7279 resultaten.
0110
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
719 de dag was zondag
zonder zon af en toe
was er regen en hagel
en voor de oprechte schooier
een nagel voor zijn krabbig werk
bovenal zag ik mensen
in alle formaten, geuren en kleuren
ze zweetten muziek, net als ik
en deinden dezelfde zee
onder meer dan één teevee
het was de eerste keer
dat oktober weer revolteerde
en op weg naar huis toe…
Afstand naar het einde
netgedicht
3.2 met 11 stemmen
748 het einde
jouw woorden in mijn lege maag
rommelen, onweer verwacht
een statige ontvangst in de nacht
mijn dagen zijn geteld
de overige dagen ook
met een staart tussen
de lang ontlaste tenen
beweeg je de stilte
in ademnood, mijn lief
ik adem jouw hart
aan horizon en beter leven
gezonder, aarzelend
zal ik jouw oevers kussen
de zee…
Draait zijn rug zeewaarts
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
1.066 toen zij nog bij hem was
kon hij iedereen vertellen
van de zee
al die druppels samen
schelpen in scherven
eenzame kreten van
zeevogels in de wind
een laatste zinkende zonnestraal
het leven in al zijn poriën
al zijn voetstappen
aan de vloedlijn
hij draait zijn rug zeewaarts
nagestaard door
cirkelende meeuwen
in het achterland…
Haar diepste verlangen
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
579 Hou van mij
klinkt als een fluisterende
melodie, de kleur van hoop
danst als een dromerige
herinnering,als zilveren
balletschoentjes
gedragen door de wind
zij op blote voeten in het natte gras
de liefde lijkt te verdorren
achter het huis op de heuvels
aan haar horizon…..ruist de zee
vliegen de meeuwen
haar vrijheid
hou van mij…..…
Uit de lucht gegrepen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
750 Schapenwolken
grazen stil voorbij
geen herder
ook geen hei
toch gaan ze
langzaam verder
een ballonvaarder
graast met ze mee
heeft ook geen doel
laat zich drijven
richting zee
de lucht de ruimte
ademt goed gevoel
de ballon wordt bovendien
door de schapenwolken
ook voor wolk aangezien
het maakt hen hoopvol
blij want deze
brengt…
Kauw
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
608 hier begint het
waar het nooit eindigt
hoog op een berg werden zij
wij
wakker
o geef maar die krans
die kroon
die lach
waar ik woon
langs gele velden vaak
verdwaald
mislukt
herhaald
herkauwd
opnieuw
voor eeuwig dragen wij hun mee
de toekomst zegt ja
de zee weent
ok
wij gaan wel
mee
kijken met adelaarsogen in de diepte
wie verdiept…
Prediker
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
756 Oh prediker
tot wie de vissen spraken
om wie de broden liepen
u bent de heerser over zon en zee.
Voor u,
slechts voor u,
gaat de zon op.
Zo bent u niets,
gelijk u alles bent.
Lucht én leegte.
Was uw aangelijnd,
en uw halsband vol nare spijkers,
dan nog droeg u het lijden
vol trots en gratie.…
naam achter
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
457 de waarheid wegblijven
op de rand van stad en park
sloegen wij alles van ons af
wij konden nooit meer vergeten
wat ons was aangedaan
wij bleven hangen in een synoniem
om terug te keren naar onze achternaam
om maar niet te spreken over politiek
of opleiding
het was een gegeven
en voelde als stroom
die alles in het brein verlond
en in een zee…
Geboorteziel
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
573 Mijn ziel was niet aan zee geboren
zwaaide met mijn armen als een kind
speelde verstoppertje tussen wilgen
en vroeg de fantasie om vergiffenis
ik dacht ook niet aan een God
omdat mijn ouders nooit geboren waren
was bidden verstoppertje spelen
vergif voor de fantasiedagdromen
kind was ik, tussen de wilgen
vond ik wind, maar op een dag…
binnen pad
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
435 en verderweg in de ruimte
vinden wij niets meer
dan een pad dat uitgestippeld voor je ligt
waarin wij verdwijnen in een simpel bestaan
drijf maar mee dan
op die rivier vol gevaar
maar draag je moed wel met je mee
want ik draag je
tot aan de zee…
Vriend zonder vader
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
651 De ziekte van jouw vader
schilderde heimwee aan zee
papieren schepen op golven
van een onzichtbare wereld
de aftakeling, zijn dementie
het verliezen van zijn geest
toen de planeet verkoos
te zwijgen, ademde jij
onzekerheid, zocht naar
veiligheid,
maar de dichtgetimmerde waarheid
had geen spijkers op laag water, slechts
onbeminde voeten…
niemand
hartenkreet
4.9 met 30 stemmen
1.775 het kind op de schommel
in het zonlicht dommel
ik
maar schrik
wakker in het licht van de maan
dan is het tijd om te gaan
en dansend door bossen
omhels ik de bomen
vertel al mijn dromen
niemand neemt mij met zich mee
dus dans ik ver...tot aan de zee
die daar altijd op mij wacht
en elke nacht
een ander lied zingt
niemand bedwingt
mijn…
Erfgoed.
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
709 Als ik op een lentedag
mijn huisdeur zal openen
vloeit mijn gezicht over
daadkracht, getekend in
een gele zee van velden
van gisteren,in zoverre mijn
huidskleur die weelde kan
verdragen, stroomt de natuur
van onbegrepen zinnen over
mijn gelaat, onbehagen
schept een tijdloze adem van
onbegrip in half bereikte
doelen.…
in het hoogtij van het licht
netgedicht
4.3 met 19 stemmen
675 wanneer woorden tijdloos lijken
zich warm weken op
witte rotsgrond
lente als oogst
wordt binnengehaald
met helderblauw en hoog plafond
dichtbij
en in de vertevloed van de ochtendmeeuw
die zilver, haast als licht, uit mijn ziel
tevoorschijn komt
begraaf me dan
en alleen dan in het geluid van de zee
hoorbaar tot in vele andere levens…
Weer en wind voorbij
netgedicht
5.0 met 33 stemmen
654 Geen einde, niets dan dromen
van vergeelde vingers langs
beslagen spiegels waarin
ik, ziende blind, de adem
van het verleden wilde
uitwissen met de zee
in Zandvoort, terwijl
de wind jouw haren naar me toe
streek in een duinpan liefde,
alsof ik je moest laten
besterven in ruisend riet.…
Even Weg
netgedicht
4.3 met 17 stemmen
838 Even weg geweest
van hier naar daar
paar dagen maar
stilte
gedachten komen
gevoelens stromen
plomp
starend in die grote zee
'k zie die kring
daar viel hij naar omlaag
je droeg 'm altijd graag
dat ding
nu zomaar in een ogenblik
gedumpt, geen spijt of schrik
niets dat 'm ving
eens het symbool van liefde
alsof…
Mijn ziel
netgedicht
3.9 met 17 stemmen
542 Geheimen in de diepste zee vergeten
komen dan weer opgedoken
als de ketenen zijn verbroken
en het anker is losgewrikt
van mijn Zieleschip.
De zeilen hebben trots het hoofd geheven,
bolgeblazen door de wind.
Als ik het roer in handen heb genomen
maken zij dat mijn Ziel
de weg naar huis weer vindt.…
Zandlopertje,
netgedicht
4.0 met 10 stemmen
1.141 In een oorschelp
ruist de echo van
het eeuwig leven
wat zij ontdekte
in een beweging
met haar hand,
fluistert de zee
wind haar naam
in ieders oren, ze
bereed een eigenwijs
dolfijntje over de
golven van plezier,
maar kon daarmee
het tij niet keren.…
Een Paasbericht
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
617 Geen dorst, geen rouw of zelfs geschrei
zal ergens nog te vinden zijn,
maar enkel vrede, dieper dan de zee.
Een Paasbericht om ook aan jou
te melden dat de barensweeën
zijn begonnen; nieuw leven komt,
al zijn er drama’s in Fukushima en Libië.…
dichten
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
583 Zingend vliegend over het woud en over
de zee, van noord naar zuid en andersom,
als je je veren goed draagt kom je heel ver!
En je kunt er gewoon voor blijven zitten-…
Het genietende zomerlandschap
hartenkreet
4.8 met 5 stemmen
602 De zomer is hier, tijdens onze vakantie,
één genietende grote groene en blauwe zee
die wordt opgevrolijkt met de muziek
van bloesems die in vele kleuren
hun lied laten horen.…
In de werveling
netgedicht
2.6 met 12 stemmen
748 De zee verhaalt deze geheimen aan wie maar
wil luisteren en kijken hoe eb en vloed afwisselen.
Een geest die tot rust wil komen heeft meer nodig
dan geduld: eindeloos rondtollen kan enkel leiden
tot het vluchten uit het labyrint. Laat dwalen de
geest en de gevoelens, laat ze dansen tot de avond.…
WIEGEND RUSTEN
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
673 Moe na lang spelen op het scheepsdek
ligt de kleine reiziger 's avonds
in zijn warme gerief'lijke hut
is zelf een spel tussen zee en hemel
lichte deining lokt kinderverbeelding
doet
de omringende zeemonsters
steeds dansend verdwijnen _ weer verschijnen
met open muilen toeschieten...…
Ineens weet ik het niet meer
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
515 De twijfel neemt nu alle plaats in, stroomt
als melk naar de bodem van de zee
en verbergt zo alle dieren, alle leven.
Het is of ik plots blind ben, enkel nog
kan tasten om een heel klein beetje
weg te vinden, strompelend en dwalend.…
wat moet ik dan
netgedicht
4.4 met 27 stemmen
1.515 in spiegelend gebaar
zag ik mij wonen in ons woordenthuis
een dromen- waarmaak-huis
een -elke- dag- speeltuin-in - zand - en -water
verboden voor onbevoegden
niet aanraken, niet voederen
dat doen we zelf wel
in onze schelpen woonde de zee
wie is er bang voor Virginia Woolf
riep je soms lachend
jij niet
we speelden uit en keerden thuis…
luister naar het geluid
netgedicht
3.8 met 20 stemmen
767 ik weet nog mijn liefje
de dagen van zonlicht
de sterren op je schouders
en het antwoord dat ik schreef
over de bloemen en jouw glimlach
over 't loflied van de zee
op vleugels van een vogel
die ik bewaren zou voor eeuwig
ik weet nog mijn liefje
de reis naar de dood
het anker dat losliet
tussen de stenen op het strand
jij wilde ze…
Op het linnen
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
602 wilde niet ontwaken
in sierlijke lijnen
bloemen gestalte gegeven
hoe ik probeerde zij wilden niet leven
krulde in blauw grijs
schuimende golven tegen het strand
het water liep dood in het zand
pas toen de zon ging schijnen
lieten schaduw en licht
op het linnen de zielen weer binnen
stralend ontkiemt het voorjaar
speels bruist de zee…
al delen we enkel nog wolken
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
1.201 welke taal wordt hier nog gesproken
in dit land dat ook het mijne is
de stad waar ik woon
heeft mij dood- gerekend
in het licht van de tijd
en dood leef ik onzichtbaar voort
toch behoren wij
allemaal tot dezelfde wereld
al delen we enkel nog wolken
en de wind die de zee gebiedt
om mij heen wonen maskers
waarachter gezichten
en daarom…
Verstuikt huigje
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
776 Een meer drink ik met gemak leeg, een zee een oceaan,
voeren mij met de stroming mee en dompelen mij onder, laten mijn drankgelagen bruisend ten onder gaan.
Dorst dekt de lading niet, een stortbui, een hoosbui, een moesson, een Tsunami, verzucht.…
De anatomische les van dr. Nicolaes Tulp
gedicht
4.0 met 3 stemmen
3.959 die naar hem kijken door een voor
hen nauw waarneembare scheur daarin
voor ons om ons verdwijnpunt geschikte
verdwenenen wier blikken voor een vergelijk
nog blijven haken in de schemer
als wij in een flits naakt door de mazen
het donker in vallen of verdwijnen we
samen in een vuurstorm, een fluistering
in de laatste ademtocht van de zee…