9414 resultaten.
Grasduinen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
463 we moeten niets
we hoeven slechts te zijn
te beschouwen, ons onthouden
ons te dompelen in de schittering
op het het grensvlak van water en lucht
we hoeven slechts de tuin te laten drijven
een tong te laten gaan langs beide lijven
in het gras van onze honingduinen
te zwerven langs blinde muren
op geduld van lentebladeren
tijd…
vederloos
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
628 kan jij me vertellen
wanneer tijd zijn adem inhoudt
en dan wegvliegt als een meeuw boven zee
het water niet tot bedaren komt
omdat jij onherroepelijk in poëzie verdwijnt
en dat uit de keel van golven
het ruisen zich verzet tegen de laaggewassen maan
eenzamer dan ooit
kan jij me vertellen
bij wie ik nog kan schuilen
nu alleen jouw woorden…
Speel met je tranen
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
585 ben onder en boven vergeten
weet niet meer hoe ik moet leven
kijk naar je ogen
het blauw en de ronde bogen
van wimpers en wenkbrauw
voel ze in tegenbewegen
bij het opslaan en dichtgaan
ze lijken nat van de regen
door de ruiten zie ik de dag
zoals die buiten altijd al was
een decor waarin dingen verschuiven
maar later voel ik weer water…
open velden
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
538 kleine huizen aan het
eind der akkers, hun wakkere bazen
strooien met water, waar
het veld te droge halmen draagt
zie de kraaien
hoe ze wentelen van oud
naar nieuw, de vleugels wijdgespreid
op wieken van een warme wind
het zomerkind ten top
dat bovenal haar wiegje vindt,
een baldakijn
een zachte wolk
een toermalijnen page
lichtvoetig…
Dit is geen gewone rivier
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
416 Dit is geen gewone rivier
Die zoals van haar verwacht wordt
Ergens uitmondt in een breed
Uitwaaierende delta ergens aan
Een kust -
Mijn rivier gaat tegengesteld,
Stroomt van een naamloze kust
Van een niet nader te noemen land
De droogte in, brengt water
Voor hen die dorsten, en vruchtbaar
Leven in de woestijn
Waarin zij uitloopt…
Zilveren golfjes
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
497 ik zag de zon
boven de plas
in zijn gerimpelde
weerkaatsing klonk
stralend jouw lach
de zilveren golfjes
gekuifd door de wind
liepen zacht dood
in het donker
van borders
die groen
overhuifden om
hun verdwijnen
te verfijnen in de
rust van het land
een schitterend plaatje
waarin onze blikken
zeilden over het water
naar een verre…
Ver kijken
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
505 Ver
kun je hier kijken
je ogen
wijd open
De lijnen
van voet-en fietspad
tussen Gelderland
en Brabant
Het Maaswater
binnen oever
en wal
waarop de dunne populieren
Bakens
die -zichtbaar-
herfst vieren
een afscheidsfeest
van lang daglicht
Hier, fietsend op de dijk
verliest leven
z'n gewicht
zie ik zon
in 't water schijnen…
Zo boven, zo onder
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
639 Toch ligt dit spirituele beeld
voor eeuwig in mijn ziel verankerd
en herdenk ik het, terwijl ik
tijdens een duik in de golven
van de Noordzee een slok
zout water inhaleer.…
Gelijk een vuur, dat flonkert
poëzie
4.0 met 2 stemmen
937 Wilde, brandende ogen,
drijvend in ene vloed
van zachtheid en mededogen:
half water en half gloed.
O toverachtig gemengel
van week gevoel en van drift!
O tolken van 't hart van die engel,
brengt gij mij laving of gift?…
Zeewering
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
504 De zee
willen we weren
het tij keren
want wij hebben
weet van water
dat springt en kolkt
brult
boven de wind uit
herkennen het geluid
van pijn, van hulpgeroep
van een onstuimige zee
en nee, niet meer
Zee komt
tot inkeer
weet zich eb en vloed
wat er toe doet
in de Lage Landen
waar duin & dijk
..........waken
als ouders…
stilleven
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
450 mag het een onsje meer zijn
een glas water bij het avondmaal
een dorpsplein in nog ruwe stilstand
pasgeboren, evenredig aan toekomst
lukraak, lik op stuk, zoals verzilveren
van late middaguren, niet te vergeten
een gedicht, zodat flarden ziel
zich laten nalezen, een vrachtwagen
met panne, op de meest ondenkbare
plek, verre reizen die…
moeder aarde
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
531 Zij ligt er moerassig bij,
slijk, water een vuile brei.
De jeugd lijkt uit haar lijf verdwenen,
de hemel is zelfs aan het wenen.
Moeder, waarom doe je mij dat aan.
van jou komt toch mijn bestaan.
Laat me weer even bloeien,
laat vergeet-mij-nietjes op mij groeien.…
De naakte feiten
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
602 doornen dan rozen
in feite zijn er meer mieren dan hopen
en in feite is er meer verbijstering dan geloof
in feite heeft een aap meer haren dan tanden
in feite heeft een mens meer vingers dan handen
in feite zijn er meer spijkers dan hamers
en in feite zijn er meer slachtoffers dan daders
in feite is er meer zee dan land
in feite is er meer water…
terminale
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
483 voorlopig blijft alles bij hetzelfde
geen ontkennen meer aan
bestaan is totaal afwezig
afstand door verte ingehaald
aan het einde van de dag
zijn de uren nog niet af
is ruimte gevuld met lege zachtheid
zijn gedachten blind en
is water ontkalkt, daartussen
valt onraad uit gestrekte hemel
blijven ogen onbewogen
en ratelt lucht ademloos…
beeld van dit moment
hartenkreet
4.6 met 8 stemmen
670 wat een zielig weer
donkergrijs, koud en veel te nat
de winter zwaait hier reeds de plak
mijn neus verstopt en zoveel meer
hou ook veel liever van de zon
met al haar warmte stralen
maar nu blijft enkel het water dalen
en dat bewijst een overvolle regenton
het weer blijft extra consequent
begint wel heel erg te vervelen
koude regen…
Medicijn
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
673 ik zie het bollende zeil
als een leven van vrijheid
niets dat nog meer jaagt
enkel de spelende wind
een streepje zilver legt zich
over mijn rozige wangen
glanzend de vreugde
die ik op het water hervind
de zere plek verstrooit zich
geleidelijk als een luchtbel
die de zeeboezem verlaat
ogen voor verstoring blind
wolken drijven weg…
Hert
gedicht
3.0 met 2 stemmen
3.634 Zo als hert heb ik dorst niets dan dorst en
beweeg naar het water.
----------------------------------------------------
Uit: 'Vonkt', 2017.…
Richting zee
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
568 nog sporen
je voetstappen
richting zee
onuitwisbaar
de indrukken
ik liep met je mee
nog jaren later
tekent de omgeving
jouw gelopen tracé
er lijkt niets
veranderd in
water en zand
gehalmde duinen
de basalten pier
zij zijn nog hier
weer springen wij
over de laatste golf
die onze afdrukken wist
ik kijk naar jou
zie eeuwige…
dagdroom
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
450 iemand zien lopen aan de fluisterdichte overkant
zwijgend antwoorden
zien vertrekken met onbekende bestemming
verzinken in gedachte, in aanhef een weg vervolgen
fantasie bedrijven, water inademen
denken aan een briesje langs de wangen
geloven in goede afloop, virtueel ontmoeten
het gesteente van een steen aanvaarden
oprapen, bewaren,…
Offermeisje
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
357 Onder water onder druk
gezet door mama dreig ik
met een wurgslang om mijn nek
zonder leven dood te gaan
Ik ben een geboren heldin
Onder stoelen onder tafel
red ik elke dag opnieuw
met de allergrootste moed
de hele wereld.…
k versus k.4
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
710 gedateerd
verderop, in de gang, staat een oude vrouw
voor een witte, steriele deur
haar haren hikken scheef
tegen haar linkeroor
ik ben teruggekeerd
van de zee, zegt ze
het water heeft op mij gewacht
het lijkt alsof ze naar de horizon staart
wie ben ik, vraagt ze
haar schaduw valt, vlak
en verslagen
ik kijk haar aan
en hoor
de meeuwen…
Iets blinkends
netgedicht
5.0 met 7 stemmen
604 Zittend daar met jou
aan het blinkend water
tuurden we naar trailers
op een klein mobiel
Ik wist dit was infantiel
zoekend
welk verhaal en beelden
blij
want tussen de ruim twintig
zaten er geen bij
Dit zitten was genoeg,
de hemel blauw
ons drinken op de bank
bezoek aan zoon
Later iemand met rollator
die hier vroeger zwom
Ons leven…
De zachte kant
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
484 zelden heb jij
je tranen laten gaan
hoewel het water
vaak tot je lippen
heeft gestaan
dan leek je
onaangedaan en
opende de ramen
om de benauwde sfeer
snel weg te laten gaan
je vermande je
hield het hoofd nog
even rechter in verder
en er zeker niet aan
onder door gaan
van die kracht
had ik nog graag de
zachte kant gezien…
meelsoep
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
469 mamma er is
soep vanavond
het kind verstart
staat stil met de
beker in de
kleine hand
staart naar de
natte plekken
op de grond
moeder zwijgt
uit haar roerloze
opgezette hand
druppelt water
traag trekt het kind
de deken over
mamma’s benen
dan loopt het schoorvoetend
naar buiten
het in tranen
gedrenkte stukje grond…
Nachtwoud
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
476 iets anders leek
in Amsterdam Oost, in een mistroostige
eetgelegenheid brak zij het brood
en schreef in het avondschrift
woorden over het nachtwoud:
Bomen van het nachtwoud
staan in duisternis samen
onder sterren van de nacht
jonge takken spruiten naar de hemel
onder het spaarlicht van sterren gefemel
tekenen van tijd, samen bij het water…
In haar eigen zijn
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
471 de wateren liggen in korte golfjes
zilverblauw
onder de kleurenboog
maar de droeve wolken
onder de verwoestende stadswind
met de pijn van een aangedane boom
met wormstekige bladeren
vol met stervende vlinders
maken haar stem droef van ingehouden tranen
maar in haar eigen zijn
in wonderlijke lichtkring rood als fluwelen…
Eens was ik pelgrim
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
617 Eens was ik pelgrim
Toen ik op weg was
naar het verpleeghuis
als een pelgrim met een boodschap
van opbeurende troost en liefde
in een klankvolle symfonie gevat
als een sprankelend lied
dat ik zong alleen voor hem
die ik zo liefhad
de klanken klonken zoet en sereen
hij proefde het als bitter water
die zijn vergetelheid onderdompelde…
Op blonde hoogte
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
461 je danste
met de eerste
regensluiers
in je haar
nog was
het droog op
blonde hoogte
maar druppels
holden achter
elkaar aan en
slierten in het
snel naar
beneden gaan
water in je nek
je lachte
schudde miezer
in het rond op
de draaiende
beweging als hond
de warme bui gaf
je een tweede huid
die als gegoten zat
waarin jouw…
de mastodont ( Rutte )
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
555 buitenrand van deze
aarde duwen
alles is hem vreemd, zelfs
de tandheugel waar zijn
slipkoppeling de riemen
doet gillen van pijn deert
hem niet, hij vervlucht
telkens in zijn demonische lach
hij is zelfs de tijd meester
en draagt de wijzers van
onze klokken in zijn
zak, deze fenomenale
langsdrager herbergt
meer kwaad dan
al het water…
Vermeer ziet het licht
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
485 boven de herberg
op de eerste verdieping
ziet Vermeer het licht
het gouden zonlicht
spelend over de daken
van de stille stad
acht uur wijst de klok
boven de Schiedamse Poort
een windstille dag
een paar minuten
een verticale streep licht
op de ranke toren
van de Nieuwe Kerk
spel tussen schaduw en licht
stad water en lucht…