770 resultaten.
'K ZAL MIJ VAN TE DICHTEN ZWICHTEN
poëzie
3.4 met 14 stemmen
4.307 (februari/maart 1888)
---------------------------------------
‘k zal mij van te dichten zwichten -
ik zal mij er wel voor hoeden te dichten
bezen - bessen
lezen - verzamelen
wonnenbronne - bron van vreugde
deunen - zingen…
Nieuwe stijl
poëzie
4.0 met 6 stemmen
3.511 Bleke neuzen en dunne schenen,
Stijve boord en lange jas,
Sluike haren, witte das,
Kwijnende ogen, spillebenen,
Hoge hoed en lange stok,
Vale wangen, hoge kragen,
Diepe zuchten, mensbeklagen,
Vrome blikken, zwarte rok,
Erfzonde en predicatie,
Kerkbezoeker, kostersmaat,
Bijbelworm en tekstenvraat,
Satanas, predestinatie,
Openbaring, eeuwig…
bezwaarlijk een gevoel
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
743 Er is zoiets als
schoenen op tafel
hoeden draagt men niet meer
het blikken uit het raam
de haag die steeds dichterbij komt
het hoeft allemaal zo snel niet meer
je ligt alles op te vouwen
boeken, deuren, kleren
het genezen van de ander
en het spreken
dat er steeds minder toe doet
steeds gestager komt het opzetten
gebonden aan een geloof…
Lentegevoel
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
653 Vrolijk en verwonderd
kijk ik om me heen, zo doe
je dat, heb ik gezien in
films en in de werkelijkheid
en knik beleefd naar de
Mensen, alsof ik m'n hoed
af wil zetten, en voel..
voel...voelde ik daar nou
iets van een zonnestraal
in mij doorbreken...?
(soms word ik een klein
beetje bang van mezelf)-…
bloedmooie wervelstorm
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
1.260 Woest komt ze langs je stormen
Haar lange haren vliegen om haar hoofd als
de wind die de bladeren van
takjes af wil rukken
Hoed je, ze
buldert recht op je af met
lange, enorm lange benen (eindeloos lang)
die zo snel gaan dat ze wazig worden
Elke jongen die een poging waagt
wordt onder de voet gelopen door
deze bloedmooie wervelstorm…
Bezoek
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
694 Hij nam zijn hoed af en veegde met ranke handen
denkbeeldige stof van zijn jas.
Waarna hij de folder verscheurde, mij nog eenmaal
doordringend in de ogen keek
en verdween zoals hij kwam, zonder een woord.
De lust om te vertrekken was me vergaan, ik pakte uit
met een borrel tegen de ergernis.…
Klink, klonk, geklonken
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
554 handen vouwen
waarvan ze nu nerveus de vingernagels kauwen
Ik hoor en zie ze knarsetanden; dof geklaag
tot hard gemopper, vloekjes en gedonderjaag
Hese kelen: grauwen, snauwen, huilend rouwen
Tevergeefse hartenkreten van de prominenten
Gepensioneerde mastodonten, olifanten
op wie de CDA’ers vroeger klonken, dronken
Ze wisten van de hoed…
Strandfoto's, Schiermonnikoog, 1976
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
559 De tijd keert licht in schaduw om,
de kleurenbeelden trekken krom,
herleven kort, maar sterven dan voorgoed
in de hoge hoed van de herinnering.…
Zachte wind
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
604 Waar blijft de wind
in mijn goede hoed?
waar blijft de wind
om kerktoren en klokken van mijn gemoed?
waar blijft de wind
in mijn binnenste?
de wind in de schaamte?
de wind in mijn angsten?…
VORSTLOZE WINTER
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
483 De vijver van het verlaten landgoed
ligt eenzaam en donker, streng omgeven
door oude, kale bomen, die triest leven
onder een grijze, gerafelde hoed.
Hun geboetseerde stammen zijn bebloed
met verleden, dat zich nòg wil geven
aan des adels gestorven bevelen,
slechts droevig verzinkt, maar steeds schimmig woedt...…
Moeder
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
987 Vanmiddag ruimde 'k je kast op,
je bloemensjaals, harige hoeden, blauw,
en dunne jurken, jassen
en ‘k vroeg me af of er dagen komen
dat je ze zult kunnen dragen.
Nee! Niet die van in de kist!
Je laatste kleinkind moet gezien.
En wij, zijn wij klaar zonder jou te zijn?
En vader, weduwnaar?…
Nacht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
506 Als schemering de vormen doet vervagen
en kleuren hun helderheid ontneemt,
als uit de ruimte boven ons het duister neerdaalt,
nauw merkbaar de dag onder zijn hoede neemt,
dan komt de nacht tot leven.…
bewegende aarde
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
536 hoe mijn stap ook kwijnt
in wallen aarde opgeworpen
door ijdele hoop zijn de dagen
korter dan de golven die de bodem
doen bewegen, niets is mijn vlucht nog waard
nu tentakels van vluchtig gas mij omarmen
me beklemmen tot mijn dood zich waardevol
laat omhelzen, mineurs en valkeniers hoed
u voor dit spel, het breekbare wordt
heldhaftig…
alleen wat raar
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
617 ze lacht soms hardop, schrikt van zich
zelf. ontbrekende tanden zichtbaar
ze weet zich bespot, mensen griezelen
van haar,
gluren en zijn erg op hun hoede.
je weet immers nooit met deze mensen.
dat hoeft heus niet, ze is alleen maar een
beetje eenzaam een beetje vreemd
verschrikt lijkt het haar opeens beter om
op huis aan te gaan.…
UIT DE GOOT GEHAALD
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
660 lijf zag dof van het straatzwart
’t Scheen mij of je was verdwaald
Gelukkig ontdekte jou, mijn hart
Ik heb je juist uit de goot getild
net passeerde een bejaarde snol
Ze zei, mogelijk had ik je gewild
maar ach je bent niet waardevol
Ik heb je juist uit de goot gered
Je huilde en je lichaam zag vies
Mogelijk draag ik je in mijn bed
en hoed…
Onderbroek
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
1.092 Door onze warme adem
Buiten razen windvlagen
Op het schoolbord een hart
Door jou getekend met krijt
We raken elkaar voortdurend aan
Het eitje is klaar
Hongerig vallen we aan
Het eten vergetend
Vuur dat knisperend brandt
Een warme gloed
We vleien ons neer op ons kleedje
Elkaar opetend
Wat ligt daar in de hoek
Daar ligt naast jouw mooie hoed…
In mijn hart
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
1.018 Met jou in mijn hart
Slenter ik langs de Rozengracht
Door de wind mijn haar verward
Elke minuut aan jou gedacht
Met jou in mijn bloed
Spel ik langzaam het Parool
Steek een veer in mijn hoed
Terwijl ik door het parkie dool
Met jou aan mijn hand
Sta ik op de pont
Samen op ’t IJ geland
Zoen ik je zachtjes op je mond
Met jou op mijn schouder…
Spoorstraat, Gouda
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
552 Zij kijkt verloren naar de fotograaf,
die zojuist nog in het koffiehuis zat,
hij vindt haar hoed en jurk zo gaaf,
zegt hij nog een keer voor de mooie kaart,
terwijl haar mand alsmaar zwaarder voelt
en zij somber naar dat apparaat staart,
wordt haar innerlijk lijden niet aangevoeld.…
De natuur
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
480 Laten we God danken voor al het goede
Ons geschonken in de natuur
Zo schitterend mooi en zo puur
Moge het zo blijven onder Gods hoede.…
Odin
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
472 Eenoog, Oude,
Grijsbaard, Hangsnor,
Gemaskerde, Manteldrager,
Zwerver, Moede Reiziger,
Wegkenner, Veelweter,
Vorser, Waaier,
Gehuld in Hoed,
Ik roep U aan.
Legerlust, Legerleider
Speerman, Helmdrager,
Strijdruiter, Buitraper,
Vader van Gevallenen
Vader van Gevangenen,
Bezoeker van Gehangene,
Heer der Raven,
Ik roep U aan.…
Lente in Amsterdam
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
773 zingen
muziek waar stilte ooit een plaats had
ik wens het je toe
je bent een nieuwe liefde
van een oud verlangen
ik heb het al die tijd geweten
je ruikt naar de lente in Amsterdam
als een muzikale toerist
in het zonlicht van de lentezon
op een terrasje, gitaar naast je stoel
een cappuccino en een croissant
een eendenkuiken met een hoed…
Danseressen van de zee
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
552 De kompaskwal heeft haar streken
De oorkwal geeft een teken
Een haarkwal wil mij zoenen
en schiet met gifharpoenen
Majestueus, blauwwit koel
danst de zeepaddestoel
in flonkerend brokaat
op de getijstroom-maat
Zij zuigt-perst zich voort
onhoorbaar, onverstoord
Ik streel haar gladde hoed
als nederige groet
Dan vervolgen we onze wegen…
De schurk
gedicht
5.0 met 1 stemmen
4.564 Zij zegt: er zal nu nooit meer oorlog zijn…
en ik, afzijds van het rumoer en moede:
oorlogen, liefste, zullen blijven woeden
eeuwen nadat van Boston of Berlijn,
van stalen helmen en van hoge hoeden
de laatste resten niet meer vindbaar zijn.
What’s in a name?…
Zo vroeg (in Nijnsel)
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
576 dorp
dicht nabij het begin dat leidt naar de kim
zie ik over vlakke velden en akkers
waar langs bossen en tussen oevers
de Dommel door ons Nijnsel stroomt
een waas van pril groen over zwart zand
ik heb het plots door, 't raakt mijn hart;
word door dit teken der natuur overmand
het is toch winter, in een windvlaag met kou,
en de bruine hoed…
Vraag en dank
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
525 Ze weten zich onder 's Heren hoede,
loven Hem voor 't minste, dat hen behoort,
brengen de schoonste geloofsvruchten voort."…
De zegeningen van de misantropie
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
668 Broeder kom me hoeden, de sneeuw bedekt mijn daken.
Het tocht in mijn vertrekken en de zoldering gaat kraken.
Is er dan geen afgrond hier, waar ik me in kan storten
Wat zou het toch een zegen zijn mijn leven in te korten.
Hoera het is weer zondag, een straf om uit te zitten,
men moest, net als de puber doet, hem helemaal verpitten.…
Gezegd en Gezwegen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
498 Ik lijk je moeder wel en jij mijn zoon
Ik kèn de etiquette, weet wat moet
Met struisvogeleiveren op m'n hoed
Ja, soms denk ik, zat ík maar
op die troon!
De Russische tsarina en tsaar Peter
Representeerden zich wel tien keer beter
Dan jij in broek en shirt van claudia sträter!"...…
BAR LAAT, BAR SLECHT!!
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
730 Bar Laat
het is niet bar en boos
het is altijd zo geweest
het onderwerp, de persoon
versus de redactie
versus de journalist
en de redactie versus
de presentatie
van de presentatoren m/v
het is als de politiek
de ambtenarij versus de burger
het is altijd zo geweest
daarom ben ik op mijn hoede
ik wil doorbreken met mijn schrijverij…
De filmset
hartenkreet
3.9 met 9 stemmen
1.695 Een plek waar je iemand anders kan zijn
Een plek waar je ware liefde vind
Een plek waar je wordt bemind
Een plek, o zo fijn
Hoge hoeden en pruiken
Make-up en glitterjurken
De goede en de schurken
Een andere stem om te gebruiken
Jezelf verliezen
Opgaan in een personage
Iemand anders zijn bagage
Je hoeft nooit echt te kiezen
Eeuwig…
De verwijdering
hartenkreet
4.4 met 46 stemmen
2.781 Kan het zijn dat hij in stilte
zonder dat hij dit zelf weet
zijn geliefden wil beschermen,
hoeden voor het komend leed?
Hechte banden worden losser.
Tekenen van stille strijd?
Een gevecht op dood en leven
in volstrekte eenzaamheid?
Kilte, hardheid, steeds meer afstand.
Die verwijdering doet pijn.…