801 resultaten.
Vereende kracht
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
501 Te
hakken is al-
tijd de tijd.…
Verlatenheid groeit in kristal
netgedicht
4.0 met 15 stemmen
642 de zeis gewet met keihard ijs
gaat doden in de tuin
ik ben het sterven zat
verdwijnen zal dat puin
granieten bloemen
hakken zich in steen
in zwartbasalten dromen
zal lava tot zijn stolsels komen
mijn stalen hand verploegt
de rots tot ongenaakbaar zijn
mijn tuin gaat heen en
steen ontluikt in stil bestaan
de tijd ontkent het…
President Trump getroffen door covid 19
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
512 Is het leedvermaak van zijn vijanden dan wel in de haak?…
Vertrapte ziel
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
472 Op haar ziel is hij gaan staan
extra draaiend met z'n hak
alsof dat nog niet had volstaan
beukte ie met groot gemak
de ziel de grond in, kijk juist daar!
Een zielig hoopje gras geeft aan
waar hij met zijn poot heeft gestaan
draaiend op haar ziel jawel
't gebeurde allemaal zo snel
dat 't net lijkt alsof 't nooit gebeurde!…
Zomeravond in een oude stad
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
627 Voorbijgangers wandelen met ingehouden
pas, schroom van bewegen, de angst een
al gesloten tijd te overtreden
onder de grote linden of ze door
lichte avondwind worden gedragen,
de hakken door een betoverend
tikken beslagen.…
Stand houden?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
449 Kompas loopt uit het verstand,
als de kleine ruimte ergens
tussen staan en vallen hangt,
met de hakken in los zand
verstilling van de muggen
boven de vennen, de jacht
op de zoetste smaak van bloed
de lijnen van de tocht worden
onzichtbaar, een snaar
die in zichzelf trilt, de toon
te luid verhaalt ,
de horizon eist de beeltenis…
Dies Irae
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
490 Als de kleine broer onverhoopt
Van zijn geliefde familie gestroopt
Tot een verdwijnende stip wordt
En in de vergetelheid stort
En snode sujetten en viswijven
Vingerwijzend de joden de schuld aanwrijven
Verguldt met de tot in de puntjes uitgevoerde wetten
Waarmee soldaten hatelijk hun een hak zetten
Ziet zijn zus ineens aan zijn rug als…
op de kwelder
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
562 zwieren gelijk die witte
reiger die me beziet vanaf
de rijsdam tot aan de in verval
geraakte steiger
het is de overvloed die het lijden
voedt met een onleesbare handschrift
wiens tekst mijn mijmering in
zwartgallige woorden in herinnering brengt
humor droogt de spade waarmee
het Wad haar prielen graaft, ze wil
leven wijl ze aan mijn hakken…
Zij
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
719 Aan de schandpaal genageld
Met vet en eigeel op haar kleed
Slaapt zij met versteende lippen
Het ooglid valt lodderig dicht
Zij was iets waarnaar ik gis
Een vermoeden dat me ontglipt
Nu haak ik met lege klauwen naar lucht
Een tamme wolf met een heilige honger
Haar wangen, een wassen zon
Haar huid, een belofte
Ik lik het pril zout van de dij…
E.R.
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
1.770 gezien door verplegend personeel
en hoofdarts houdt vinger op slag-
aderlijke bloeding met een vaart
door het ziekenhuis fat coole dag
voor assistenten die fout maakten
malaria slachtoffert in Afrika hij
is een priester met veel geld op zak
meisje is ernstig ziek gaat dood zij
moet nog drie dagen onwetend
blijven bullebak schraapt met haak…
Verloren dochter
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
1.744 Kan het niet meer tellen
Hoe vaak ze heimelijk haar vel afstroopt
En ik een nieuwe dochter vind
Terwijl het merg woekert
Zwelt de holte
Ze waggelt nu op hoge hakken
Ze knoeit met oogschaduw
Ze wil weg uit dit huis dat huivert
Ik zie het liever niet
Hoe ze de klok opjut tussen haar tanden
Dan wil ze briezen naar haar verwekker
Haar tedere…
In de hal van mijn moeder
hartenkreet
4.2 met 10 stemmen
3.663 muurtje
prikkend in je kinderzin
van achter de streep, de scheur in de groene tegel
mikte ik op de spleet
van muur en pot en als de stuiter ertussen bleef
weerklonk de overwinningskreet
Ik was altijd wereldkampioen
want bij de beslissende worp
was het óf raak
of het moest opnieuw,
dan was er met mijn ijle tegenstander
iets niet in de haak…
Garderobes
hartenkreet
3.5 met 10 stemmen
1.164 ruimte voor één stap
voor elk gevoel en richting blind
verstijft bij weer een vallend schap
wanhopig tastend naar haar kind
Een zilveren helm glanst in de middagzon
hij lacht en glijdt het trapje af
begroet de dans van een accordeon
verwisselt stap voor lichte draf
vergeet getroffen doel en vredestaak
en hangt zijn leer aan een gouden haak…
Hongerig
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
901 Nog nooit zo’n zin gehad in verruiming
der zinnen, de piraat in mij gooit
zijn haak uit en vist vette kluiven,
gooit nieuwe woorden over tong
en smaakbarrières en is nergens
zo appetijtelijk als hier: op dit
maagdelijk wit papier.…
Zes makers van de teloorgang
gedicht
4.0 met 4 stemmen
5.146 echter
doen mij nog alle dagen aan,
ook als hun rigide minnaars
Hartstocht en Radeloos
elkaar te lijf gaan
's nachts met broertje Zelf
op strooptocht door de boswei,
vang ik het antwoord van
een glimworm, sla dat
in kelders op voor later
Aan die broze weelde
bind ik me zoals de zon
die in de avondschemer
aan een koppel fietsers
haken…
Claus' zwanenzang
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
782 kringetjes rond een zelfverklaard erudiet
hakken en gooien hun raadsels te hoop
en maken cultuur tot members-only cult
ze houden het gezellig, daar in het riet
van hun ondoorwaadbaar pulpbiotoop
in hoogmoed voor het lezend plebs verhuld…
Nieuwe intriges
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
728 heftige emotionele
crisis veroorzaken
toch heeft de zon
de lucht geklaard
is verdriet vergeten in niet
meer weten wat er is gezegd
zijn misverstanden
openlijk bijgelegd in
gevoelige zaken die elkaar
niet opportuun meer maken
speelt feest zijn muziek
in een bekend publiek
waar blikken elkaar gloedvol
raken en naar nieuwe intriges haken…
De plataan op het plein
hartenkreet
2.6 met 7 stemmen
3.472 Jij mag getuige zijn
van verdriet groot of klein
vriendschap huilen ruzie
vallen op een zere knie
Drukke kinderen en stille
roepen schreeuwen gillen
verstoppen hollen vliegen
lachen luieren liegen
Pootje haken pret maken
potje knikkeren of schaken
voetbal op het plein
vechten is maar schijn
Drie is teveel vier is beter
struikelen…
eight days a week
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
612 hoe dikwijls was ik niet verdwaald in het leven
begaf ik mij bekaf op onbegaanbare wegen
en ontmoette er hindernissen op mijn pad
klauterend over dwarsbalken van weerstand
en springend voorbij greppels van wanhoop moest ik
wel toezien hoe de dood mij quasie onverschillig
doch nauwgezet als een schaduw bleef volgen
vooralsnog met de hakken…
Gordiaans
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
456 waar het lot het
zwaard in vast liet lopen,
bolde winddruk de zeilen
met 12 gordiaanse knopen
van vaste koers verstoken,
stuurloos met een
gebroken kompas,
verdoemd de laatste
reis te ontzeggen om
de klippen te verleggen,
viel er tegen die natuur-
kracht niets te winnen,
behalve vanuit windstilte
te beginnen de knopen
door te hakken…
grijs meisje
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
583 op haar geblokte vest
speelt zij boter kaas en eieren
van losse rafels haken
gerimpelde vingers handpoppetjes
met allemaal eigen stemmetjes
in het hoofd
geeft ze een teddybeer
in haar armen leven
is die niet lief en ik knik ja
dan kijkt zij over het hof
naar giechelende meisjes
net liep hij nog daar
maar zijn pootje is gebroken
en zwijgt…
Vergeten te kijken naar de zon die ondergaat
gedicht
3.5 met 4 stemmen
6.812 Ik bewoog de stok door het water en een vis bleef haken aan
de spijker.
ik rende huilend naar huis, de vis aan de stok in mijn hand,
de werkster nam die van mij aan.
Later zei zij mij dat ze de vis naar het water teruggebracht had.…
Aangenaam
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
657 `k Ben bij de neus genomen,
en ook een hak gezet,
een oortje aangenaaid,
krom gelachen van de pret.
Ook heb ik niet een schouder,
waar op men huilen kan.
Maar wel iets in mijn maag gesplitst,
`k word er zwartgallig van.
Dan heb ik nog een fijne neus
en krijg u in het snotje.
Een oog voor mooie meiden
in het reclamespotje.…
voorspoed in spijt
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
523 gedreven tot, zijn mijn naasten
de hilariteit voorbij gestreven en
haken tekens op het schors dat ons
allen heeft verwond, niets kan mij ontvlieden
want wat mij bindt is de zoete adem
van mijn eigen klucht
nu en straks, de leefregels terzijde gelegd
raak ik noch steen en beitel, herzie
ik de tekst van wat ik schrijven wil, geen poëzie…
Een nieuwe start
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
572 Ouwe knopen hak ik door, wat geweest is, is geweest.
Oude liefde moet slijten, iets wat ik een plaatsje geeft. Het verleden dat was gisteren. Het is vandaag waar ik in leef. Een toekomst opbouwen die me een eigen bedrijf geeft. Liefde voor mezelf en niet zo maar aan een ander geven. Voor m'n eigen toekomst strijden. Eerst ik en dan de rest.…
Ik rond je hart in steen
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
581 heb je alles gezien
mijn blik gebroken
gekeken met mijn ogen
jouw prille groen
de hellingen met puin
mijn bloemen gaan verdrogen
ik hak je trekken
uit basalt en
rond je hart in steen
ik snoei je wortels en
je aast het polderland
waar jeugd verloederde
in pesterij en jij
de klappen kreeg
niemand je bemoederde
je eigen weg ben…
Fotomodel.
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
1.391 ze valt me plotseling op
aan de rand van 't park
staande in de avondzon
kijkt wat onwennig doch
met een glimlach op
't gelaat
er wordt kennelijk
van haar een foto gemaakt
ze is overigens zelf een plaatje
haar benen fraai en slank
voeten gestoken in schoenen met
extreem hoge hakken
jurkje valt zwierig neer
haar taille is rank…
Sluimerende droomliefde.
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
1.007 Net als die trippelende passen met dat
typische tikken van haar al te hoge
hakken op het bruine linoleumtapijt.
De naar voren wijzende contouren van
haar nog altijd stevige borsten die mij
steeds weer blijven bekoren en
mij thans rap doen ontwaken uit
mijn vertwijfelde dagdromen.…
Gevangen eekhoorns
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
581 Ik voelde meteen al
dat dit niet in de haak was en ik heb het wrange
feit naar
[email protected] gemaild.…
dansen aan de evenaar
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
427 de herfst ontluikt als een droom
diep gelegen in het erbarmen waar zwijgers
takken hakken en bladeren worden ontmand
als filosofische krijgers
de geur van bloed overpeinst de straat, met
het denken losgerukt van stem en stil gebaar, de wind
zuigt aan de valreep waar benen zich lossen
van het openbaar gewoel
want alles lijkt de dood te doen…