15539 resultaten.
Kleine grutters, grote grutters
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
870 Zoveel smaken, zoveel merken;
het blauwe mandje vult zich
met de keuze van een geveinsd
fatsoen.
Klanten kiezen, klanten keuren
met een koninklijk gezag de
middelen die ons leven voeden
met de dag.…
waaiende kleuren
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
557 Ik zou hem aan flarden rijden
Ik bons tegen mijn doek,
maar hij wijkt geen centimeter
Ik moet het met lege ogen aanzien
hoe hij me mengt met rood
blauw of geel.
Angst heb ik wat er met mij zal gebeuren,
ik op mijn eentje met al die kleuren.
Mijn borstel wrijft gretig in de poriën
om mijn kleur niet te doen vermengen.…
dromen
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
550 koude of warmte geborgen
ik zie vlammen die vervliegen
uit brandend hout
dat haast tot as is teruggekeerd
en kijk in de haard naar mijn jeugd
waar ik met het woud
was vertrouwd en zinnen zocht
uit woorden die takken
mij hadden geleerd
uitmondend in klanken
van toenemende vreugd
ik zie nog kronkelende wortels
van de blauwe…
Onverwachte weersverandering in het zuiden
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
819 het begon vanmorgen zo mooi
een hemel blauw als azuur
kersenbloesem glinsterend in
de dauw
eerste bloeiende amandelboom
stond fier te pronken in de zon
bij een oude vervallen tuinmuur
doch 's middags veranderde het weer
donkere wolken kondigden zich aan
weg was de zon waarmee
de dag zo vriendelijk begon
tulpen bogen hun koppen…
Afscheid
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
845 Stalend blauw dichtte hier de lucht.
Ruisloos klapten vleugels tot een vlucht,
in waar hij zich op afstand nog zag staan.
As tot as.
Zo simpel,
zo ontzettend waar.
De klokken klonken dof,
resoneerden traag, zeiden “kom”.
Als een teken van, een klein gebaar,
keek hij nog een keer weerom.…
Vreemde maan, vertrouwde wol
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
628 In de stad ben ik weer
door grenzeloze noodzaak
zie ik een blauw schijnsel
door de gordijnen
van een vreemde maan
die de nacht straalt
wind waait emoties
over spiegelende meren
een stille ik in jou
wandelt over water
geluidloos
het hart, vol sentiment
gaat hevig te keer
mensen zijn onderweg
er is geen alternatief
voor onderbewustzijn…
Zelfoverwinning
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
508 Ze stond weer vlees te snijden
in de Albert Heijn en haar korte
kapsel was ineens groen geworden
door een foutje, zei ze me, want
het moest blauw worden, op zijn
AH's.
Als kind schommelde ik met mijn
vriendin Margriet in de achtertuin
van haar huis. Nina gaf me weer
even dat zalige gevoel van de
onschuld van de kindertijd terug.…
Voorkamer van mijn hart
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
551 Op de boulevard gedurende de herfstavond
verlichten de lantaarnpalen tijdens het blauwe uur
mijn schaduw terwijl de golven tegen de rotswand slaan.
De oostelijke wind verraad mijn lichaamshouding
terwijl mijn bloedsomloop jouw intensiteit omarmd
om de deur van mijn kamer te openen in het kloppend orgaan.…
Verlegen rood
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
739 Langs de kade zie ik het overzicht
dat naar jou leidt
de helder blauwe lucht ademt
jouw reinheid
getekend door schapenwolken
die duiden je ademhaling
wat zo aandoenlijk blijft bewegen
in mijn herinnering.
Dat gevoel is wat ik vanavond
weer omarm
om je verlegen te laten kleuren
tijdens zonsondergang.…
Over leven
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
625 Omdat de zon opgaat, blauw,
rood en purper.
Wind mijn huid raakt,
de regen
in mijn gezicht slaat,
zacht
huid afstroopt
in
hete rode streepjes.
met
kleine metalen haakjes.
Een vlieg in mijn gezicht
blaast,
haren opwaaien, eksters
uit bomen,
zwarte kraaien.…
Herfstcharme
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
569 Als doorzichtige tule over weiden
Bestrooid met stralen blinkend goud
Komt vanaf ‘t water zich verbreiden
Vult met zilverstralen ’t schemerwoud
Drapeert in plooien verre landerijen
Golvend op een zachte koele wind
Terwijl in bos eerste blaadjes zich vlijen
In warme herfstkleuren reeds getint
Overdekt door blauwe hemelboog
Waarlangs de witte…
verre echo's (3)
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
713 hoog boven de
dampkring draait
de ruimtereiziger
elk anderhalf uur
een keer om
de aarde
woestijnen
gebergte oerbossen
en oceanen
vanuit de ruimte overziet
hij het allemaal:
de wereld waar we wonen
de aarde is een
fragiel blauw
bolletje waar de
dampkring als een
dun schilletje
omheen hangt
een verre echo uit
de kosmos…
Foto met opkomende zon
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
676 Het donker van het voorplan
zet zich krachtig door
in rijzige, stevige stammen,
hun takken afgetekend
tegen een almaar duidelijker blauw.
Op een zandweg buiten beeld,
staan de wandelaars,
centraal onderaan.
‘Mooie foto’, zegt mijn zoon.
‘Met mijn ouwe C2-Nokia’, zeg ik.
Hij fluit verbaasd.…
Zaterdagavond
poëzie
5.0 met 2 stemmen
876 Avond; aan de bleke blauwe lucht, zie
Hoe 't bloeisel van de sterren stil ontspruit,
Ach: nu vieren vromen de Sabbath uit
Met wijn en wierook, licht en melodie.
Mijn Vader schenkt de wijn over de randen
Van zijn beker, teken van overvloed;
Hij ruikt de specerijen scherp en zoet,
En zegent het licht met geheven handen.…
In stil bewegen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
561 vandaag ontbrak
de warmte die
altijd verbinding bracht
in optrekkende kou
was blauw het licht dat
alles overheersend was
kilheid spiegelde
nog net geen vorst op
zwaar beslagen ramen
muts en das
ontnamen mensen wat
toch zo herkenbaar was
rode wangen en een
fris gezicht dat guurte kent
uit noordooster tegenwind
diep weggedoken…
De dood en de duik!
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
634 Als ik naakt een duik doe in het Marnix-zwembad te Amsterdam
fier, fris en frank warm voorgedoucht
ontdaan van stof en stoffelijkheid
denk ik aan mijn dood , mijn sterven
denk ik, zou het zo gaan, zal ik zo vergaan
zo aangenaam, zo warm, zo oerstil, zo behaaglijk
zo lief, zo mooi, zo blauw, zo schoon, zo fijn,
zonder pijn, verdriet, angst…
slechts de openheid van een vrijmoedig hart
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
455 Mijn beter weten
kleurde immer blauw. Totdat jouw
empathie mij nieuwe vreugde gaf;
mij minder pijnigde door jouw trouw,
om het willen vergeten van de kilte
in berouw.
Een empathisch invoelende stelt doelen;
tast de ziel af voor een nieuwe start.
Ook jouw tastzin kent hier in geen grenzen;
slechts de openheid van een vrijmoedig hart.…
Afscheid
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
717 Je zit in elke vezel van mijn lijf
En ik weet niet hoe ik je weg moet krijgen
Hoe laat men mooie blauwe vlinders zwijgen
Waar laat men grote tranenkralen rijgen
Tot kettingen een metertje of vijf
Mijn dromen stop ik ver onder de grond
De tijd is daar elkaar nu los te laten
Om te voorkomen dat wij ons gaan haten
Dat valt niet recht en…
Een wijze spreuk
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
715 Ach, wie weet staat er op pagina twee
hier en daar toch ergens een blauwe lucht
dan leren wij weer uit wijze boeken
al zijn wij morrend en nog ontevree
straks beseffen wij blij en opgelucht
de dag niet voor de avond te vervloeken.…
Ontbreekt de MensenZoon dan ook de Kroon
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
418 uit de zoete Honingpot tot een goudengloed
een nachtegaal begon te zingen, vlakbij
de imker zuigen de bijen, zoemen reeds in mei
rondom bloemen in de wei
in tedere voorjaarslucht , O Gij
Hemelzon, wondermens, vol van Waarheid,
en gevoel, er woei een wind van klaarheid
dat adem doet strelen, en vrij gaan wij als een kind
met Hem de blauwe…
het jeugdig schrijven
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
407 de vulpen gedoopt in
blauwe inkt, aap noot
mies en de stilte in de klas
het vloeipapier sprekend aanwezig
of ik zou willen of
het nog net zo was, het
uitzicht op de vijver met eenden
en een toevoeging van
verbeeldende gedachten
doch, het heden is als
een lente die het voorjaar
ontwijkt in een collectief
doch eenzaam verhaal
het speerpunt…
Het lied van Pasen
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
475 Mijn land, o Nederland
omgord door trieste wolken
en volkeren die lijden
wil ik een lied met u zingen
onder een ijl blauwe hemel
in de stilte die hangt over
de boerderijen en de rij
bloesembomen in
isolatie vanaf mijn balkon
in de vriendelijke
voorjaarszon, een lied van leven
als eertijds met mijn kind dat wij
samen zongen
in de keuken…
Covid 19
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
494 Zwaard; de anderhalve meter afstand
Om eensgezind met elkaar Corona te verjagen
Och de prevelende lippen, och hoe gênant
Eenzaam in 't heengaan geslagen
Door de Covid negentien plagen
De dode ogen 't grijze haar, onze dierbare kwetsbare
Holland in quarantaine met ontelbare vragen
Ik kijk naar de zon, en boven de afgrond de ijl
Blauwe…
Mysositis (concept) (Voor EvK)
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
434 De littekens lichten op,
tonen de weg,
bij hun woorden plant ik een vlag,
blauw
(myosotis),
want
de muizenissen
mogen mij niet meer verleiden.…
fladderen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
381 blauw keer ik terug naar jou
schalt de radio op twee
de muziek waarop wij dansen
terwijl de wereld buiten
zich langzaam opmaakt
voor een nieuwe start
als wij onze deuren openen
om de warmte te proeven
van het elkaar ontmoeten
dat ontsnapt aan het virus
de zo gehoopte toegift is
met opgeheven vuisten
zwaaiend naar het monster
omarmen…
75 jaar vrijheid
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
474 De vlag in top, rood,
wit,blauw met een
oranje wimpel,
de kleuren van ons land.
De vrijheid die wij al 75
jaar hebben is prachtig,
dat geldt niet voor elk
land.
Wij zijn dan ook
bevoorrecht.
Het coronavirus heeft
ons nog steeds in de
greep,
voorzichtigheid is nog
geboden.…
moeder zijn
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
524 Je leest een paar boeken over opvoeden,
maar niet dat je twintig minuten
met je zoon zal discussiëren
over een blauwe of groene sok.
Dat je de hele stad zal afspeuren
omdat Piet Konijn
ergens vergeten is.
Je beseft niet hoe vaak je ‘neen’
zal moeten zeggen tegen het kind
dat je zo graag wou.
Neen, geen Play Station.…
Onderweg
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
420 Stop eerst met de jacht
op het hijgend hert
dat is ontkomen
strompelend door de wereld tot de wind
stil is gaan liggen
aan de frisse waterstromen
Onderweg moest ik
stenen en adders overwinnen
en mijzelf vergeten in 't blauw van
mijn geboorte huis waarmee ik verbonden ben
vergeten moest ik
mijn kinderen
de dorre harde grond
dreef…
DUIZEND DODEN
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
487 het werk
klaarden voor de pachters
als ik de foto’s zie ga ik huiveren
soms bijna een beetje huilen dat
juist zij die de lucht liefdevol zuiveren
gedwongen worden haar te vervuilen
dat beeld zo onwerkelijk maar waar
laat mij niet meer los
die kaalslag van het bos
voor de houtversnipperaar *
*dit beeld opgedaan in ons ‘Blauwe…
HUISELIJKE VIERING
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
764 De licht blauwe
en zilverkleurige engeltjes
aan de kerstboomtakken
worden strelend getroffen
door kruisende lichtstralen
uit kaarsen of lampen
hun glanzende vleugels en mantels
geven geleidelijk aan stille lust
weg te zweven door dak en muur
zoeken naar wijde lucht _ heelal
deze kleine versieringen
van het winterse sparrengroen
wekken…