20097 resultaten.
Meervrouw
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
974 Een meeuw schreeuwt
de zee achter het duin,
wind verstuift het land,
passie tussen eb en vloed
helm geeuwt wuivend,
wortels diep in zand
genegen in het zwin,
het zilt bekoort en voedt,
bevrijdt ze de elementen
in haar aardse tuin,
die kleine zeemeermin,
- mijn godin -, die golf
en horizon berijdt,
meer waarde,
meer vrouw, meer min.…
Voor jullie...
hartenkreet
3.1 met 49 stemmen
7.489 Leven is vooral delen, geven en keuzes maken,
elkaar met iets kleins diep raken.
Liefde, aandacht, een arm om je heen,
samen alles delen, niet meer alleen.
Er voor elkaar zijn in voor- en tegenspoed,
dat is hoe het zijn moet.…
PARADIJS
hartenkreet
4.8 met 4 stemmen
1.065 Heel diep in jou
klonk een melodie
een stem...
die smeekte,...
" Maak me vrij
verlos me van die pijn
neem me mee
aan jouw zijde
wil ik staan
vol vertrouwen
en vastberaden
in ons land...
We noemen het...
" P A R A D I J S "…
De dood bracht je meer dan het leven
hartenkreet
2.2 met 5 stemmen
3.309 Het gevoel dat kou niet stil staat
diep in aders verweven zit
warmte zelden om de hoek komt kijken
en die blik die doden kan.
Voel die handen en de voeten
ijs is het, niets meer dan dat
trouw de geesten en de lijken
op het bot staat nimmer goud.…
Kapel Mercy-center Madison (U.S.A.)
netgedicht
4.9 met 7 stemmen
870 Vogelenzang en eeuwig water,
altijd weer ebbe en vloed
maar diep besef van de Ene
die allen in allen begroet.
Hartslag die duurt
maar rustig wordt als het water
golvend en kabbelend
slechts nu, nu.... niet later.
.…
Getoonde tranen
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
1.294 Bladeren en kreupelhout
dekken het grafje dat
hij vormde met zwart zand
want - zo vindt mijn kleine kerel-
de uit het nest gevallen merel
had het koud
en hadden wij z’n zusje niet
ook met aarde toegedekt
toen de dood het jonge leven
zwarte vleugels had gegeven
ik buig het hoofd diep in verdriet en
hoor mijn eigen tranen huilen…
dans
hartenkreet
2.8 met 4 stemmen
1.808 Voorzichtig tasten
met woorden
met blikken
met vragen
en nieuwe akkoorden
die mij raken
verstrikken
in ons warme net
heel langzaam nader je
steeds dichterbij
driedimensionaal
op mijn netvlies
zó mooi
de nacht
de dans
maar vooral: jij
in het diepe duister
gloei ik na
blijf ik leven
duizend gedichten
in mijn…
Schreef wat je voelde
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
651 ik streelde met woorden je huid
mijn vragen heel losjes
toverden blosjes op
het zachtst van je wangen
je vertelde in zinnen
hoe diep en hoe teder
je me wilde beminnen
jouw verlangen naar meer
ik schreef wat je voelde
jij lachte en bloosde
omdat ik wist wat jij
met je woorden bedoelde
zo dichtbij ik en jij
eerlijk en open
van alle…
Oogopslag
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
559 Mijn kamer is te klein,
ik schuif de gordijnen dicht,
je kracht omhelst het bloot,
de nacht is ver en zo dichtbij,
het kaarslicht is boterzacht,
smeert mijn hart als oceaan,
zo groot, zo diep, als je tegen
me lacht om mijn zinnen te
ontbloten en weet wat je van
mij verwacht, daarin ben ik
geen partij voor jou en wordt
de vluchtweg…
Vergane schoonheid
netgedicht
3.3 met 12 stemmen
987 naar jouw handen kijkend
wordt het zichtbaar hoe
ringen langzaam van je vingers glijden
tijd heeft je getekend
waardoor je ouder bent gaan lijken
diep van binnen bleef je dat meisje
van twintig dat ronddanste in de weide
wat haar rokken deed bollen
zonnebloemen lachten haar toe
al stierven die als jij 'n vroege dood
©Lady Love…
vakantie
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
1.198 de strandgraver
ze wandelden hand in hand
voeten in het warme zand
Hij graaft een kuil zo diep!
Een graf? Alleen voor wie!
Het graven doet zijn lichaam glimmen
eindelijk klaar, hij zucht en gaat opnieuw beginnen
In elke hand een steen, Hij graaft, en graaft
totdat de drang bedaart
zeewater zo koel
Morgen heeft hij weer een doel
1…
hogere hoed
netgedicht
4.2 met 21 stemmen
666 vergeet je niet
mijn vel te schrijven
de inktsteen neemt mij hard
mijlen verder weg plas ik
door waadbaar diep spraakwater
op het kruispunt van twee kolken
die elkaar de das om doen,
'Kijk, zie die dassen zwemmen!'…
De lage cijfergevers...
netgedicht
3.9 met 17 stemmen
715 De lage cijfergevers zijn
misschien een beetje selectief:
ze vinden in mijn verzen steeds
weer reden tot een diepe grief,
maar liever dan een vijf of vier
vind ik wat argumenten hier
waarom ze me zo willen treffen
maar...wie durft nu zijn stem verheffen???…
Madeliefjesmade
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
1.129 Madeliefjesmade
Schoonheid verstopt onder misselijkmakend
Zo ook ik, de mensenmade
Diep gravend - rot, vies vlees tot in de kern
Etend, vretend, honger
Altijd meer en weer, etend dat zonder verweer
Mens en madelief
Begraven onder vies, verrot vlees
Vlinder en vlieg
Tandenjeugd, levende maag
Ik ben de mensenmade, de madeliefjesmade
Ook…
Meisje
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
1.367 Ik zag
zijn hals verstijven en zijn gestolen
glimlach als van een jongetje zo blij
en die eens geleefd moet hebben diep in mij.…
overwinnen
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
1.027 Hoe de draagkracht
in het donker schrijft
uit het diep in de aarde
zich tot schollen verheft
het zwarte gat gapend
het begrijpen en de angst
op fragiele vleugels
met kunstig geduld
verworven uit de mens
hoe soms heel de wereld
aan je trekt met voeten
wortelend in het drijfzand
van schouders die naar
beneden hangen
de zucht het eeuwige…
Antwoord.
hartenkreet
3.3 met 7 stemmen
1.110 Soms luister ik naar de wind
misschien komt hij mij het
antwoord brengen hoe jij
mij terugbracht naar het
welzijn van het leven
ik ken elke lijn en groef
van het verleden
voelde mij een
eenzame ster in
de nacht
toen kwam jij en
zorgde voor een beetje
kleur tussen al dat zwart
de pijn had zich diep genesteld
maar alles…
In extremiteit gespreid
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
500 de armen wijd
winterweer en zomerwarmte
in extremiteit gespreid
jij hebt het in de hand
voelt en proeft heel
lijfelijk causaal verband
want lente kruist
en herfst huist
diep in je hart
nog dragen benen
de seizoenen in hun
gaan van jaar naar jaar
maar als de cirkel ooit
zal sluiten komen de gespreide
armen in balans weer bij…
het verdronken land verhorend
netgedicht
4.1 met 16 stemmen
780 zij ligt verloren
op het verdronken land
zoekend naar sporen
van de zee op het strand
de baleinen snijden zinledig diep
een dodelijke staart geeft de laatste zwiep
met brak water spuugt uit het middenrif
een lijfeigen Jonas op het klif
verdwaalde een walvis op de vloedrand
als een zeewaardige verwant
zoekend en sporend
van…
De S van Sirius
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
586 De onmacht gade slaan
in toestand van versplintering
wanneer zij moed bijeenraapt
na de beet van de varaan
Met diep ontzag ontgift zij zich
door zachtheid in herinnering
tot de Dood haar achtervolgt
en de Hemel laat vergaan
Zij fluistert haar verwoesting
-bij dageraad ontbonden-
met kracht in het gelaat
van de man die haar bemint
In…
Ik Wil
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
491 Je vroeg
Wat wil je
Ik
tegen jou
aan
Zacht
Rustig
Veilig
In ontspanning
In overgave
In open hart
In je armen
Jij
in mijn armen
In elkaars holletje
In zwijgen
In stilte
In slaap
In ontwaken
Met mijn onveilig voelen
Met mijn diepe verlangen
Me veilig voelen
bij jou
In mij
Ik open
nu al
Zo ver
Mijn angst
Zo dichtbij…
Onmacht, de ware macht
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
641 de nacht braakt water
uit diepe wonden, geen
delicatesse of een sierlijk teken
maar een tastbaar iets dat alle
leven omlijnt door slechts te zijn
zoals het is geschapen
vluchtige verschijningen, het speeksel
van een kus, niets meer dan onmacht
is de latente houding die de foetus aanneemt
telkens wanneer het buikgevoel wordt
geraakt door…
mystery is the darkness in the night
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
594 is daar toch beneden
Dat mij zo beduusd maakt
Ook al ben ik zo nieuwsgierig
Het omvat een schild
Met verborgen kleuren
Zo puur en toch zo melancholiek
Nee, het is geen bekwaamheid
Om in deze uitgestippelde wereld
Zo trots en onbegrensd te leven
In deze beschilderde nachten
Het is allang geen beklemde tralies
Meer waar het hart zo diep…
Waar is?
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
623 Ze ook niet mochten kijken, diep in je hart
omdat het daar heel goed was verpakt.
Als geluk wordt overschaduwt, door de
herinnering aan toen, van heel lang geleden.
Maar nu ik weer zie de zon en blauwe wolken
voel ik dat dit alles, eens herinnering zal zijn.…
slaap
hartenkreet
3.1 met 7 stemmen
918 ik droom jou
rode bladeren
in de wind
surreëel
tegen het wit
van de lucht
als vogels
die kwetteren
in de herfst
alsof het zomer is
verdrijven ze
het blijvende gevoel
de diepe tonen
gekerfd
in een hart
gespleten door
tegenstrijdigheid
tegen de tijd
dat onze tranen
zijn verdampt
ben jij
nog hier
en ziet mij
zoals ik ben
als…
Schreeuwend
netgedicht
1.0 met 4 stemmen
765 Hoor de echo van mijn
Hart
Vingervlug jouw naam
Schreeuwend de daad
Naar de
Drempel van ontzag
'k Hoor de naklank in jouw
Ziel
Ratelend mijn naam
Juichend van
Ware en
Echt diep zittende
Passie voor een lieve
Vrouw
Gehurkt aan d'vodka
Genietend
Kathedraal
Zij en 't Rode Plein
Moskou (1996, 1997 & 2001)…
zo jij
netgedicht
3.3 met 21 stemmen
673 winterbomen
het weet niet of het al gestorven is
in zijn of een andere wereld
dat hij er is
en dat elders de levenden zijn, hun gekwetter
veelal leeg in een steeds weer herbeginnen
doch onbereikbaar voor hunzelf
in een hijgende seizoenendrift
het vogeltje, ik hoor zijn geroep
en hoe het in de nevel tuimelt
ik wil antwoord geven
en buig diep…
De klank van mijn oude vleugel
poëzie
2.8 met 5 stemmen
1.647 De klank van mijn oude vleugel
wordt zwak en schril:
er is iets versleten
in hem, diep van binnen.
Er valt niets te herstellen,
er valt niets te beginnen:
tegen een doodlijk euvel
kan men niets beginnen.
De arme zwakke klanken
zullen ijler stijgen,
(waar bleef de sterke, volle
klank van hun jeugd?)…
De stilte aan de muur
netgedicht
3.7 met 11 stemmen
965 Je spreekt van vroeger op dit late uur
als kalend behang
en vergeet bijna te ademen
Het gesprek stokt
in een slok troebele nasmaak
van oud zeer
De pleziertjes van weleer
zijn verdronken in een toevloed
van teveel en te vaak
De passie is niet meer
dan een verfrommelde foto
in een diep verborgen gevoel
Waar de tijd zwijgend
ons…
vroeger en later
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
564 toen…. liet ik eindelijk los
al wat ik verloren wist
al wat diep verborgen was
alles wat ik had gemist
toen…. liet ik eindelijk toe
alles wat ik niet zal zijn
alles wat voor altijd is
de wortel van de pijn
terwijl dit woeden wat bedaarde
groeiden hart en ziel en geest
tot een warmer wijzer wezen
door het leven enigszins verweesd…