kleinere wereld zal voorbijgaan
minuscuul heelal in het vergeten
verwelken zal de mooiste bloem
nu nachten langer duren
in het berggebied van mijmerland.…
Rupsje Nooitgenoeg
netgedicht
1.4 met 7 stemmen
1.254 Ooh, beeldschone papillon
Koersend op de gang van de wind
Fladderend van gazon naar gazon
Onderwijl neerstrijkend
op een slechts vergankelijke klaproos
Even rustend
Je prachtig gracieuze vleugels dansend in de zon
Doch aan de einder wuift reeds
een vergeet-mij-nietje jou tegemoet
Verwachtingsvol passeer je zelfs de klavertjes,
Zonder enig…
Valentijn
netgedicht
3.8 met 17 stemmen
2.113 Vanmorgen schonk ik aan mijn Valentijn
twee rozen, knoppen, op het punt van breken
om niets meer dan vergankelijk te zijn.
En hardop hoorde ik mezelf toen spreken;
'dat elke roos symbool staat, wit en rood,
voor al wat veertien jaren is gebleken.…
Groen is nog het gras
netgedicht
4.3 met 15 stemmen
932 Moet ik dan treuren om vergankelijkheid, om alles
wat nu in deze herfst doet denken aan de dood?
Ik weet het niet, ik wil niet heel melancholisch worden
en deze droefheid maken tot mijn brood.
Leven wil ik, hopen, liefhebben soms ook
al is dat moeilijk, maar we gaan dapper zijn en
niet steeds alleen maar klagen, nu.…
Het delicate bloem-schikken
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
785 vanwaar komt die tocht
onder het verhullende gordijn
dat ooit werd gestopt met
oude vergankelijkheid op stok
De bloemstukken van weleer.…
Ik wil je raken.
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
624 gedicht in de voor ons
aangewezen tijd, kan
niet somber klinken of
ongrijpbaar vederlicht
om dan aan te vertrekken
en bij gelegenheid weer
a-priori af te leggen en elkaar
iets sterfelijks te ontzeggen,
zonder in de ziel te kijken,
is dat slechts een gebaar, dit
met de muzen te vergelijken,
vergeet dan mijn faam, voel
alleen de vergankelijkheid…
Leegte bevriest mijn ziel...
hartenkreet
4.4 met 22 stemmen
2.395 Het moment van afscheid bevriest mijn ziel
als de dood je meeneemt ver hier vandaan
Langzaam zakt je lichaam in de zwarte mist
die je meeneemt uit dit vergankelijk bestaan...…
Ontloken
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
513 voorheen
heeft de herfst haar masker afgelegd
hoe volhardend zij ook vasthield
aan een symfonie van kleuren
ontdeed zij zich gestaag
waardoor vele wiegjes
tevoorschijn
kwamen
dansen wolken op de golven
van de wind die onvoorspelbaar
voort raast bladeren ten dans neemt
totdat deze uitgeput neerdalen
welke zich neerleggen bij de vergankelijkheid…
Sculpturen
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
574 Dag en nacht hebben zichzelf overwonnen en
alles op een naderende toekomst is ingesteld,
staag veranderde patronen van vergankelijkheid,
stuifzand zich in levende sculpturen weerspiegeld.…
Weerribben
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
491 Dag en nacht hebben zichzelf overwonnen en
alles op een naderende onweer is ingesteld in
de staag veranderde weerribben van vergankelijkheid,
die zich in de sculpturen van de ziel weerspiegelen.…
50plus man Krol bij Pauw
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
787 Pauw maar doorvragen aan Krol:
"wat is dat nou met ouderen"
"wat is dat nou dat ruzieen"
ik denk, dat ik het weet
mag ik de vinger leggen op de wonde
voor sommigen een open wonde
de wonde van vergankelijkheid, geen wonder
ik denk, dat, dat het is
het jongens- en meisjesachtige is er wel af
wat rest zijn doorgaans kwaaltjes
oudere…
Laatste restje hoop op waarachtigheid
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
470 gespeeld is werd uit het brein gemaakt
de computer is de dwaas voor eenzame spiegels
het laatste restje hoop op waarachtigheid
loopt eenzaam door de straten van de toekomst
het volk slaat als wilde mannen om zich heen
niemand mag het wonderland ontmaagd betreden
er ligt ergens een horloge onder een zware steen
het verleden ademt vergankelijkheid…
Voor Jan Eijkelboom bij zijn 80e verjaardag
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
464 grootgebracht
Men spoelt met wijn en sterker drank
Die keel niet schoon ontstoken door de klank
Van psalmen uit de folianten van Johan de Heer
Wat je verliet komt immer weer
De gouden kroon die men je op de slapen drukt
Drukt zwaar het is te hopen dat het je gelukt
Er een versje licht als vederdons over te schrijven
Zodat van al deze vergankelijke…
wees mijn bruid
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
1.468 wees mijn bruid
als de avond valt
en de zon van mijn ogen
neerdaalt in mijn hart
wees mijn gade
als ik afdaal in
de vergankelijkheid
van geschapen smart
rust je hand
op mijn schouder
en stuur mij zacht
naar beminde wouden
waar de ruis van
vele zielen
mij zullen dragen
in voorbijgaande koude
wees mijn bruid
al is het voor even…
Klimaatconferentie
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
996 de werkelijkheid levert een schijngevecht
met de verwachtingen die als een loden
last drukken op feit en vergankelijkheid
historisch perspectief is niet te rijmen
met heden en toekomst is dode letter
schrijnend geval van vertekening is lucht-
vervuilend gepraat in Buenos Aires (!)…
Afscheid van de zomer
netgedicht
2.6 met 18 stemmen
1.297 Er hangt wat weemoed tussen huizen
die er onbezorgd wel staan
maar waarin de ruiten iets weerspiegelen
van uitvaart en vergankelijkheid.…
Huis van liefde
gedicht
2.8 met 33 stemmen
26.566 Het huisnummer verlicht, waar liefde woont
(je zag aan de gordijnen dat dat zo was,
aan de kleur van een raam, donker hardsteen,
was de geveltuin vochtig, dan wist je genoeg)
waar liefde woont, een doordeweekse dag
achter een dichte deur, je belde aan,
een leven als een oordeel, daar kleef
je graag aan het vergankelijke leven.…
De Droom
poëzie
3.9 met 15 stemmen
4.023 Gedroomd verblijf waar zielen zielen vinden
En niets verganklijks langer aan ons kleeft,
Hoe kostbaar zijt ge schoon ge niet bestaat.
Het is toch zo dat daar we ons moeizaam winden
Door 't vele schone dat nochtans vergaat,
De droom verschijnt als dat wat waarlijk leeft.…
Zekerheid
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
870 Vast staat dat overal een eind aan komt
Liefde bloedt dood
Geluid verstomt
Succes eindigt in de goot
Strijdlust verdwijnt met verraad
Blijdschap wordt woede
Nieuws eindigt in beraad
Angst vrij ben je ineens op je hoede
Licht is oneindig als het heelal
Gebroken het hart dat ik eens stal
Liefde is noodzakelijk
Tijd even vergankelijk…
Zo Zomaar
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
1.538 begeerlijk zweeft
Tussen je dromen en je ontwaken
Bedoeld te beschermen en te verhullen
Zo liggen onze lichamen verstrengeld
Zo, als schijnbaar eender
En hoe de regelmaat en de rust
Van jouw ademen
De stilte opvult
Zo schijn je geen weet te hebben
Van het bestaan van dingen
Dingen die anders zijn
Dat ook die dingen veranderen
Dat vergankelijkheid…
DE ELEMENTEN
poëzie
3.7 met 6 stemmen
1.870 Machtig voorspellende
Ons vergezellende
Oer-oude goden,
Al het vergankelijke
Weet ik ’t afhankelijke
Van Uw geboden.
Zomer en zonneschijn
Gloed van de jonge wijn
Windvlaag door ’t koren,
Bron die de rots ontspringt,
Wordt niet wat in hen dringt
Uit U geboren?…