1295 resultaten.
Dementie
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
1.847 »
je moeder is al dood
een hele tijd
ook de boer op de akker
is niet meer :
het veld ligt braak
kilte en koude
dringen door
dringen door de dunne huid
dunne huid
tot de botten
alles is grijs
de botten
de kou
de gieren
grijnzen…
De rouwkamer
netgedicht
2.4 met 13 stemmen
2.251 mijn doodstille vriend
ik hoor de zielen scheuren
het hart tot bloedens moe
mijn zinnen braken treuren
en woorden klappen toe
ik heb dan maar
de muren afgemaakt
de deuren afgesloten
de venstergaten afgedicht
nog alleen mijn droge stem
en mijn eigen echo die ik ken
't geroezemoes is uitgesloten
weggekropen in de barsten
van de wanden…
Zo moe...
hartenkreet
3.9 met 9 stemmen
1.140 Vervlogen herinneringen
bewaarde graven
achter elke lach
bevuilde tranen
Ik heb er vele
met je gedeeld
maskers heb
ik gedragen
Ik heb hardop geweend
ben te moe
de dagen braken
glazen jaren
Foto's zijn genomen
ontwortelde beelden
mijn ogen gesloten
Machteloos verstild
mijn tranen zijn gebeiteld
mijn vleugels versteend
Ik…
VERSTREKEN
gedicht
3.3 met 229 stemmen
46.218 vegen van zomer
een dronken behang
voelbaar de liefde
van levensbelang
droomde van leven
een gouden glans
de herfst is een streven
de liefde een dans
ik wil je nog even
lief geef me een kans
de kilte de stilte
de winter brak
de kilte de stilte
ik huiver ik snak
de kilte de stilte
en liefde ontstak
gebroken ontloken
dit laatste…
Je bent lief
hartenkreet
3.1 met 20 stemmen
4.480 de intens diep warme gloed
bracht me door het dal van wanen
de zachte streling deed me goed
haalde me terug uit mijn tranen
ogen braken open in hun vorm
klaarden de helderheid in zijn zicht
brachten eerst een hevige storm
werden door een lieve bries verlicht
ik kan de dag nu weer aanschouwen
geen paard dat me dat nog verbiedt
nu kan…
verlicht de opgesloten pijn
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
896 je tast mijn huid
heel langzaam af
in willoos reageren
voelt hoe het bezeerde
hunkert naar contact
je raakt en leidt
de energie in banen
om te helen streelt
de plaatsen die ik
het minst kan delen
je krast
de wonden open
laat het vocht naar
buiten lopen en verlicht
de opgesloten pijn
ik zal nooit
meer gesloten zijn
jij brak…
woordloos van verlaten
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
1.082 ik zag de ogen
van de schreeuw
haar blikken woordloos
van verlaten
de laatste stap
brak af
bewegingloos
ervaarde ik
haar zwijgend praten
een mokerslag
die mijn gevoelens
niet ontzag
die mij verwondde
tot in de
diepste gronden
maar ik loop door
nee struikel over al
die sprakeloze monden
vol aangeprate zonden
door schuld gestild…
Eva die mijn wereld gaat bevolken
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
929 je hagelt en
jouw bliksem slaat
me met haar donder
keihard om de oren
ik wilde
bij je horen
je steeds bekoren
maar je wees me af
de bui dreef over
en je regen brak
het stralen van de zon
je kleurde in een boog
zoog mijn aandacht
wederom, in jou voelde
ik een nieuwe kans, je
schoonheid gaf mij glans
in hemelsblauw
zie ik…
Kamer
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
1.374 Bij leven was vader nooit zo lang
achtereen in deze kamer geweest
maar nu had hij niet meer de keus
zelf richting te geven aan zijn gang
wat rondwaarde was nog zijn geest
waar zijn zoon mee brak: minutieus.…
Vulkaande in hectiek
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
811 je vulkaande
in hectiek
smeet magma tot
op hoge sferen
droop rood de helling
af in een steeds
opnieuw proberen
brak de rots
in een veelheid
van erupties
ik zag de onderkant
waar vruchtbaar groen
zich wortelt in een
eeuwenlange reconstructie
daar vond ik jou
je glinsterde in
ruwe diamant ik zag
en voelde je karaat
jouw glans…
we golfden de zee
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
859 ik zag in je ogen
de twinkeling van lach
ontmoette je lippen
hoorde zacht de
muziek van ons beiden
ik nam je hand
we dansten charmant
maar je streelden
mijn snaren en
oogstte mijn land
ik liet me wiegen
op jouw melodie
jij nam me mee
we golfden de zee
tot de kusten ons braken
nooit zal ik
je verlaten
jij speelt mijn…
Stil
hartenkreet
4.7 met 6 stemmen
1.245 Wat ik hoor, is alleen nog maar jouw koude stem die mij vergat, jou woorden die mijn hart in stukken braken.
Beloftes die je zo maar liet vallen, mijn handen die je zo maar loslieten, dit zijn de dingen die mijn ogen nog steeds zien...
Het is stil...oh zo stil..…
Sin-die, please
hartenkreet
4.0 met 13 stemmen
1.903 Jij kwam 's nachts laat thuis
hard huilend en dronken
omarmde mij
huilde tranen met tuiten
mijn schouders nat
ik heb iets verkeerds gedaan
het spijt me zo
ik zal het nooit meer doen
echt waar
want ik hou alleen van jou
kotsend van weerzin hing ik in de wc
vanaf dat moment brak mijn laatste stukje af
en kreeg er eindelijk
die vuursteen…
Venster
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
1.131 Januari baart schrille dagen
schenkt fluisterdunne lichten
luchten, wrang en jachtig
waaien onheilsberichten
tegen de heldere ruiten
beslagen blijven mijn gedachten
traag trek ik tekens van toen
door het brakke vocht
op het glas van vandaag
waarop het vergezicht stokt
druppels aan het vingerschrift
zoeken een bedding
naar een onbekende…
voorbeeld
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
1.283 zo lang samen en ze doofde uit
je hart was gebroken
na maanden brak je lichaam
een eenzame val in stilte
niemand hoorde je sterven
niemand hield je hand vast
de dood verenigde jullie
in de schoot van onze aarde
soms bloeien gele bloemen dapper
op jullie plek in deze grauwheid
hulde voor 67 jaar liefde
gebeiteld in weerbarstig steen…
Koketteerde afscheid
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
742 ik vond je beeld
gedeeltelijk in scherven
je benen nog intact
lang en verleidelijk
ze liepen uit op ruzie
je lichaam schreef
haar lijnen in mijn handen
borsten strak vooruit
je buik was zachtjes rond
waar ik mijn leegte vond
je ogen braken
als ik naar je keek
je blikken zeiden niets
op je gezicht de scherpe
trekken in graniet…
Mijn liefste
hartenkreet
4.8 met 12 stemmen
1.915 Zag je het licht,
het dwaallicht
van de sneeuwvogel
Zag je het,
toen het broze blauw
van de zomerluchten brak
in de scharlaken stilte
van de valavond
Ik droomde je naam,
betoverd door de klank
van zijn wondere lied
Toen verdween hij
in de ijle nevels,
ver achter de heuvels
van stille hoop
In het schrijn van mijn hart
rust de…
Kling
hartenkreet
3.7 met 11 stemmen
840 Donkere wolken jagen de aarde beeft
Zwanen storten neder niets meer leeft
Stormen benemen oerbossen het leven
De natuur verziekt kon niet meer geven
Vuurhaarden verzengend ongeremd
Door niets belemmerd of getemd
Overspoeld door woeste golven
Zijn de continenten bedolven
Maagdelijk sluimert dan de brakke aarde
In eeuwen van rust en ongemoeid…
Mijn vader in de weide
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
1.185 Mijn vader in de weide sprak twee talen
Hij brak het ijs voor de avond viel
Voor de zwaluwen vertrokken naar het zuiden
Ik kon niet over de schutting heen kijken
Goed vergelijken met kwaad
De littekens heelden niet, de tijd verzuimde zijn plicht
Zomers gleden voorbij, bar en willoos
Als paarden drachtig van een hete wind
Nu draag ik zonder…
outsider
netgedicht
1.9 met 9 stemmen
1.971 in de val
brak ik ondermeer mijn keel
zocht adem
in een nabijgelegen herberg
tevergeefs. Je was niet
op de afspraak.
gaten in mijn geloof
lieten mij geen keus.
uitgestoken ogen.
zo dwaalde ik door het dal
de vliegen afschuddend,
een ongeneeslijke ziekte.…
bloemen op het kerkhof
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
791 lauwe lucht
terwijl ik kuierde naar jouw
gesloten graf
ik rook de geur van rozen nog
die ik had neergelegd
in 't dunne twijgenhout
een bloeipartij
waarvan ik dacht
de vlinders vliegen lang genoeg
wie zou me storen daar
waar de verwarmde bloem
zo roerloos lag op jouw gezicht
de schemering bedroog
de avond viel bedreigend neer
en brak…
Geluk
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
1.172 Zoals een steen, te lang
getooid met diepgroen
mos, ineens verschoof in
wind en weer, zo brak
mijn trots bij 't zien van
jouw gezicht in die ene
stille, maangegoten nacht.
Somberzwart lost op in wit.…
donkerde op Golgotha
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
573 het donkerde op Golgotha
in alle eenzaamheid
een stem die riep
waarom hebt gij mij verlaten
de dood was traag
er vloeide vaag wat
bloed en water uit de wonde
het leven brak in een seconde
de steen sluit zacht
het graf in wit gewaad
zachte handen weten dat
de geest nog verder gaat
maar hij zal herrijzen
en opent weer de…
droompad
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
1.403 we wandelden, rustten uit op mos
keken elkaar aan en zucht uit ons
ik, een mannetje ik, jij een vrouw
mijn hand zocht die van jou
ze verkenden de ik en de jij
we werden rood toen ze zoenden
ik hield jouw hand steviger vast
jij gluurde tussen wimpers uit
wat onmogelijk leek hield stand
in het hoofd was rust en stilte
brak bij het zingen…
Opgeven
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
646 Maar als hij opgeeft in de vorm van braken,
zal er nooit meer iets zo lekker smaken
Dus is opgeven zeker en vast een optie,
maar echt stoppen is dat vast en zeker niet.
Dus wil hij opgeven, waar hij mee begon
zodat de vogel van de daken zong,
dat de grootste opgave misschien wel was,
de beslissing te nemen op te geven.…
Het Wad als bevrijder
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
767 Als kleine tollenaar
inde ik van het Wad liefde,
liefde die broos me omarmde
en die mij bevrijdde van het juk
om steeds maar drenkeling te wezen
het koor van zout zonder een duidelijke
dirigent braken de golven
en tilden het schuim ver boven
mijn kunnen zodat ik balanceerde
tussen de mimiek van het klassiek
of de garderobe die het heden…
- Ontginning-
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
625 Het rood gezwollen gezicht,
in het zweet des aanschijns
de woeste gronden met de hoop
waren zogenaamde kwelogen
de handen ruw en afgewerkt
op de natuurlijke noordelijke velden,
een reliëf...van hoge zandgronden
brak liggende volle akkers der natuur
de akkervelden en weiden veranderd
naar het groene idee
heidevelden met schapen
van…
familie
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
1.371 werd een glimlach om me heen gelegd
heel zacht uit ogen neergedaald verwarmde
het mijn haar
ik voelde klein, onzeker ook, maar niet bij jou
je droeg me door het bos
in zusterhanden, broederhart, zo zeker
als de bomen
levend over bladgroen spraken
uit het kleuren van de dag
haalde ik de warmte van ons samenzijn
zonder dat mijn tranen braken…
Bij de dood
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
1.078 Op die winter dinsdagavond
spande zich om jou
de blauwe hemel
en het brandde, brak en week
alsof dit afscheid zomaar
komen kon,
als zomerliefde,
fel van vorm en naam en kleur,
alsof de bleke zeeën van de maan
zich wenden kunnen naar de zwarte zijde.
Wat niet gekund had, is gebeurd.…
Blauwe zon
netgedicht
0.0 met 2 stemmen
409 Ingetogen tonen
vermagerd door de nacht
schaduwen van brak licht
drijven mee op het ritme
van een onmerkbaar gevoel
in de wachtkamer van leegte
waar de drukte van de ochtend wacht.
Een voorbijganger is onwetend
immers gehuld in nachtelijk koel
’t gezicht verborgen
in een waas van blauw
een geboorte gloort
als een zoom langs asgrauw.…