6352 resultaten.
Joz
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
601 in het zand
berooft Joz van zijn
vredige jacht
Doch
langs het zilverstrand
sjokt hij verwoed
met berekende pas
en kronkelige stok
omarmt wat hij vindt
linnen lakens besmeurd
met wier en zout
boeken die zijn
verhaal kennen
flessenpost
met storm voor zijn muur
Ooit toen de wind
uit zee ontstond
liep zij nog aan zijn zij
de eeuwig…
Draaikolk
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
668 Niet lang
Tot in eeuwigheid samen; levens voltooid
(Voor T.H.)…
Sentiment
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
724 Het geluid achter de blinde muur
versiert nostalgie met een laag glazuur
wat alleen naar mijn eeuwige jeugd neigt.
De warme kleuren van graffiti
koestert gevoelens op mijn netvlies
terwijl het nachtleven hun theater afsluit.…
De torens
poëzie
4.0 met 2 stemmen
698 Ze rijzen, rijzen, hier en daar verspreid,
de hoge torens in de vlakke velden, -
als baken van gevoel, die wisheid melden
langsheen die duiz'lingwekkende eeuwigheid ...
Hen ziet de zwerver, tot de zon verscheidt,
opdagen, of ze beurtlings hem verzelden.…
In de hemel
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
532 Zullen we onze geliefden weer ontmoeten
Daar elkaar met vreugde mogen begroeten
En eeuwig leven, met elkaar vol heilgenot?
Er zal geen ziekte en verdriet meer zijn
Alleen maar vreugde en dankbaarheid
Volop blijdschap en heerlijkheid
Vrij van zorgen, ongemakken en pijn.…
Dromen van toen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
707 een aandeel te houden in vergeten verdriet
in leven te houden wat het licht niet ziet
om zachtaardig aan te vangen met frisse vertedering
Zijn dagdromen koesteren het ontwaken van muziek
doorgaans komen ze in stille avonden tot leven
onverschillig voor waarheid, wars van ethiek,
snakt de jongen in hem hiertoe alles te geven
Voor de man, eeuwig…
Versnipperde kerk
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
449 schemer
dolen vele groepjes mensen rond
zoeken en treffen elkaar dikwijls
volgen na enige raad weer hun eigen weg
soms komen ze met zijn allen bijeen
in een groot vergaderpaleis
waarbij ieders speurende gedachten
plotseling oplichten om daarna
spoedig te verijlen in dubbend duister
al deze denkbeelden mogen meezweven
op wolken die eeuwig…
Stadschrift
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
475 Een revolutie in klad legt hinderlagen
tegenspraak verwikkeld in het tumult
van pleinen en straten
Een stad onder bewind van symbolen
slentert hortend in een kleurig geloof,
een wadende tocht van Spaanse totems,
witte kappen,zwarte vegen, snel driftig
neergeschreven; een hang om eeuwig
in verzet voort te leven.…
Al sussende
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
500 Evenals de mussen
zijn de kerken het sussen
van een eeuwige drang
In het buitenste te vinden
wat al die tijd in ons zat.
De mens en al wat zij kan zijn:
Ons lot…
Hoedenzaak
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
732 En hoe ze de
vreemden daar met cowboyhoed en al naar
de Eeuwige Jachtvelden verjagen.…
Alles
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
512 als vraag en antwoord in elkaar verstrengelen
lossen de schaduwen een voor een op
hoeft het licht zich niet met een kroon te tooien
de koning is het schijnsel zelf
zijn schimmen zijn de verloren zonen en dochters
hun besef van hun ware aard
is de voortzetting van het eeuwige leven…
De Heer is Koning
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
412 De Heer is Koning van ’t heelal
Hij is verheven boven alle volken
Zijn trouw reikt verder dan de wolken
Onze God, die eeuwig heersen zal.
De naam van onze God is groot
Dat heel de wereld Hem moge prijzen
En Hem alle eer en hulde bewijzen
Want Hij is onze redder uit de nood.…
De geboorte van de tijd
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
633 Klokken vertikken eeuwigheid.
Een oude dichter dicht.
Een oude dichter schrijft vannacht,
als nooit gedaan tevoren.
Mijn oude klok klinkt als nieuw.
Tijd wordt steeds opnieuw geboren.…
ademloos
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
499 ook
mijn longen willen wel
de tralies echter
van verstikkend geweld
dat zich vlaggen laat
als vrijheid van mening
korten mijn adem
knutselen ademloos mij
puilend de ogen uit
huiverig siddert
mij sprakeloos de kou
een traan denk ik
heeft geen zuurstof nodig
een bloedend hart ja
of verstikkend leven
een laatste zucht dan
voor eeuwige…
WOUD-EENZAAMHEID.
poëzie
3.3 met 3 stemmen
902 Hier, tussen hoge heuv'len ingezonken,
Ligt, eeuwig koel, de donkre waterplas,
Klaar-kaatsend, als het rimp'loos spiegelglas,
De hoogste loov'ren van de zon doorblonken.
Hoe zacht wij naderde', onze stille pas
Had storend in die eenzaamheid geklonken,
De raven vloden op met luid gekras,
Der spechten haam'ren stilde in de oude tronken.…
Bach
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
699 Zojuist verloor ik weer mijn ziel aan Bach
Adagio 'Concerto en ré mineur
het heeft zoveel van verlangen en treur
ben vaak door zijn noten en tonen van slag
zoals hij gevoelig wenend meevoert
langs het hemelsblauw klassiek gelaat van
het schoonste wezen op aard, voel dan
eeuwige droom die met liefde ontroert
kom vrouw, waan der permanente…
Vaak vlamt rood
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
525 vaak vlamt rood
de nood van te veel energie
geeft daar haar pijnen bloot
in variaties blauw
snijdt heldere kou
uit ijstijden ons tegemoet
groen noorderlicht is
gestift in brekend zicht
scherft zijn dansende groet
ik hoor het
zachte fluisteren
onder mijn warme handen
wij hebben elkaar gevonden
hun elementaire bronnen
zullen eeuwigheid…
Dode eend
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
537 Het is dat ik hem zag,
maar anders was hij voor eeuwig ongezien
gebleven. Prooi voor de ratten. Gatver, dat
ja en
geen waardige begrafenis met bevriende eenden
en een grafrede van zijn allerbeste vriend.
Zijn ontzielde kopje hing slap onderwater en
een spierwitte zwaan zwom trots langs zijn
levenloze lichaam. Zeer misplaatst.…
Horen, zien en zwijgen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
507 En zwijgend spreekt mijn hart de woorden
Die U in mij voor eeuwig hebt geplant
Zingt mijn ziel stil de lofakkoorden
Zwijgend doe ik Uw grote wil gestand.
Zwijgen doe ik voor U uit grote eerbied
Dat mijn stem de Uwe niet verstoord
Ondanks dat mijn oog op aarde niet ziet
Heb ik toch Uw roepstem gehoord…
eindspurt
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
679 nog een jaar, dan telt haar leven
zestig lentes en één dag
die ene dag mag ingevuld naar
beste weten
een keuze die de eeuwige jeugd
vanuit haar haarwortels verlangt
haar ouderdom als deugd
in kleine lades weggelegd
aan haar rokken hangen vrolijke gedachtes
ingepakt in beelden, die haar kinderen
hebben gebracht
de macht van liefde huivert…
Geheim
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
450 hun voortleven voor altijd
Dus lieve lieve lezer ga dichten
en nooit nooit hoef je voor iets of iemand of
wat dan ook te zwichten
Mocht je toch verdwijnen in het niets
dan is het jouw geschreven woord
het meest wezenlijke iets
dat zich blijvend tot de medemens zal richten
Weet dat jij bent als de zee
ze komt altijd terug
en gaat ook eeuwig…
Een triest anachronisme
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
471 pasten in het
model maar met extra
belonen lukte het wel
sociale woningbouw
op de linkse hoek
vol denimblauw met
grote gaten in de broek
wat stoffig haar in een
scherp getekend gezicht
dat eigenwijs nog alles wist
zij woonden allemaal
te groot de jeugd was al
verdwenen en schopten
andere tegen schenen die
niet geloofden in de
eeuwige…
ieder mens een lichtend verhaal
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
571 ieder mens is een eigen verhaal
dat groter is dan alle woorden
die wij bedenken willen kunnen
om hem of haar te schetsen
juist als tijd hen heeft genomen
naar de eeuwig overkanten tijd
als sterren ver en toch dichtbij
zij ons tot leidend licht daar stralen
laat niet hun dood of het gemis
ons steeds de ogen tranen doen
waar juist haar bron…
Waar blijft de lentezon?
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
537 de aarde zwelt al tot barstens toe
ieder zaadje dat tot kiem werd verheven
is zijn aardse verborgenheid al moe
toon u o eindelijk als verrezen -
alles wil uitbotten in groene kracht
Gij geeft aan de schepping nieuw leven
uw eeuwig licht moet breken de nacht!…
Jezus in de Hof van Olijven
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
547 lagen te slapen
in treurnis smoorde Hij Zijn bloed en tranen alleen
"Vader als Gij wilt laat dan deze kelk aan mij voorbijgaan"
maar God zond een engel om hem te begeleiden
toen soldaten verschenen met Judas, de verrader
die met een kus "de beschuldigde" zou aanwijzen
wist Hij wat het lot zou worden van die misdadiger …
voor ons eeuwig…
De Dageraad
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
500 uit 't gekiemde zaad rijst een groene scheut
dit wordt de nieuwe aarde
waar duisternis, pijn en lijden
verdrongen worden
door het nieuwe licht
de olijfgaard baadt in een zee van bloesems
en ergens op een tak
zingt een witte merel
hij zingt en zingt
zijn lied klinkt ver ... naar de hemelse hoven
en op zijn borst zit een rode vlek
het eeuwig…
Hesjes, gele hesjes
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
581 Bij ons geen gele hesjes, hoor man
het is geen 1968 meer
zij Frankrijk zijn een republiek
met een wisselende president, dus
mocht het toch gaan overwaaien
de gele hesjes, ook de oranje, de groene, de paarse
dan blijft dat steken in Brussel, Belgie
hoofdstad van de Europese misvorming
wij Nederland zijn een Koninkrijk
een eeuwige stabiele…
Ontruiming
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
385 onder de bloeiende moerbeiboom zing ik
over een vurig verschiet in kleuren
als herfstbladeren, terwijl de gnomen
alles weggraaien, vergeet de eerste drukken
in het antieke kastje niet, achter de rode
gordijnen, want, zo is het ook nog eens
de boeken in mijn hart, de waarheden in
mijn ziel, de vreugdevuren van God, die
zegevieren als eeuwig…
Morgen zal wellicht ook een illusie zijn
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
490 ongrijpbaar de tijd voor
iedere sterveling die
voor de eeuwigheid strijdt.
Ondankbaar het verlangen.
ondankbaar de dwang
voor iedere sterveling
duurt een droom levenslang.
Een mens leeft zijn droom
met zijn angst voor het lijden.
Een droom moet het haast wel zijn,
want morgen is vandaag al
niet meer te bevrijden.…
Agnus Dei van Barber
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
607 Ik huil
in dit romantisch klassieke stuk gaat
het wenen nooit heen
het blijft maar komen
en raakt het diepste
van mijn ziel en zaligheid en
de eeuwigheid welke ook mij wacht
dit stuk wat steeds tranen zal brengen
welke ik telkenmale zal plengen
me zachtkens en intens verdrietig makend
over zoveel niet bereikt, niet gekregen
afgewezen…