5922 resultaten.
Als je voelt.
hartenkreet
4.7 met 23 stemmen
3.489 Wanneer het einde komt dat weet je niet,
steeds afscheid nemen doet verdriet.
Niet te weten of je er morgen nog zal zijn,
oh mijn god! wat doet dat pijn.
Alles wat je lief is achter te moeten laten,
oh wat kan ik mijn ziekte haten!
Misschien lukt het me deze keer weer,
dan sukkel ik door tot de volgende keer.…
De scheiding
poëzie
2.9 met 28 stemmen
5.263 Zo namen de tweelingzusters
Daar afscheid van elkaar:
Een oude gebogen vrouwe
En een meisje van zestien jaar.…
verdwenen stilte gilt hysterisch terug
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
640 blikten slechts jaloers zijn
woorden haakten in je hart
pijn die je toen voelde leek
alsof de wereld je vergat
leegheid kijkt naar binnen
ijlheid zuigt aan laatste lucht
niet meer weten woordloos zuchten
verdwenen stilte gilt hysterisch terug
eenzaam zijn schuift grenzen
dichter bij elkaar in het
brandpunt van geen aandacht
is het afscheid…
Weggevaagd
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
2.113 En staat nu bij de hemelpoort
Ik heb je al lang niet gesproken
Zo lang niet meer gezien
Maar toch ben je gebleven
In herinneringen misschien
Je eeuwig lijkende levenslust
De zoektocht naar eerlijkheid en plezier
Ze lijken eeuwig weggevaagd door wanhoop
En daarom staan we nu hier
Op het punt voorbij het afscheid
Want dat hebben we nooit…
Vertrek
gedicht
3.0 met 25 stemmen
12.022 een kind gaat weg. ik sta met lege handen. ten afscheid
de vertrouwde blik voordat de zonnebril.
handen tastend naar de veiligheidsriem.
de uitgestorven straat. ik zwaai maar wat. het is of
alle licht verbleekt. of alles vekilt. of ik diep
vanbinnen van geen schuld wil weten. harde
verwijten over en weer. na elk vertrek zin ik op woorden.…
opa in het ziekenhuis.
netgedicht
4.9 met 7 stemmen
1.104 Ah, daar komt de chirurg en
legt uit wat de bedoeling is,
'mooi, dat klinkt goed,'zegt opa,
'geef me nog een knuffel,''ja, zo is het,'
we nemen afscheid van elkaar en
even later wordt hij door de gang
heen gereden, richting de o.k.,
met een zwier gaat hij de bocht om...…
Als kind door een sfinx gebeten
gedicht
2.8 met 23 stemmen
13.881 Ik was van de dorpsgek de vriend,
de broeder ben ik van ieder die
door niemand nagewuifd van alles afscheid moet nemen.
----------------------------------
uit: 'De tafel van de wind', 2001.…
VERNAUWDE GEEST
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
1.314 hand
maar je neemt al weer niet deel
soms huil je zacht, heel onverwachts
ik vraag waarom
je kijkt in het niets
je drukt je heel vast tegen me aan
en toch raak ik je kwijt
nu een gesloten zaal veel sneller
als ik toen verwachtte
er is niets meer aan te doen
je herkent me al niet meer
ik omarm je, druk je heel vast tegen me aan
want afscheid…
Klinkers verleggen.
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
975 Tot hier maar gaan we samen,
nu moet ik echt afscheid van je nemen.…
schuilen
netgedicht
3.6 met 22 stemmen
789 mezelf
vaak zo stil
als vogels die naar de nacht vliegen
en daar gaan luisteren
naar de vreemde adem van de dag
soms vergeet ik
dat ik er niet ben
en schrijf muren vol
met schuimende woorden
lees gedichten
op lippen die bewegen
en raak zacht jouw haren
wanneer een strofe onsterfelijk valt
het duurt vast niet
lang meer, het afscheid…
achter de wereld
netgedicht
4.2 met 19 stemmen
708 de dagen van mei, in de geur van pinksterbloemen, waarheid
te dichtbij, opgelost
laag langs het geluid van angst
en je zwijgend gelaat waarin ik verdween
tezamen met je belofte waarin ik niet groeien kon
toen dagen vervlogen en elk bloemblad rook
naar verbrand hout
het is een waan, zei je
om te beweren dat cirkels rond zijn
het afscheid…
De taal vergaan
netgedicht
3.8 met 23 stemmen
1.878 De taal vergaan, de stem gedoemd tot zwijgen,
zo ver van hier gereisd, om niet meer weer te keren,
geen afscheid ook, geen zonlicht vol erbarmen.
Waar moeten zij die blijven zich nu warmen,
waar troost gaan vinden, woorden die iets zeggen?
Geen duisternis dekt warm hen toe die treuren.…
Overbeschaafdheid
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
555 O Petrus, wij klagen,
Jezus' afscheid kweekte mishagen.
O Juturna: Quousque tandem!
De Lethe stroomt, Quia absurdum!
Morpheus houdt ons in de handen,
Kassian kassian! om alle landen.
Het razende water is omineus,
onsolide en violent en dubieus.
kind van Baäl, u bent zielroerend,
in uw wanne zwijmel hoog vervoerend.…
Slapend kind
poëzie
4.0 met 2 stemmen
4.170 Zie haar afscheid wuift ze al ginder;
In de tuin zijn bloem en vlinder
Als de nachtlamp en haar rook.
Kom mijn kind, de dag gaat ook.
Stil, hij is de dag al voor,
En hij sluimert, volgedronken,
Moegedroomd en blindgeblonken,
In oneindig niets teloor,
Rustig bij mijn woorden door.
Wonder, wat wordt de avond zwart!…
Gerucht
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
581 de liefde laait even op
terwijl de ronde warmte
zakt achter de zuigende kim
maar hoe kan ik haar
doorgaand loven
als onze stemmen
gedwongen doven
en met een diepe zucht
bij open raam,
de koude van het afscheid
naar voren wordt geschoven
is de stilte
besmet met roest
en dreigt verte allengs
samen te ballen tot een
afgetopte knoest…
Ineens ben je niet meer hier..
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
1.028 Zo plots weg, zonder afscheid, zonder groet, niemand
iets gezegd, totaal onbegrijpelijk is dit.
Je was zo vol leven en initiatief, energiek en toch soms moe.
Maar dit is niet uit te leggen, niet te verklaren met
mensenwoorden. Wat is dood-zijn eigenlijk? Waar
ben je nu, wat doe je ons aan? Moest dit zo lopen?…
Geluksmeter?
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
463 Iedereen heeft
gewonnen tot de dag afscheid
neemt en de nacht zijn eigen
geur spint en de glitters zijn
versleten blijft het afwachten
wie in de morgen heeft
gewonnen als de realiteit
van het wij
z’n geldigheid verliest.…
Vragen die geen vragen zijn
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
629 Waarom kunnen wij ook niet het leven leven zoals het komt,
met zijn ups en downs, met zijn kinderstemmen en gejuich, maar
ook de tranen en de pijn, het afscheid en het weerzien, de
ontgoocheling en alle dwaasheid die een mens blijkbaar
moet doormaken om wijs te worden?…
Het Noorderplantsoen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
510 Ze neemt elke dag afscheid.
Dit is het hart van de stad.
Oneindig lang, zachtjes vertrapt.
We dragen haar naar het graf.
Er mist iets, maar
mijn aandacht verslapt.
Te weinig zetten zich schrap.…
Wat gebeurt daar?
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
538 Eerst op de foto dan
wuivend afscheid nemend
van de wereld decadent
die stijf van angst
(de vrezenden het bangst)
het hoofd afwendt
Te water
gemutst en bebrild
Nu gaat het gebeuren
Ze hebben het zo gewild
Lichamen vallen
Armen wielen
Is het de doodsstrijd
van dolende zielen?…
Oktober
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
583 Oktober stemt mij niet verdrietig
om een afscheid. Met haar verder
te moeten leven is mij niet de eer
te na. De oktobermaand zal de kiemen
erven en het leven bewaren voor erna.
In oktober is er ruimte voor een
laatste groet. Met haar prachtige
kleuren waar ik tussen sta, is het
berusten tussen wat tijdelijk rusten
moet.…
Bij de Burcht
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
658 verlegen kijk ik naar je
voel me ook wat verloren
je woont hier zo mooi
in de Vlaamse Ardennen
we lopen verder door
een fijne dag in mijn leven
ontroeren elkaar
daar op het pad
bij de burcht
waar de schelpen kraken
kijken naar de plek
waar jij was geboren
beklimmen de met spinrag
behangen oeroude toren
na ons afscheid…
Allesomvattend
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
551 schuiven schaduwen ineen tot
gebeeldhouwde dichters
omvatten contouren gekleurd
in wereldse contracten, de toekomst
als mozaïek zonder muren
onttrokken aan strijd met overgave
uit de muziek van het hart om
los van ziel en lichaam te geraken,
dat is de liefde waarin de norm
door een ieder levenslang verleid als
voorlopig afscheid…
Doorzettingsvermogen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
975 ontdek een
troostvolle plek
toch
doch
sombere grijze
stenen
mensen het
verlies niet
begrijpend afscheid
van dierbaren
nemen
na de
begrafenis van
je geliefde
keren de
mensen terug
naar hun
dierbaar thuisfront
heus nadenkend
over jouw
immens verdriet
let wel
het volgend
bezoek heerlijk
lentezonnetje luister
de vogeltjes…
Oktober draagt zijn eigen vrucht
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
518 Oktober stemt mij niet verdrietig
om een afscheid. Met haar verder
te moeten leven is mij niet de eer
te na. De oktobermaand zal de kiemen
erven en het leven bewaren voor erna.
In oktober is er ruimte voor een
laatste groet. Met haar prachtige
kleuren waar ik tussen sta, is het
berusten tussen wat tijdelijk rusten
moet.…
als de avond valt
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
470 flikkerde maar door,
dus hinder bij voortduring
ik zette mijn bril af,
met het gebit in het kommetje water
ik zocht het niet meer te zoeken
en liet een slang langzaam later
asem blazen in mijn snater
de slaap doofde toen het vuur
en ik, wat restte,
kroop knus weg onder wollen doeken
uit "Als de avond valt"
(mijmeringen bij het afscheid…
De roze schoenen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
464 Drie vrouwen luisteren mee
ze slaan hun zakdoek uit
wanneer Pilar haar hoepel geeft
haar emmer met de schep
en een kus als afscheid
van het zieke meisje
dat groot zal worden en
de roze schoenen zal bewaren
in een glazen pot…
Teder vertier
netgedicht
4.6 met 9 stemmen
420 Bekijk mijn gespiegelde vergankelijkheid
in de droefenis van jouw bewogen ogen
bomen nemen afscheid van de witte winter
dromen drinken bij het vaarwel van de dromer
hoe iemand met jouw zeldzame schoonheid
tot zulke tedere eenvoudige dingen in staat is
hoe iemand zo teder kan zijn
dat kan alleen in liefde blijven
waar ook ter wereld…
Dag van de arbeid, de internationale
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
817 Vandaag is de dag van het afscheid
van die internationale viering
van de dag van de arbeid
want alles wordt anders, is al anders
blijft anders, niets blijft hetzelfde,
ook niet die dag van de arbeid
deze feestdag was al flink tanende
er wordt nog magertjes meegezongen
op die vierings-dag van de arbeid
want wat de toekomst brengen moge…
Meer dan stof alleen.….
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
445 van
troost, stuwt levenskracht van de
diepste wortels van het talent
omkranst in een waardig gezicht,
een blijk van verwondering over
natuur en de trek van vogels in
een herhaalde vlucht, dat is meer dan
stof alleen, een vertrek wat zich
verstilt in een fleem van tijd, herkent
zich in een gerelativeerde laatste
zucht, maakt het afscheid…