5775 resultaten.
Op een mooie zomeravond
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
493 Dat de duisternis weer haar weg heeft gevonden in
de natuur waar zij zich kronkelt tussen vrijheid en vrijzinnigheid
Verbonden tussen hemel en aarde, het ongezien en ongehoord verschijnsel
dooft zachtjes uit tot wanneer een nieuwe nachthemel tevoorschijn komt; jouw ster nabij.…
Eenzame tocht
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
601 Kou dringt diep in mijn ziel, raakt mijn
hart, en de duisternis heeft geen einde of belofte, horizon
vervaagt, reis eindeloos. Maar ergens breekt de stilte, de wereld lijkt weer
te ademen, en ver, in de verte, roept de lente zacht, met de belofte van een nieuw begin.…
Laatste gele bloemen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
444 En opnieuw barst mijn raam,
verpletterd in duizend vergevingen-
alle licht dat me vroeger verwarmde
valt dieper in de duisternis.
Dus smeek ik de mensen
om die lelijke machten te stoppen—
voor de nacht alles opeet.
Ik stuur mijn
laatste gele bloemen—
Ik ben slechts een raam,
maar zelfs glas kan huilen.…
Vrij verbonden ...
netgedicht
4.1 met 16 stemmen
2.077 Wanneer jij teder mijn gedachten kust
denk ik aan jouw lippen op de mijne,
aan jouw handen die mij zacht raken,
glimlachende ogen die mij omhelzen
warme golven gaan door mijn nerven,
op zoek naar kracht kleurt mijn huid
zacht roze, stil kan alleen jij begeerte
stillen, beweeg jij mij intens bewogen,
voel mijn welkom als een heerlijke
passievrucht…
Consciëntieplein
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
931 hond die achterblijft
er gaat een rilling door het water:
een snoek paait in de waterwortels
en aan de overkant bevriest het beeld
in pelgrim, die zijn oude huid
verlaat om over zee te gaan,
de nieuwe wereld te bewonen
die niet, zoals de boom, geworteld,
de hemel probeert te bereiken
en zich als uiterste frivoliteit
weerspiegelt in het stille…
vogelvlucht
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
1.024 jonge aarde fris en groen
de ranke rozen vermiljoen
en roze gladiolen
de zonnebloemen in het goud
het koren waar een iris blauwt
en purperen violen
de lelies wit de tulpen rood
en alles wat er maar ontsproot
aan kelken en aan klokken
de krokussen in paars en geel
de anemonen van fluweel
die vele vlinders lokken
de wind verzwijgt een stille…
SNACHTS RUSTEN MEEST DE DIEREN
poëzie
4.2 met 26 stemmen
7.061 Snachts rusten meest de dieren,
Ook mensen goed, en kwaad,
En mijn Lief goedertieren
Is in een stille staat:
Maar ik moet eenzaam zwieren,
En kruisen hier de straat.…
November
hartenkreet
3.7 met 11 stemmen
1.156 In die stille maand november
Alles kaal, dor en leeg
Sta ik in een verlaten steeg
Geen gedender.
De regen spat op mijn gezicht
Op de kalen bomen
Ik hoor het water stromen
Doe mijn ogen dicht.
Ik sta aan de grond genageld
Ben bevroren van binnen
Sta te verzinnen
Dat het hagelt.…
De oude klas
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
3.794 Reinheid, Rust en Regelmaat
schreef de meester op het bord
kinderen met verschrikte blikken
keken strak en onbewogen
naar dat grote zwarte bord
in de klas van stilte en van soberheid
anno 1964 de Stones en Beatels
ver verwijderd uit het stille dorp
kinderen op de grens van stil ontluiken
werd hun hartstocht door de tucht
van meester'…
beken!
netgedicht
4.6 met 8 stemmen
1.085 te mooi erg soms om echt te zijn
te zoet erg soms om slecht te zijn
stille getuigen van klinkende pijn
soms
langs de vleugels van een
twijgerig meisje, puur, nog ongeraakt
langs de haartjes op het
snorretje van een ver verwarde vent
langs mijn wangen naar de zee
kleuren de zoute zeeën
wat in hun vlak- en dieptes leeft
daar rooft
daar…
De wereld in mijn hand
netgedicht
4.4 met 32 stemmen
8.662 Een tevreden mens aan de zee
wandelend over het stille strand
Zorgen geef ik aan de wind mee
ik hou de wereld in mijn hand.
Ik heb niet veel meer nodig
alleen wat jij aan me geeft
Verdriet, het is overbodig
als jouw liefde warmte heeft.…
Een vreemdeling uit Macedonië
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
745 Jou en je beste vriend ontmoette ik, Alexander,
bij het graf van je vader, op een stille zondag:
diamanten in je oren, een brede ketting om je hals.
De gouden schakels blonken in je donkere ogen.
Alexander, mooie, sterke jongeman uit Macedonië,
stil en ontroerd geknield bij de zwarte steen
sprak je, bijna onhoorbaar, met je vader.…
Ik kan je aan
hartenkreet
3.7 met 30 stemmen
2.285 Ik vond een blonde haar
op de bank vandaag
het glas waar je uit dronk
staat ongeveer op dezelfde plek
als waar ik het volschonk
een uur voor je vertrek
Ik zie de lipafdruk
van een dag geleden
stille getuige
ik eindigde ontevreden
Je zette er een punt achter
Omdat je me zou kunnen kwetsen
Jij maakt je zorgen
Ook al voelt het voor jou…
Avondliedje
poëzie
3.8 met 19 stemmen
3.526 De molen op de hoge dam
Gaat zwaar, hij strekt de roeden stram
En lomer, lomer, lomer gaan
De wieken tot ze stille staan.
Zo roerloos staan ze aan het wiel
Alsof de slaap hen overviel
Wat avondrood gloeit nog omhoog
In ‘t donker van zijn vensteroog.
Nu is het alles wijd en zijd
Verwaasd in vale donkerheid
en alles is zo vaag zo ver.…
Het gevecht van groen
netgedicht
4.3 met 25 stemmen
1.489 Het groen heeft zijn strijd verloren
Weekhartig vervallen de geurpapillen
Door geruisloos aroma´s te verstoren
veranderen alle bekende stillen
Okeren bruinen de geur van uien
Brandranzig smeulen houten klossen
Natte winterse sneeuwwitte buien
Lavendelkleurig verre mistige bossen.…
Als de lichtjes doven
gedicht
3.2 met 653 stemmen
124.585 Wie dit hebben uitgedacht,
komen allen samen,
zingen plechtig Stille Nacht,
zonder zich te schamen.
Kerstmis lijkt ons keer op keer
vriendschap te beloven,
maar dan gaan ze altijd weer
alle lichtjes doven.
Turk en Griek en Marokkaan,
mogen die hier blijven?
Mogen die hier ook bestaan
of zal men ze verdrijven?…
Als de morgen komt...
hartenkreet
3.4 met 9 stemmen
1.488 Een boeketje van veldbloemen
vervolledigt deze stille rust,
wanneer je zachtjes door je droom
wordt wakker gekust.…
Brieven aan Plinius I* )
gedicht
3.5 met 16 stemmen
10.354 het zijn de stille dagen van het jaar,
want alles wordt geduldiger gedragen
in veelvoud van de laatste dracht.
september weet wat dierbaarheid betekent
en liefde tekent schaduwen van was.
ik zeg: voorzichtigheid werd ooit berekend
aan de contouren van een waterglas.
de druiven, Plinius, de laatste schragen
van wat een dichterzomer was.…
Ikke
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.264 Geen tijd voor stille tochten
na alweer een moordpartij
ik heb dit niet uitgevochten
het is toch echt de maatschappij.
Dus waarom nog mijn nek uitsteken,
ik heb het goed met mijn gezin
geluk verwarmt me als een deken
en de buren zijn mij te min.…
Mallemolens
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
468 Lood veranderd niet in goud,
door alchimisten beschreven,
in stille beloften, maar in
tegenwind de volle zeilen
moesten reven, draaien we de
polderkraan nog wijder open
om de afgedreven ego’s
op te dweilen.…
Mallemolens
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
632 Lood veranderd niet in goud,
door alchimisten beschreven,
in stille beloften, maar in
tegenwind de volle zeilen
moesten reven, draaien we de
polderkraan nog wijder open
om de afgedreven ego’s
op te dweilen.…
Glooiend op een gele heuvel
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
548 modder
zijn winterslaap verstoord
je zag weer de spelonken in je geest
de routes die je hebt gelopen je hoeft
niet meer je bent er pas geweest
ik wil je wijn en dronken kussen
de warme wijngaard en de zon
beneden de rivier in lussen
ik wil je glooiend op een gele heuvel
in een sprookje met een rieten dak
ben al heel tevreden met je stille…
Geven en nemen
poëzie
3.6 met 8 stemmen
2.678 Ik look de blijdschap mijner oogen
In schemer van berooid paleis…
De schaamle sterfelijke bloemen
Die ik u in de avond bracht,
Met zoveel eeuwigs niet to noemen
‘t Schoot vleuglen in de stille nacht:
Ik waak bij de eerste morgenstralen,
Of gistren als een droom ontgleê:
Ik wandel door de lichte zalen:
Elk ding is op zijn oude stee..…
Glooiend op een gele heuvel
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
580 modder
zijn winterslaap verstoord
je zag weer de spelonken in je geest
de routes die je hebt gelopen je hoeft
niet meer je bent er pas geweest
ik wil je wijn en dronken kussen
de warme wijngaard en de zon
beneden de rivier in lussen
wil je glooiend op een gele heuvel
in een sprookje met een rieten dak
ik ben al heel tevreden met je stille…
Complainte
poëzie
3.8 met 10 stemmen
2.992 Ik zal wel heengaan op een nacht
Met stille trom: een desperado
Die smachtend zoekt als Eldorado
Een land nog niet in kaart gebracht.
Om eindlijk, door elk visioen
verraden, mij te laten werven
Voor 't vreemdelingenlegioen,
Zo eervol anoniem te sterven.…
- Toekomst in mij -
netgedicht
4.1 met 51 stemmen
607 De wereld lag te slapen,
toen ik op een ochtend vroeg wakker werd,
terwijl van jou gedroomd, dat gelukkig zijn
de normaalste zaak van de wereld was,
blies de liefdeshoorn zo hard het kon
valse noten terug in de stille wereld.…
Dodenklacht
poëzie
3.4 met 11 stemmen
3.412 Kon 'k met mijn hartebloed u 't leven
Hergeven, u de zonnige ogen
Weer op doen slaan;
Of in mijn armen door het duister
Der stille dodengangen dragen,
En met u gaan.
1887…
Jarig
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.138 Laatst las ik een goed boek: winters verweer
De lieve schrijver was in kille perioden ook en stille mijnheer.
Maar vandaag bloeide ik open, op bezoek: Geert en Maria, ook én mijn maat, Brum
Wenskaarten, champagne , ruikers, hun liefs en parfum.…
Oude wijn
poëzie
3.3 met 15 stemmen
4.027 Oude wijn van vreugd gekelderd,
Die, mijn late lust en lied,
Daaglijks op mijn tafel heldert
In verkristallijnd verdriet -
In het goud, dat 'k had gedreven
Tot uw dronk aan jeugds festijn,
Heb ik aan mijn mond geheven
and're, zware, purpren wijn;
Maar de lange, stille jaren
Dat een god mij u onthield,
zijt gij door bestendig klaren…
Moeder Aarde
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
693 stille stappen
laten huizen van persoonlijkheden achter
relaxed in de regen
ontdek ik met eigen ogen
het weelderige weidelandschap
van Friesland
tussen mijn vingers
gloeien gekozen woorden
het begeleid de pen
gebogen op papier
van het moment van beelden
om het leven
op de geur van regen
zintuigen trillen, ik weet het
en ik weet waarom…