8651 resultaten.
Wij bloeiden wild
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
767 jij zonde het
blauw in de lucht
ik schilderde
wolken wat wit
jij kaatste ons
licht snel weer terug
ik warmde
mijn rug
onder jouw stralen
om mijn kleur op
te halen en penseelde
prilgroen ons verlangen
wij bloeiden wild
in bloemen die
alleen deze zomer
maar kenden
wisten de lente in
voorzichtig verkennen
maar de zaden…
mantelzwaar
netgedicht
3.6 met 33 stemmen
1.371 ik leg mijn vleugels stil;
het praten, moe, verzwijgt
de lage vlucht
naar rouw
de appelboom, vol van schaduw,
schudt druppels
op de nacht
wanneer mijn huid,
nog wit omrand, bogen
vouwt omheen de tijd
ik zie jouw naam
in het gras geschreven
hoe bladeren vallen,
bruin en rood
mijn stem kent
slechts het schreeuwen,
zwart,…
Bedroefd
poëzie
3.8 met 10 stemmen
4.475 Uw grote, witte handen
Bezitten wonderkracht
Leg daarom Uw hand op mijn voorhoofd
En druk mijn slapen zacht.
Blijf zwijgend bij mij zitten,
Stil zonder woord of vraag.
Ik ben niet ongelukkig,
Ik heb maar wat hoofdpijn vandaag.…
lieve lust
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
1.318 hoe droog kan de zon
op zondagmorgen vroeg
onder cv-loze omstandigheden
één-en-twintig oktober
in huizen schijnen
zojuist nog vóór de marathon
twee hoog pal tegenover
zag ik een paar vief was
partijtje wit eerste klas
door-en-door-nat binnen hangen
hoog aan gespannen lijnen
overdwars recht aan stangen
dat wil zeggen hij droeg
zij…
je ogen dodend mooi
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
991 jij was mijn havik
ik jouw prooi
je ogen licht fixerend
dodend mooi
je greep mij
toen ik kwetsbaar was
mijn wil gebroken maar nog
lachend naast je zat
jouw ogen lazen regels wit
die zwart het rood van liefde geven
ik wilde langer blijven om met jou
een echt gedicht te schrijven
je bent gevlogen
mond met warmend rood
ik reed naar…
Hemelsleutel
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
1.496 tussen pikkelpoort en hemelsleutel
zit ik onder de lindeboom
getrakteerd op een pianospel
via het open raam
en een zachte bries
die mijn gedachten even
naar het kamertje van Ernest Claes
leiden en hoe heet het daar
wel moest geweest zijn
toen hij zijn Witte schreef
dan zwerf ik verder
naar het kerkhof waar hij in
goed gezelschap van…
het doek ontvankelijkt al snel
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
755 zwart op wit
staat een gedicht
pas in hart en geest
gaan de kleuren leven
die ik je wilde geven
nu penseel ik
tolerant je normen
het doek ontvankelijkt
al snel je warme vormen
en straalt je wereldlach
ik heb gewacht
wist dat wat in
woorden zou verschijnen
jouw kleuren waren in
een setting van de mijne
je beeld staat…
Kyrie
poëzie
3.4 met 11 stemmen
2.485 De bloemen dringen om U samen:
De rozen koninklijk en rein
In rode zijde en wit satijn,
Edel van stam en hoog van namen;
In geur van meidoorn en seringen
Der duizendschonen stijve rij;
En werelds in bruingouden pij
De muurbloemen, de boetelingen.
Ach Heer, in dit uitbundig leven
Heerst reeds een onbekend gevaar.…
in koperkleur en staal gelijst
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
909 de wortelnoten glans
waar kinderhanden smetten
op barokke rondingen
is weer een nieuwe vangst
in kringloops grote netten
in glas
brengt licht de
luchtigheid die kaatst
in chroom en spiegelruit
pas kleur ontmoet in
het zwarte leer waarmee de
bank en stoelen zijn getuigd
ik heb de zon gevangen
in mijn schilderijen die
op het wit…
wa ge in me oge lees
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
855 hoe kunde gij me kenne
alsde deur me hinne zie
ge kunt ut noit witte
ik fuul me dan veugel vrie
nim munne ope hand
zo werm tussen dun oewe
worde ge dan nie overmand
over wie ik zij
bende dan nie angeland
zo wezenluk dichbij
da bin ik
unne mens van flees
heur munne siel roepe
di ben ik
wa ge in mun oge lees…
Voor altijd jong......
hartenkreet
3.2 met 13 stemmen
4.870 Voor altijd jong
Staand op het dek
“Dag”
Een laatste handkus
De boot vertrekt
Voor altijd jong
Foto’s in het zwart en in het wit
Moeten mij vertellen wie je was
Er is er eentje bij waar je op je hurken zit
Zoekend naar iets
Ik zou willen dat ik je gedachten las
Kijkend over een kleed met prul
Wat dacht je
Had je op zo’n moment…
Tropisch hardhout
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
1.001 gladgeschaafd splintervrij
stabiele messing grepen
wel acht , vier aan de ene kant
vier aan de andere
onder het hoofd en ruggengraat
een peluwtje van wit satijn, de
wervels rustend op decubitus matras
zo lijkt het wegvoeren iets zachter
niemand hoeft toch zo bloot te zien
ontdaan van kostuum of mantelpak
door vreemde handen gepoederd…
Prelude
netgedicht
3.7 met 18 stemmen
786 In stralend blauw heb ik gemis gevoeld
veel meer nog dan ik ooit vermoedde
waar nevelslierten frêle en zacht
zich aarzelend kleefden aan wat zon
Grasgroen oogde voluit de brede laan
nog zoveel malser dan ik ooit kon vatten
waar ochtenddauw na vurige nacht
me welkom heette aarzelend en fris
Aan romig wit heb ik me gulzig gelaafd
nog meer…
Vaardigheid
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
601 De schipper manoeuvreert zijn strofe
door een zee van schuimend wit
en schrijft zich een haven, een punt
waar elke klinker zich veilig weet.…
Een meisje
poëzie
3.1 met 7 stemmen
5.801 's Morgens op het witte laken
doet er een gelaat ontwaken -
dat ligt daar als een waterlelie
op een golf water, op de peluw.
's Middags loopt ze in het bos te schijnen,
haar ogen tussen bladen als twee kleine
vuurjuwelen, kijkend in een laan -
bladen ruisen weer dicht, ze is gegaan.…
Twee gezichten
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
784 Haar ogen spreken waarheid
terwijl leugentaal de mond verlaat
en zinnen, niet meer bij zinnen,
schamper zwart wit laten verdwijnen
in grijze rook zonder enig vuur
gebonden aan handen lopen voeten
die paar laatste passen nogmaals
zwakzinnig tot het einde
wordt alles weer hergebruikt
en roept verlangen intens om aandacht
bedrukt spreekt…
in de wolken
hartenkreet
2.8 met 6 stemmen
956 De wolken vertellen een verhaal
hoe ik door het leven dwaal
Ik kijk en zie ze veranderen
Van zacht wit in donker grijs
De lucht verandert van helder blauw in zwart paars
Donderwolken boven mijn hoofd
De wolken vertellen een verhaal
Hoe ik het door het leven dwaal
De wolken gaan voort
Zoals het in het leven hoort
Hoog
Heel hoog
Daar dondert…
Verdwenen straat
hartenkreet
3.3 met 7 stemmen
1.106 Er zat niets anders op,
zo dacht ik toch,
dan in de witte, zachte wolk,
die juist van pas al aangedreven kwam,
mezelf maar neer te vlijen,
al hopend dat de wind
me naar het zuiden sturen zou
waar ‘k in de warme zon
andere luchtkastelen
bouwen kon.…
Toen ik klein was
gedicht
3.1 met 74 stemmen
22.455 Oude mensen, dat ging nog,
maar Jos, met zijn brommer
en langer geleden
de witte arm in de regen
die onder een deken vandaan kwam
op de tramlijn van Brussel naar huis.
We stapten erover.
We moesten er allemaal langs.
-------------------------------------------
uit: 'Op de rand van de taal', 2001.…
Nog kerst de boom
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
655 de witte dagen
zijn voorbij gegaan
in groen en rood
nog kerst de boom
herinnering in wat zich
eens in sneeuwrijk aanblik bood
zij piekt een nieuw begin
in weer een oudejaarse dood
het vuurwerk wordt groots
mag ik je hand in deze dagen
met samengaan de tijd even
vertragen in gedachten over ons
vuurpijl maar verlangen
zodat niets…
Boom
netgedicht
4.0 met 39 stemmen
1.268 hoor ik nog bij idealisten
onachtzaam lopend met
De Volkskrant vooral
zichtbaar onder hun arm
okselhoog in lekker warm
maar
een kunstboom geeft wat kleur
ballen in goud verpakt
wit hert met gewei
verandert niet in mei
knutselfrutsels van een volkskrant
klein handgemaakt door mijn kinderen
en
de rode kerstman
Amerikaans shitding!…
Storm
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
882 Een schurende omarming
laat de hemel kruimelen
en de merrie haar manen,
wit als de maan,
roteren om de nacht.
De stilte schikt zich verderweg
door de duikvlucht van natuurgeweld.
Het knielt en daalt tot het dal der horizon
en bundelt samen met de grond.…
Schrijven om te blijven?
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
624 Jij wit hier;
daagt me uit tot duelleren
met gedrochten van gedachten?
Of zijn de allegorieën maakbaar als krullende letters?
Zinnebeelden ter eeuwig leedvermaak?
Wil ik hier
een paar wanstalten chromeren
tot een statig afgodsbeeld?
Of wil ik slechts mijn maag
haar walging laten belijden,
in een narcistische zelfstrelen?…
De zomer van morgen
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
699 mijn voeten
stranden en verzanden
in een zuigende zee
ik wil met je mee
in het dansen over golven
springen in het schuimend wit
zie je gezicht
in de zomer van morgen
je stralende blik zonder zorgen
voel weer je huid
in de warmte van zon smeer
de gevaarlijke stralen eruit
jij dook meteen in de
koelte van water ik kwam
maar…
reiziger door de seizoenen
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
1.091 seizoenen zijn als stations
die niet kunnen blijven
met altijd maar het komen en gaan
van doorgaande reizigers
zo heeft elk seizoen zijn uitzicht
op momenten van verwondering
de winter staat dikwijls borg
voor het maagdelijk wit
de lente voor kwetsbaar groen
en een gevoel van groei
de zomer echter geeft ons warmte
en soms iets van geluk…
Wolken en bergen
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
959 Wat wolken praten met de bergen
en zeggen zachte witte woorden.
De bergen antwoorden met kleuren
en van dichtbij heel fijne geuren.
De wolken drijven richting zee
als torens telkens weer wat hoger.
De bergen kijken naar dat blauw:
een zee met zon maar ijzige kou.…
Palatijn
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
735 Rome's senatoren,
wit en indrukwekkend
in hun wijde toga's,
geven hem gelijk,
terwijl een mager katje,
haar piepende jongen zoogt
vlakbij de Venus' tempel.…
Als wat geweest is komen gaat
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
1.653 Die blik over je schouder
nèt voordat de deur dichtsloeg
zal ik nooit vergeten
ik wilde jou de sleutel geven
maar moffelde hem weg
bij je afwerende gebaar
het was alsof je toen al wist
wat ik niet wilde weten
niet wenste te zien
maar moest beamen
in die kille kamer
naast dat hoge bed
waarin je elke dag
dieper wit verzonk
tot je…
Aan Zee
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
603 dreigend jagen wolkenflarden
over het lage landschap heen
windvlagen blazen machtig hard
het water golft wild over het strand
trekt zand met zich mee
grijsgrauw met witte vlekken
op zijn vleugels, vliegt een meeuw
gecamoufleerd in de lucht
land op een schip, slaat
zijn klauwen om de reling vast
langs de kustlijn een jonge vrouw…
Aan Zee
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
630 dreigend jagen wolkenflarden
over het lage landschap heen
windvlagen blazen machtig hard
het water golft wild over het strand
trekt zand met zich mee
grijsgrauw met witte vlekken
op zijn vleugels, vliegt een meeuw
gecamoufleerd in de lucht
land op een schip, slaat
zijn klauwen om de reling vast
langs de kustlijn een jonge vrouw…