8110 resultaten.
Wildplukken
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
530 Eind Julie smul ik gratis bramen
In de vrije natuur langs de bermrand
Ze tieren welig dit jaar aan de wegkant
Drommen gul in de zomer samen
Zo woekerend dat ze zich verstikken
En spinnen strikken webben er middenin
Terwijl ik mijn aversie overwin
Voor die creeps mij wakend voor doornenprikken
Kijk het volk aan dat zich blind een weg baant…
Hazelaar
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
509 Ik verlangde
te vertoeven
bij oude en
verweerde muren
aan geduld
geworden water
Daar
in de prilte
van de lente
plantte ik een
winterharde
hazelaar
Voor later …..…
Staartdeling
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
506 de leeuw
en een reetje
aan de beurt
keel afgebeten
met kloppend
hart verscheurd
dan de hyena’s
de jakhalzen
en gieren…
Nieuwe talen
netgedicht
5.0 met 20 stemmen
429 er fluisteren
nieuwe talen als
de wind op steekt
uit diep dalen
en ons de nooit
gehoorde verhalen
vertelt uit vroeger tijd
al na de eerste dooi
toen alles in zijn
volle tooi de kop
opsteekt horen
wij een donkere
dissonant in het
lichte lente lied
het klinkt niet zo zuiver
als de veelstemmige
jubel die in kleur en
geluid losbarst…
De fluistering van het leven
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
402 In stilte groeit kracht
bloem opent zich naar het licht
leven ademt diep…
De kei
netgedicht
4.7 met 25 stemmen
462 wij hebben
allebei de
kei gezien
passeerbaar
zonder omkijken
maar in de
verte nooit
kleiner wordend
in incidentele
schoonmaak
en poets iets
meer opgeglansd
maar altijd indruk
makend aanwezig
in omvang en impact
op de sociale lijn
in zomer kringen
vlogen dromen
op en af maar
ijskoud geelt in de
winterse grijsheid
het kilscherpe…
Een ludiek hupje
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
422 jij hebt een
ludiek hupje in
je speelse loop
dat intrinsiek
bij je hoort
net als de
knipoog die
groeit in het
lieve woord
dat met warmte
en liefde de
mimiek in je lach
zijn aantrekkelijke
vorm geeft
het zijn de
extra's waar de
toeschouwers
naar toe leven
lieve uitingen
van jeugdige
speelsheid die
kleur geven
aan de lichtheid…
Lijfelijkheid
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
498 Het gras fluistert zachtjes tegen mijn voeten
de natuur spreekt in mijn bloed, een fluistering van leven.
Als ik de aarde aanraak, stroomt haar kracht door mijn aderen
en voel ik hoe mijn lichaam de seizoenen weerspiegelt, eeuwig levend.…
Dwingelderveld VIII
netgedicht
4.2 met 20 stemmen
653 Om hier te gaan. Het veld op. Zonder broer.
Onder die lege, blauwe hemel die alles zichtbaar maakt dat gezien wil worden.…
Gods wens
netgedicht
3.3 met 80 stemmen
448 het enige
foutje in de
schepping
was de mens
gods wens
om de wereld
in snelle
ontwikkeling
een boost
te geven
was het goed
beter best
principe
waarbij geld
en macht
wederzijds
uitwisselbaar
zijn goedkeuring
kreeg in deze
wedijverwereld
er is alleen plaats
voor het beste ego
en samen is
onbestaanbaar
omdat de dood…
Gekleurd
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
426 ik ben
weer tegen
zwart
aangelopen
terwijl ik
wit open hield
de doorstroom
van kleuren
is gestopt
omdat wit
en zwart
geen
echte
kleuren
zijn
zwart is
een
reflectie
en wit is
de kleur
van alle
kleuren
samen in
wit licht…
White rabbit
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
585 Aan boord van Fragile
op weg naar haar tweelingzus gaia, het moederschip der blauwe planeet
ontwaart het eye in the sky
een wit konijn, moederziel alleen
en van zijn god verlaten
die de hele bliksemse heksenketel met een welgemikte worp smeet
in het zwarte gat in de rok
van het almaar slinkende terugplooiende heelal
het multicolor…
Dans van de bloemen
netgedicht
2.5 met 23 stemmen
918 Ik blijf staan, met een breekbaar en
kwetsbaar hart dat zich opent voor de natuur, terwijl
de bloemen hun geheimen delen zonder woorden: tijd stopt, en alles
wat ik ooit zo hard zocht, valt weg in dit unieke moment van pure verbinding met de aarde.…
Als watergeest
netgedicht
3.1 met 44 stemmen
329 ik heb
per ongeluk
wat golfjes
kapot getrapt
mjn voet en ik
wij hoorden
het schuim
slissen en zuigen
tussen mijn
voet en het zand
om sneller het
water te sluiten
om zo nog een
keer extra tegen
mijn voeten
te kunnen stuiten
maar in de maagdelijk
witte afloop bekenden
zij schuld kwamen toch
onverwacht aangebruld
als zee ik…
Standbeeld in de stad
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
530 roept de zwijgende stemmen
je zwijgt een roepende stilte
je ogen zien niets, blind in wanhoop
maar het lijkt alsof ze alles zien
je blijft daar altijd bewegingloos staan
gemaakt om te onthouden
nooit vergeten wat er is gebeurd
om te verwerpen die harteloze terreur
van discriminatie en ongelijkheid
in eeuwige teloorgang van Moeder natuur…
Zijn regendromen
netgedicht
3.0 met 139 stemmen
363 ik zag de wind
zijn regendromen
tegen de couperamen
leeg gooien
het geluid verhoogde
de warme intimiteit
van het drúkke
treingebeuren
dat in uniform zijn
rust leek te vinden
wel neemt het respect
voor de medemens
bij een aantal
pasagiers af en de
redelijke norm wordt
al snel overschreden
tolerantie uit een goed
stel normen…
De Morgenstilte
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
373 Er ruist een zachte adem door het lover,
de dauw ligt zilverstil op elke steen.
De zon, een jonge bloem, breekt langzaam over
het veld, waar alles wacht, onzichtbaar één.
Een merel zingt zijn eerste, heldre zinnen,
de lucht wordt blauw en trilt van nieuw begin.
Mijn hart, een blad, mag in het licht beminnen
de stilte, en de vrede diep vanbinnen…
Onder moeders vleugels
netgedicht
1.6 met 5 stemmen
378 Vleugels omhelzen
klein lichaam in het water
stilte draagt het leven
Op het water glijdt de moederfuut,
gedragen door geduld, haar rug een warme schuil-
plaats, waar het jonge leven zich vouwt. De wereld glijdt voorbij,
maar hier ademt alleen rust, elke beweging vol zorg, elke stilte spreekt teder.
Tussen haar veren ligt het kleine lijf…
Wanneer de aarde ademt
netgedicht
2.7 met 41 stemmen
623 De natuur schreeuwt
niet, ze fluistert met alles wat leeft, en wie stil is hoort in dat fluisteren iets van troost.…
een eigen biotoop
netgedicht
3.9 met 32 stemmen
301 ik wist de
wolken klein
te krijgen door
ze met warme
zonnestralen
te beschijnen
tot het strakste
blauw nog nieuw
van de intense kou
tevoorschijn kwam
zonder enige
belemmering
deed de zon haar
ding gaf energie en
licht aan de aarde
daar waar wij
al generaties lang
wonen omringd
door leven in een
eigen biotoop
steeds…
Een eigen biotoop
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
308 ik wist de
wolken klein
te krijgen door
ze met warme
zonnestralen
te beschijnen
tot het strakste
blauw nog nieuw
van de intense kou
tevoorschijn kwam
zonder enige
belemmering
deed de zon haar
ding gaf energie en
licht aan de aarde
daar waar wij
al generaties lang
wonen omringd
door leven in een
eigen biotoop
steeds…
Koester elk moment
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
340 Koester het moment waarin de natuur haar wijsheid aan ons geeft,
want in haar pracht vinden wij het hart van alles wat werkelijk leeft.…
Waar stilte mij heelt
netgedicht
2.2 met 9 stemmen
340 Vlinder op de knop
verblijft in het bijna-zijn
ik wacht op mezelf
Ik voel de aarde ademen in
kleuren die jij niet ziet, stilte tussen woorden
weegt zwaarder dan geluid. Soms is één blik genoeg om mijn
hart vol te laten lopen, en nog voordat de dag begint, ben ik al vol van leven.
Ik geef zonder vragen, vang
wat onuitgesproken blijft, een…
Avondblauw
netgedicht
1.4 met 5 stemmen
409 Blauwe avondlucht
stilte vult de straten nu
wolken drijven traag
Laat me verdwalen
in het avondblauw, een firmament
licht gedragen door zijn vleugels, waar stilte zingt
in wolkenloos vertrouwen en zacht mijn verlangen de ruimte streelt.
Het adembenemend
kleurenspel aan de hemel ontvouwt zich
als een zucht, en raakt de diepte van mijn…
toeristenoord
netgedicht
3.4 met 38 stemmen
309 lag de plas
tussen de bergen
als spiegel van
de nacht bij een
rimpelende
opkomende maan
de wind strijkt
geen golven
die verborgen zijn
onder keiharde rots
schuren wel de kusten
met afkalvende kussen
pas met een strand
waar boten meren
en mensen zwemmen
kunnen zij hun
investeringen met
rendement veilig stellen
aan de natuur…
Onvolmaaktheid
netgedicht
2.4 met 22 stemmen
403 Ruwe natuur schuurt en
stampt, maar blijft toch ademen. In haar tere onrust herkennen we iets van onszelf.
Toch jagen we vaak op wat
glad is, zorgvuldig afgerond en strak. Maar we
worden pas geraakt door het grillige — dat wat niet klopt, maar
volhardt in haar ongerepte, wilde bestaan, en juist daardoor zo dichtbij kan komen.…
De oude boom
netgedicht
2.4 met 28 stemmen
443 Eeuwen geweven
wortels diep in aarde rust
stormen fluisteren
Verbonden met stilte staat
hij daar, al zo lang als iemand zich kan
herinneren, wortels diep verankerd in eeuwenoude aarde,
terwijl zijn majestueuze stam littekens draagt, van stormen die zijn voorbijgegaan.
Dagen schuiven als wolken
over de kruin, elk voorbijgaand seizoen laat…
Waar het blauw zich verbindt
netgedicht
2.1 met 13 stemmen
473 In zacht ochtendlicht
een bloem zonder vast begin
luistert naar de grond
Tussen gras dat buigt onder het
gewicht van ochtend, staat het Rapunzelklokje,
licht van kleur en zacht van aard, alsof het luistert naar iets dat
wij niet horen — een fluisterlijn tussen wortel en wereld, onzichtbaar maar echt.
Onder de aarde raken zijn wortels
die…
Te jong piepgroen
netgedicht
4.2 met 63 stemmen
380 in de vroege
ochtend
dromenmist
van de lage
weilanden
staan zwart en
wit te herkauwen
het natte gras
dat nog aan de
vraatzucht was
ontkomen en het
te jong piepgroen
wacht nog een
zomerdag
om het
met parelend
door de nacht
gekoelde dauw
als ochtenddrank
in alle rust
te consumeren…
Wanneer woorden ademen
netgedicht
1.8 met 15 stemmen
752 Ik schrijf om te zijn
niet om begrepen te zijn
stilte in zinnen
Poëzie begint niet bij woorden,
maar bij dat vage moment waar iets in mij
beweegt zonder dat ik het nog begrijp. Een gevoel dat zijn
stem nog zoekt in een vorm en wacht tot ik stil genoeg ben om het te horen.
Ik schrijf niet om uit te leggen
wat ik bedoel, maar om te bewaren…