861 resultaten.
Klaar
netgedicht
2.8 met 10 stemmen
1.097 Het klinkt zo ingewikkeld
Zo vluchtig en zo snel.
Maar weinig is zoals het lijkt.
Dat weet ik zelf nu wel.…
We vlechten onze levensdraden
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
1.107 Ik begraaf me in haar armen
ze slokt me op als in een droom
Ik verken haar wereld sluimerend
en geef me over in haar stroom
Ze neemt me op in tussenpozen
ademt mij vluchtig door haar heen
Ze is mooi als duizend rozen
mijn hartje klopt voor haar alleen
Als een sluierende nevel
zweven we door ons droompaleis
Een winterse stilte omhult ons…
De zandloper
hartenkreet
2.5 met 6 stemmen
1.088 Gevangen in een glazen woestijn
door vluchtige bergen omzoomd
vraag ik mij verveeld eens af,
of het zand niet voor niets stroomt.
Iedere nacht lijk ik dichter te zijn
bij het gat, zovaak gedroomd,
dat mij aan de rand te denken gaf,
of het zand niet voor niets stroomt.…
Luchtige liedjes
poëzie
2.9 met 10 stemmen
4.614 Zoude ik mijn liedjes,
de vluchtige, lichte
Liedekens zingen,
gelijk ik ze zing?
Zoude ik zo lustige
liedekens dichten,
Zo het mij naar
mijn lust verging?…
vlinders dansen
netgedicht
4.0 met 18 stemmen
880 vlinders dansen een vederlichte
sonate door jouw zachtverlichtte ziel
niet traceerbaar zonder choreografie
dwarrelend door jouw gedachten
kleine elfjes de tinkelende voetjes slechts
in een vluchtige aanraking met de
bodem van het onbewuste
maar waar zij raken bloeit op de warme gedachte
besprenkeld met zoete nectar
gesponnen cocons verlaten…
Op handen gedragen
netgedicht
4.0 met 28 stemmen
1.349 bestaan
wordt gaandeweg doorbroken
terwijl men overal was heen gegaan
werd over mij weinig gesproken
ik ben nog steeds geen topmodel
maar mijn kleurrijke buurvrouw
met haar glanzende huid is dat wel
je moet even het hoekje om gaan
dan zie je daar in vol ornaat
een rijk beschilderd topstuk staan
soms glijdt een voorzichtige hand
vluchtig…
De zwangere schaduw
netgedicht
4.3 met 20 stemmen
1.130 hemels vocht bedekt
zij schenken ons
de zwangere schaduw
waar een lichte geur
zijn hoogtij viert
en zowaar,
een rijzende passie
wordt verwekt
ik lik de rood
gezoete smaak
van je lippen
als langs je mond
het groen wat druppels
omlaag doet glijden
aan dit sap
willen onze tongen
ritmisch nippen
zal het ons,
naar vluchtige…
Mijn hart
netgedicht
5.0 met 7 stemmen
837 Dring door naar binnen
vindt de kwetsbaarheid
vluchtig als een fee,
gedrag als een stel santinnen,
het lijkt op onversaagdheid.
Maar jouw vuur smelt het ijs
liefde wordt vloeibaar
en dan 'en petit comité'
gaan we samen op reis,
gevoel is onbetaalbaar.…
Het vergane beeld
hartenkreet
4.6 met 10 stemmen
914 Zoals het daar staat
Nog steeds trots verheven
Hoewel het al vergaat
Een heel mensenleven
Vluchtige blikken
Langslopende mensen
Ze laten je stikken
Voldoet niet aan hun wensen
Eén blik is vasthoudend
Langer dan een moment
Bijna benauwend
Maar de ogen schijnen bekend
Een vage herinnering
Een blik van jaren voorheen
Vol bewondering…
Zoete Moeder van Den Bosch
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
819 Een zee van lichtjes, koele ruimte,
bloemen die de tolk zijn van de dank,
weemoed die hier rondhangt in de stilte,
vragen, twijfels, vroomheid ook,
haastig even binnenlopen,
kaarsje aan, een vluchtig kruis,
of wat aarzelende stappen,
weg uit al dat groot gedruis...,
eventjes hier wat verpozen
schuifelend met zware tas...…
Voor een Moeder
netgedicht
2.8 met 16 stemmen
3.574 Een zee van lichtjes, koele ruimte,
bloemen die de tolk zijn van de dank,
weemoed die hier rondhangt in de stilte,
vragen, twijfels, vroomheid ook,
haastig even binnenlopen,
kaarsje aan, een vluchtig kruis,
of wat aarzelende stappen,
weg uit al dat groot gedruis...,
eventjes hier wat verpozen
schuifelend met zware tas...…
het journaal
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
1.301 om een minuut vóór achten
is nog veel onheil te verwachten
nadat het journaal is verstreken
is de rampspoed weer geweken
hoe vluchtig is ons besef
van ellende en verdriet
vluchtelingen ver weg
die je waarneemt maar niet ziet
hoe weinig zijn we echt verbonden
met die slachtoffers en gewonden
het continue oorlogsgeweld
heeft onze emoties…
liefde op het eerste zicht
hartenkreet
3.8 met 13 stemmen
1.793 Wij hadden niet één woord gezegd
slechts een vluchtige lieve blik,
maar die leuke manier waarop
gaf mij een onbeschrijflijke kick.
Jouw ogen straalden zonneschijn
deden vlinders in mij dartelen
en nu het wonder was geschied
kon ik niet meer tegenspartelen.…
In wispelturig bewegen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
600 vluchtig is mijn letterzaad
luchtig gedragen
door een vragende wind
speels en verstrooiend
letters schampen
het kalende land zonder
opening van vingers
blijft alles strak in de hand
maar woorden vlijen
zich neer in de luwte
van struiken gedijen in
zacht van een zomerse zon
tussen bosrand en weiden
vermeien zich zinnen tot
strofen…
- 'Festina Lente' -
netgedicht
3.4 met 13 stemmen
749 De ogen gesloten,
nieuwe lente wezen proeven
hoor, het valt een heldere parodie
een geheel eigen sfeer
deelgenoot van het enthousiasme
een irritante, vliegensvlugge en praatzieke
aandrang uit de heldere hemel
waar origineelste meningen gegeven,
en haast, geboden in overvloed,
als de vluchtige ongebondenheid,
in een echo doet weerklinken…
Oneindig misbruikt
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
770 Ze zit alleen, zelfs tussen velen
zo heel alleen met haar verdriet
Pijn, die zij met geen kan delen
Erover spreken gelukt haar niet
Ze lacht wel eens wat vluchtig
edoch haar ogen doen niet mee
Die haar nam bleek zelfzuchtig
Hij brak haar geestelijk in twee
Ze weent, edoch zonder tranen
want dòòr duurt maar haar pijn
Ongeschonden..geen…
Stadhuisplein*
netgedicht
3.8 met 17 stemmen
2.931 Hoe glad en nat is het in deze stad,
waar op het spiegelende stadhuisplein
een vluchtige kus leidt tot eeuwig zijn,
één tel ontsnapt aan wat ik niet bevat.
Dooreen gemengd het heden en verleden
met het tijdsbesef onpeilbaar vergleden.…
Bij spiegellichten
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
530 te blijven dromen
onder bloeiende kastanjebomen
bij spiegellichten dichten
op het bankje, op het plein
waar morgen kinderen spelen
dansend als de zomer zelf
in passen vluchtig als de wind
rond een welriekende bloem
te kunnen dromen
bij het groen, het ligusterblad
waar een merelpaartje
een goddelijk nestje had
fonteinen sproeien
vloeien…
Ergens wel
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
470 hoe water mijn woorden noemt
herhaalt, herinnert, wast
mijn woorden, golven, dingen
simpel rollend water, voortdurend
zonder geheugen
het verleden eender in toekomst
een begin van misschien
einde van steen
gehard door vluchtig denken
ergens wel, sluimert zeurpijn
in doolzeeën
strandt met zandig tij, ginds
schootmosselen, zandplaten…
De zon hing laag.
poëzie
3.8 met 11 stemmen
4.909 hij, van zijn hoog terras,
volgde de lange strepen,
het vluchtig zog
van nooit geziene
nooit gedroomde schepen
door het gemarmerd
zilver van de zee.…
Keer op keer
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
529 vaak zie ik de mens, alleen
als ik hem passeer of hij mij
soms kijken we elkaar aan
dan hebben we iets gemeen
niet altijd zijn de ogen open
zeker, de leden zijn uit elkaar
maar kunnen zich nog tonen
als waren zij gebroken
of in een vluchtig wuif gebaar
groeten of hooghartig honen
aan een uiterlijke rimpel
herken ik iets meer in het gezicht…
okkernoten
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
446 onwrikbaar plukt de herfst
de bomen kaal
hij laat hun takken staken
winterkou betreedt het spel
vol witte sporen
op het kale vel
van wederhoren druppelt fel
ontdooid geweld
het laat zijn onheil braken
doch de notenboom draagt vruchten
in het zuchten van de wind
het zomerkind raapt luchtig
wat gevallen is en gaaf
wolken drijven vluchtig…
Gedachten
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
625 Luchtig als wolken zweven gedachten
Wit als wol langs Pruisisch blauw
Of lichtend bij maanlicht in duistere nachten
Wisselend van vorm bij warmte of kou
Vluchtig als wolken zweven gedachten
Door wisselend tij in het leven
Als zonneschijn bij dagen of duister in nachten
Door welk gevoel ook gegeven.…
Oude rockers
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
553 in een vluchtige view
langs het publiek
zie je de trends
van het laatste moment
nog vaag kleuren hypes
uit een andere tijd die
weer reikt naar vintage
retro en authenticiteit
een cyclisch modebeeld
dat het gebrek aan
eigen inspiratie weer
eens loepzuiver deelt
waar nostalgie
in poets en blink een
lege ziel verbeeldt omdat
vernieuwing…
Vele vrouwen in die éne
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
741 Vele vrouwen
ik ben ze allemaal geweest
nee, ze bleven niet om ter langst
hebben zich maar even
in mij verschanst
ze kwamen en gingen
als de seizoenen
soms ijl en vluchtig
als ochtendmist
dan weer nadrukkelijk
luidruchtig aanwezig,
hier of ginder
zoals stemmen klinken
op een zomeravond
laat
dan weer langoureus
verstrikt in de nostalgie…
Wat de natuur eens gaf
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
419 Een vluchtige blos in bloesem
lijkt inmiddels overleden.
Wat overbleef is een optreden
tussen nieuwe lijnen,
die zich met het leven verbinden
in een vals verschijnen.
Het verschijnt en treedt nog
op met de onnatuurlijke
middelen van het bestaan.
Spiegelt kale schedels met
zonnebrillen,
die zonsverduisterend in de
weg gaan staan.…
hartstoornis
hartenkreet
4.3 met 6 stemmen
796 … het hart wil eruit
je moet weer op reis,
op reis langs de hemel
je wil dit vermijden
tegen gelijk welke prijs
maar niets kan het stoppen
het gas verdooft snel
daarna volgen schokken
je geest in de knel
met de dood in de ogen
zweef je langzaam
van de hemel naar hel
of juist andersom
je opent de ogen,
kijkt rond, veel te vluchtig…
Gebroken letters
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
430 heb de brief
met gebroken letters
nooit verstuurd
het deed teveel pijn
om hem te schrijven
het adres op de
enveloppe te krijgen
om woorden
in zinnen te zetten
zonder dat zwarte
wanhoop dwong
uit te leggen waar
geen enkel begrip
voor aanwezig was
de luchtigheid is
verdwenen maakte
plaats voor een
vluchtig leren op eigen
benen…
Voedzame grond
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
517 uit haar as haal ik mijn innige wens
zoals ze is verstrooid het gazon begroet
de herinneringen drapeert doet mij goed
en is wonderschoon maar tevens ook intens
dat ze is ontsnapt uit het vluchtige bestaan
die haar niet met fijne strelingen voeden
maar haar voorzag van barre tegoeden
was mij overduidelijk niet ontgaan
vroeger kleedde ze zoals…
nakomelingen
netgedicht
1.7 met 6 stemmen
416 nu rug en schouders zich gelden laten
zijn zaailingen aan askleurig zand ontsproten
verworpen aarde doorkliefd van zingende gaten
allen door grind en stoffelijke grond geschoten
wat zal van onze dagen blijven hangen
zo vluchtig als wederkerend zij zijn
nooit meer door een verleden bevangen
verscholen in het stenen hart zo kristallijn
nu…