5638 resultaten.
mensenkudde
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
558 de dichte sluier van 't omfloerst verstand
zweeft tussen ons en de realiteit
als 'n wolk van stof die zonder onderscheid
de wereld overdekt met 'n laagje zand
niet buiten, maar van binnen zit een wants
die ons verveeld maakt, moe en tweedehands
de chocoladekoppen van de krant
die honderdduizend keer voor de klandizie
gedrukt zijn, overschreeuwen…
in passie verknoopt
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
675 in passie verknoopt
jongt zich het leven
uit heden een toekomst
een blijde boodschap
die zich weerspiegelt
in ouders ogen
onder moeders hart
rijpt ontwarrend
wat zich laat verwachten
creëert het ongeboren geluk
zich een verbeelding
op roze wolken
dichten gedachten dromen
die grootser dan groots
door het echte wonder
overtroffen…
In beweging
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
565 jij kwam uit de wolken
opnieuw begonnen
een lange weg zelf beklommen
hem met jouw liefde bedolven
de aarde draait en slijt zich rond
water drijft land verder van ons
zand werd bevrucht en vormde een grond
krachtig en prachtig behoorlijk gezond
ijsbergen smelten langzaam aan
bomen laten hun bladeren gaan
dieren stierven langzaam
geen mens…
Wanneer het zomer werd
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.002 Ik heb gegeten van de hemelspijs,
Die opgedekt staat aan het ochtendverre,
Ik ging met gouden wolken op de reis,
En zat te kijken van de gele sterren.
Ik ben tot nacht geworden en tot dag,
De maan en sterren heb ik ingenomen,
En bij de schemer die ik wiegen zag,
Vreemde gestalten heb ik aangenomen.…
Liefde op afstand
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
626 Wolken schoven opzij
en daar stond jij,
als een warme stralende zon,
gericht op mij.
Je maakte mij, verstomd, verbaasd en stil
en daar,
ging mijn eigen wil
aan mij voorbij
kiezen voor een man, veel te ver
en te vaak van mijn zij.…
Vlinders
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
739 Kwam je tegen in de gang
Kuste je voorhoofd
Zacht jouw lippen dan mijn mond
En voorbij je warme wang
Voeld' ik je lichaam
Ontdooide winter
Danste lente dan haar zang
Geurden zoete zomerkleuren
Waaiden wervelend de wilde wolken
Van woest en stoom
naar teer lief loom
Verstilde wereld, luwde storm
Speelden bladeren
nog wat in de herfstzon…
MAANLICHT
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.593 Geklommen was de maan naar boven,
Had wolken stil uiteengeschoven,
Uit sneeuwengrot leek zij te turen,
En zilversneeuw in 't rond te sturen.
't Was of de warme zomeraarde
Het koelend zilver gretig gaarde;
Al meer en meer had ze opgevangen,
Tot al van zilver was omvangen.…
De weemoed van december
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
541 dagen die moede ontwaken
in lage witte nevels
die lang blijven hangen
over de winterse akkers
over de middag glipt soms de zon
even door de wolken
om plots weer te schuilen
achter een regenbui
alles in de natuur
wordt stervensmoe
en neemt afscheid
van de laatste herfstdagen
de bomen lijken
op naakte skeletten
in de schemerende avond…
Winterliedjes
poëzie
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.055 De zon is stil, als een eenzaam licht,
Dat achter de wolken staat.
De bloemen deden hun ogen dicht.
De velden zijn als een oud gezicht
Waarover de dood al gaat.
De mensen komen gebukt en grauw
Langs donkeren horizon.…
Soms, als gij zwijgt en uit het venster schouwt...
gedicht
4.2 met 4 stemmen
11.123 Soms komt een wolk de hemel langs gevaren,
ik zie de schaduwen over uw ogen gaan.
Dan is het mij alsof gij eeuwig zijt,
of ik maar even bij u leven mag,
alsof mijn tijdelijkheid mij van u scheidt,
dan wendt uw hoofd zich om, ik zie uw lach.…
Storm
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.428 Uit wolken, dreigend duister,
Valt regen plassend neer,
De zon verbergt haar luister
‘t Is donker heinde en veer,
Geen vogel hoort men kwelen,
De bloempjes, ons zo waard,
Ze wieglen op hun stelen
En buigen ’t hoofd ter aard.
En op de wilde baren
Der opgezwiepte zee,
in talloze gevaren,
Daar rijst er meen’ge bee.…
Zomertijd
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
654 Zal nu een zomer lang de zon weer schijnen
De dagen kleuren door bloem en kruid
Bomen weer jubelen van het vogelgeluid
Eindelijk kou en sombere wolk verdwijnen
Zal nachtelijke hemel weer vol sterren staan
Ergens in het hout de nachtegaal zingen
De wereld is weer vol jeugdherinneringen
En aan de hemel schijnt een glanzende maan
Dan wandelen…
Regen
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.481 De bui is afgedreven;
aan de gezonken horizont
trekt weg het opgestapelde, de rond-
gewelfde wolken; over is gebleven
het blauw, het kille blauw, waaruit gebannen
een elke kreuk, blank en opnieuw gespannen.…
Wat heb je op je lever
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
620 Vandaag is huiverig, ik zoek niets en ben thuis
de dag is kil niet vrolijk, de sfeer is gelaten,
regels schrijven zichzelf, markeren voor later
de nog onuitgesproken voldongen feiten
maar kijk, toch breekt de zon door de wolken
en de al kalende takken ze staan nog zo fier.…
windpaden
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
522 breed omgeslagen
op zware klei
nat en breed een hark
met wilde steel beweegt
naar de vesting van de dijk
doof in rust voor de halmenkust
waar bovenaan hekken als
verwaaide stutten staan
een wijde rok die traag
schokt om het lijf
ruw als een windvlaag
in het veld stort
kruipend opgeschort
onder koude schemer
van gerafelde wolken…
Carrousel?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
429 wegen, de blik
gericht op de fixatie van de horizon,
de slinger van de levensklok
dreunt onverminderd door in
de carrousel van kwetsbaarheid,
in je ogen lees ik wijzers van
glittergoud om mijn gemoed
in de gevoeligste periode te
bestuiven, nog één stap te gaan,
ik raak je aarzelend aan, een
trilling raast door het berkenhout,
de wolken…
natuurmonument
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
455 tonen
vier jaargetijden lang
zijn gekwinkeleer
het gesprek
ontwapend gemeend
als seizoenen veranderen
en we bij tijd en wijle
de hovenier die het jaarsveld laten harken
de tuin van ons hart laten wieden
hij zijn sporen trekt
met zinderend vrolijke trillers
tranen als dauwdruppels doet ontstaan
met zijn bulderende lach
als jagende wolken…
Gekrompen laagland
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
590 Gedachten zie ik reddeloos verdampen
en uit wolken weer ontstaan.
De waarnemer heeft weer waargenomen.
Ontwakend keer ik terug naar onze aarde.
Ineens wordt wat klein leek onzinnig groot.
Ik besef weer dat ik Albert ben.
Alles bleef schijnbaar bij het bekende oude.
Alleen mijn krap bewustzijn werd verruimd.…
Tot de liefste
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
502 jouw huid
witter dan karnemelk wit
Naakt ben jij zachter dan
de zachtste poedersneeuw
Jij geeft mij volop te drinken
uit jouw glazen, jouw vat
gekreun, ingehouden zuchten
jouw nagels graven zich in
Jij wenst verhalen over oceanen
zeestromingen en waarom wij
op elkaar zijn uitgelopen voorbij
het smeulend hart en tranen
Wij worden wolken…
Horizon
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
512 Als een ritssluiting
trekt de bomenrij
een route voor mij open
wegbelijningen zie ik
de horizon in lopen
en landen die aan weerszijden
draaiend langs me glijden
wolken in de blauwe lucht
dat is pas autorijden.…
Dankgebed voor de zomer
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
558 ik dank God voor de zomer
die 't verstilde leven weer opwekt
Ik dank God voor de liefde
die met zonnebalsem de winter toedekt
Ik dank God voor de warme zon
die mild over ons leven schijnt
ik dank God voor haar helder licht
die de donkere wolken wegdrijft
Ik dank God voor de landschappen
die nu veranderen van uur tot uur
de merel…
Brood is dood
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
603 JIJ STAPTE
door een deur
op de grond
uit de tijd
die jij vorm gaf
en ik monteer
de posten
om jou heen
zo strak
dat je blijft
klemmen
voorgoed
op een kier
ODIN IN ZWOLLE
kam in zwembroek
tocht op het oog
dat loenste
samen met het andere
kleuren maar moeilijk
kon onderscheiden
vormen des te meer
van dreigende wolken…
Alleen op de tast?
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
600 leed betwist
schaduwen van de silhouetten worden gewogen om
niet te verliezen, te spiegelen, te liefkozen, te
haten in de gebleekte taal van maan en gebruinde zon,
licht versterkt het gevoel van vingertoppen
in elke stap sluipt de eenzaamheid naderbij
onbelast in een weidse gebaren, verandert
adem in koele regen, een geschenk van wolken…
voor het eerst weer regen
gedicht
2.5 met 4 stemmen
3.023 je beeld verdwijnt
op hetzelfde moment dat een hond dwaalt
in de koplampen van regen, fijn als glazen splinters
ik trek een jas aan, loop om een plas heen
wie mij drinkt wordt een tijger, wie mij drinkt wordt een ree
ik ben er nog niet en vraag me al af
of je het echt bent en je gezicht nu blijft
je neemt onmiddellijk de vorm van een wolk…
Tweede Pinksterdag
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
478 Omzoomd door lijnzaad
En fluitenkruid
Doemt het terras op van Brasserie
De Drievuldigheid
Alles is gemaakt van witte wolken
Engelen ontspannen zich met een glas
Condens en wat manna
Halen herinneringen op aan het strooien
Van pioenroosblaadjes, het loslaten van
Duiven in nog volle kerken, Pinkstergroeten
Op papieren kaarten
Dat alles…
Onze vrije wegen
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
494 Laat onze vrije wolken waaien,
waarheen ze waaien willen.
Laat onze passie branden.
Laat ons kunsten maken.
Laat het water stromen.
Lees alleen gedachten,
die ons niet bepalen.
Macht komt niet voor niets ten val.
Samen bepalen we de richtingen,
waarheen onze vrije wil,
zelf wil gaan.…
Verlichte liefde
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
690 Geluk verschijnt in blauwe hemels,
waarin hagelwitte wolken drijven,
gedragen door het wijze zuchten.
Van onze adem.
Van de wind.
Liefde verzamelt in diepe oceanen.
Stortvloeden van onweersbuien,
waarin tranen onzichtbaar zijn.
Liefde schrijft op mooi papier,
waarop onze dichters dichten.…
Lentelied
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
542 wriemelende werkmieren
Statige zwanen zwemmen
in de stromende stroom
en worden gevolgd door
snelle snaterende eenden
Bewegingloze bomen hunkeren
naar hun bloeiende bloesem
en wachten waakzaam
op hun beweeglijke blaadjes
Vogels vliegen drukdoend
en driftig af en aan
zoekend naar veilige plekjes
voor hun nieuwe nestjes
Wollige wolken…
wat ze begeert
netgedicht
1.2 met 5 stemmen
509 duizend maal door haar ontkleed
Wat ze begeert is niet mijn oog
Dat rust op haar en ziet
De blik gespiegeld anders niet
Haar huid heur haar als mild geel oeverriet
Wat ze begeert bestaat
Het is wel mij maar is mij elders
Het waait achter ‘t raam in open en ver land
Waait nieuwe zee, met nieuwe wind te land
Of regent neer uit hoge wolken…
Maria
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
491 Op de dag dat ik me alles afvroeg
Kwam zij met de rijzende zon
Teerder dan rood van de rozen
Neerdalende dauw over planten
Vrede lag als schelpen op haar ogen te rusten
Haar blik sprak de ongesproken taal die zocht en zo zacht
In de hagen, de vogels de wolken vermoedde
Langs de top van nog komende heuvels vermoedde
Ik zag dat ze wijs was…