15921 resultaten.
Moonwalk
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
522 Langzaam sluit de dag z’n ogen
bij ontwaken van de nacht
verstommen stil geluiden
schaduwen schuiven langs muren
in schaars licht van lantarens
of over tegels van trottoirs
nu ontwaakt de nacht in stilte
langzaam trekt zij een gordijn
blind gaat zij haar eigen wegen
bijgelicht door schijnsel der maan
tasten schuivend enkele voeten
en ik…
Water ( J. )
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
485 Je gaf me brood en water,
met eigen naam, om een nieuwe stem te introduceren
aan de wereld.
Ik nam me voor om jouw geloof en levenshouding
via de gave Gods
aan de aarde en het heelal te schenken.
een nieuw geluid met rechtvaardige boodschap te brengen:
altijd geduldig stil liefdevol,
tevreden in jouw vrede.…
Lage zon
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
501 In de prachtige lage
Zon die deze jonge
Avond onweerstaanbaar
Maakt in het geurigste
Fluitenkruid dat er
Maar zijn kan, zie ik
Op het speelveld
Van de pas gemaaide
Weidegrond met een
Grasmat waar elke
Arena trots op zou zijn
Twee hazen die hun eigen
Spelletje spelen, elkaar
Bespelen met een brille
Waar geen bal en ook
Geen…
Soiree
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
673 dwalen, verdwalen
in de avonduren
wanneer de vuurbal
zijn glans tekent
op het zomerdak
de mus ontmoeten
die onstuimig kwelend
haar kleintjes bewaakt
waar de moederwarmte
mijn eigen broosheid raakt
rustend op mijn stiltebankje
onder de bejaarde eik
zo gestadig en vertrouwd
bedenk ik de hoop
draag ik gedachteliefdes
dwalen, verdwalen…
De vrouwen die ik heb gekend
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.516 Zo draag 'k, - mijn eigen vreugde wáard -
in naderend minnens-duister,
mijn ongenaakbare min, bewaard
onder scheuren-schone kluister.
-----------------------------------
uit: Het vader-huis (1903)…
het hart des levens
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
417 getroffen door het oedeem des levens
is in mijn hart het stigma van de
kleine dood zelfs te voelen in de adem
van de grote kamer,
een beetje sterven in de woestenij
van kloppend vlees herbergt nu de angst
en is de waard de schenker van zijn eigen traan
terend op verlangen en aan de waarheid
van het hechten tracht telkens de emotie…
Hartslag
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
720 Geloven in mijn eigen illusie.
Mijn droom vanaf gesloten ogen.
Het beeld, mijn verschijning.
Mijn hartslag is niet gelogen.
Elke klop zichtbaar op de huid.
Zo echt als je lach in mijn geest.
In de nacht kan ik het privé tonen
Waardoor jij mijn hartslag uitleest.
De hoop geeft leven in mijn keel.
Jouw verschijning klopt expressief.…
Ontmoeting - 2
gedicht
5.0 met 1 stemmen
4.259 Je bent meer dan mijn eigen schaduw.
Je blijft, ook als ik niet beweeg,
als maanlicht verspringen
van de ene droom in de andere
in het theater van het verleden.
Daar trek jij aan de touwtjes,
spartel ik als een marionet
als je tot slot de tekst opzegt:
"Dit is gebeurd.…
Poëtische borsten
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
609 Wij zeggen de modelgedichten na,
maar we leggen onze eigen klemtonen.
Zij luistert en oordeelt streng.
We leren ook voelen.
Voelen wat teksten met je doen.
Ik voel me vreselijk opgelaten.
Wat ik heb onthouden is weinig,
maar te banaal voor woorden.
Vreselijk grote borsten had ze.
Voelen durfde ik niet.…
OPSPEUR
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
425 achter iets vaags
waar zo’n gebied sprankelt
en van alles toezegt
ik bereik geen beloofd land
komt het misschien omdat
het mijn vertrouwen blokkeert
creëer zelf wel parolen
waarin ik onderuit kan gaan
door eigen ongeloof…
Hanenbalken
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
476 Stille getuigen
Beneden aan de
Voet van de ladder
Die je zo vaak
Naar boven bracht,
Om hoog in het
Hooivak alle
Ingehaalde hooi
En stro in schoven
Maar ook in balen
Zorvuldig tussen
De hanenbalken te vlijen -
Nu staan alleen je
Klompen hier nog als teken
Van je bestaan
Nu je er vandaag
Voor hebt gekozen
Om tussen je eigen…
de schaduw van water
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
492 kromgebogen wilgen
tussen eindeloos verbolgen riet
het water deint tot kringen
waar je zonlicht zuiver ziet, in ringen goud
vol koudgebleven
rillingen
daar verglijdt de tijd tot ooit
want niets heeft nooit bestaan
we gaan, we groeien en de bloei van toen
blijft glanzen
langs haar eigen baan
de nimmerzat van weten -meet zich
met de…
de kretologie van een hansworst
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
471 zijn letters brullen zwaar
naar wat hij onvoldoende vindt
het kind in hem lijkt al verloren
aan de schommeling der tijd
hij is zijn onbevangenheid vergeten en
bevrijdt slechts nog
wat witregels, verborgen achter glas
al struikelend schaart hij alras
zijn voeten langs elkaar
en onderwijl verklaart hij, dat
zijn eigen glans vooruitstreeft…
Gebiologeerd
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
729 Een machtig ampèrage
dat tot in je haren dringt,
claim je memorabel,
keten je in eigen kelder.
Koeien loeien elke dag
maar eens per maand
loeit ons bestaantje!…
Hoe lekker is dat
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
792 gaan diep
ze worden blootgesteld
aan kwaadwilligen…
dus laat ik ze rusten
mijn ziel afgesloten
als u probeert me te breken
u die leugen van waarheid
niet kan onderscheiden
denk dan nog eens na
u bent niet kundig, noch wijs
als een echo in mijn hoofd
gonzen gedachten
oordeel maar, veroordeel maar
ik ben ten minste alleen
met eigen…
Onverwacht
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
497 om te zoenen (eventueel)
er werd gebabbeld
gebabbeld over mijn zoon
hoe volwassen hij is geworden
dat was alles wat er uitgewisseld
werd na elkaar, een half jaar,
niet te hebben gezien, noch gesproken,
wogen mijn tassen te zwaar
en vervolgde mijn weg
mezelf verbazend
over mijn gevoel
van nog geen eens
een vage kennis
maar mijn eigen…
Ragfijne regen
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
444 laat me schemeren
in je heldere ogen
die liefde stralen
uit een warme blik
nadat ragfijne regen
van nooit geziene tranen
langzaam is gaan klaren
in een eerste lach
waar je stem
nog zacht en timide
met emoties spreekt breekt
de zon zijn duizend stralen
zij verhalen van
passie en begrip
waarmee jij uit eigen hart
de zorgen van anderen…
KEER WEEROM
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
661 Je voetstappen
door de stille
verlaten straten
waar sommige ramen
streepjes lamplicht
doorlaten
het geluid van de stilte
neemt met je gedachten
een loop
je indruk achtergelaten
hoop
plaveisel tot kiezels en zand
groots naar klein
neemt mij bij de hand
in de verte het geluid
van een voortgaande trein
die zijn eigen spoor…
Door mijn kleindochters ogen
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
637 Als een kind je vol eigen energie
rechtstreeks in de oude ogen kijkt,
weet je jezelf ook weer de uk van drie
en diep in die kinderlijke blik blijkt
een tijdloosheid, een opening die ont-ijkt
wat gewicht had, wat echtheid leek te zijn;
er is slechts vraag, de korte nu-termijn;
niets staat vast tot het waargenomen is.…
ZANG GEVOGELTE
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
499 als de kippen vroeg op stok staan
tokken zij: geile hanen
als de hanen vroeg van stok gaan
kraaien zij: kouwe kippen
ja ze doen altijd zo raar
gek tegen mekaar
want als de kippen nu geen eieren meer leggen
gaan de rare dingen zeggen
en toch ja tokke tokke tok
bezingen zij hun passie in vleugel poëzie
in eigen ren en melodie is allen overwonnen…
Jij
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
493 gloed vervult mijn dagen
Ik weet niet hoe ik moet vertellen dat ik van je houd
Dat ik je liefheb
In de lengte van alle jaren
Dichterlijk geluid
Is ver weg van de huizen
Het leven gloeit voorbij
Ergens in mijn hart weet ik dat je er bent
Dat je stil bent in het geluid van de zee en van de bossen
Diep van binnen weet ik dat je je vind
In de eigenheid…
Schemering
gedicht
3.6 met 11 stemmen
4.668 Voor hen geen boom der kennis,
geen appel en geen slang maar wel
het tikken van een kleine
feilloos afgestelde tijdbom:
straks laten ze elkander los,
zoeken hun voeten de begane grond,
het eigen gareel weer op.
-----------------------------------
uit: 'Verzamelde gedichten', 2006.…
Een drempelloos ontmoeten
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
452 mij de idylle
dromen van een wereld
vol schonen als
mensen zonder oordeel zijn
waar ogen spreken
en de lach een
drempelloos ontmoeten is
omdat iedereen je mag
in krachten bundelen
kunnen talenten groeien
zal de grond in duurzaam zijn
gewas en bloemen laten bloeien
geef mij nog even tijd
voordat de wereld in de afgrond
van zijn eigen…
Illegale werkelijkheid
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
479 een handvol beelden
namen wij mee
de wegen lagen klaar
in een zonnig perspectief
maar wij konden
niet eens lopen
wel de hand vasthouden
in samen het beste hopen
de plaatsen zijn verdeeld
in ruimte zonder grenzen
de stemming van de dag
bepaalt zijn eigen wensen
nog koester ik mijn dromen
in parallelle tijd
geluk maken we samen…
Als de spiegel beslaat
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
442 naam gehad
maar door hun leven
liep een schaduw
die de echte macht bezat
zij waren naamloos
moeilijk te traceren
deze onzichtbare heren
hoewel soms dames
staat konden maken
zij liepen minder in de gaten
ook in het klein
spuugt schaduw zijn venijn in
levens die met lach lijken omgeven
weet dat als
de spiegel weer beslaat
je eigen…
Een zoeker in de stilte
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
549 Wat hij tracht te vergeten is zijn eigen kern,
die zelfs in de geruisloze nacht op hem wacht.
En dan de schrikbarende gedachte dat hij nog leeft.…
Vleugjes kerst
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
891 ik zie de ster
in glans afnemen
streek voor streek
een kleine felle
schittering nog in
driekoningenweek
de stal is tochtig
vervallen en uit zicht
na het warme hemels licht
passanten zijn geteld
weer terug op weg
naar eigen huis en stek
van bethlehem naar
het verre nazareth
waar leven zich weer zet
nog ademt het decor
wat…
Open eindes
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
517 het waren slechts beelden
die met elkaar speelden
als in een vluchtige klucht
tekens uit oude geschriften
met eigen haken en ogen
die zich niet wilden schikken
mijn orde was chaos
toch vormden zich woorden
alsof zij elkaar beter hoorden
samenwonend in zinnen
was het een moeizaam beginnen
maar zij voltooiden toch hun verhaal
vol transparant…
Vogels
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
621 Vluchtig kijk ik omhoog
En zie een zwerm vogels
naar het zuiden vliegen
Ze zweven pal boven mijn hoofd
Maar lijken dan
hun eigen weg te kiezen
De zwerm is opeens opgelost
in de naakte, blauwe lucht
Onzichtbaar voor het blote oog;
verdwenen en weggevlucht
Het beeld blijft eeuwig ingeprent
in de geest van mijn gedachten
Ik neem ze…
Vluchtende Woordenwereld
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
521 Raak ik deze wereld langzaam kwijt,
mijn eigen woordenwereld?
Ben ik zo apathisch,
zo compleet doof
Voor de wereld en de dingen
die ze onophoudelijk aan me geeft?
Ik weet het niet
ik hoop van niet
Ik denk van wel
maar niet altijd…