8651 resultaten.
Gedichtje voor de wereld
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
666 De wereld is mooi
het leven is lang
er is eten genoeg
en liefde voor iedereen
en daarna komt nog de hemel
voor eeuwig en altijd
maar soms gaat het even mis
maar het komt ook wel weer goed
wel jammer
maar zo is de wereld ook nog eens
goed en kwaad
wit en zwart
geluk en ongeluk
zo is de mens en zo is het leven
het is ongelijk verdeeld…
Vandaag bloeit de aarde
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
615 in kleurige bloembedden
een stille sprei vol schoonheid
omarmt de nieuwe dag
de jonge blaadjes van de hazelaar
ze knikken vol genegenheid
naar de koerende duiven
die elkaar de liefde fuiven
goud versiert de randen
de wolkentoppen pralen
zo onverklarend zacht
dat het hemelwater nog wacht
de sleedoorn draagt hoop
in vertrouwde witte…
al meer dan een leven geleden
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
626 of je mijn lichaam wil verlaten
maar voor we afscheid nemen
en het verdriet van de wolken drinken
wil ik nog één maal met jou
naakt voor de spiegel staan
schitteren binnenin
om doodgewone dingen, om de vogels
die in de bolster van mijn buik hebben gevlogen
om de duinen
die nog zachter klinken dan de lelietjes-van-dalen
langs een witte…
Pril in pas ontwaken
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
513 lentegroen
kreeg jij jouw eerste zoen
heel pril in pas ontwaken
je rankte hoog
naar voorjaarsblauw
ontliep de felle ochtendkou
ontknopte in
de zwoele zomerwind als
vrouw die openbloeide uit het kind
in warme nachten
bracht liefde ons de vrucht
waar wij zo lang op wachten
weer strooit de herfst
kleuren in ons bloemenbed
totdat het wit…
Verlof A
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
967 Boven de deur
Waar de school
Van mijn leven
Begon - daar
Stonden ze gewapend,
Letters blauw en wit,
Indrukwekkend,
Streng keken ze me aan
Net als de juf van de eerste klas
Streng en zakelijk -
Voor gevoel was geen plaats
En al helemaal niet voor praats
Zo werden wij gedrild
Zonder dat we het ooit hadden gewild
Inspiratie…
schoonrijders
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
565 (in zijn koude mantel hangt nog
een winter van toen)
nu vorst de aarde dekt-
wit en stil rond vogels waadt, laat ik niets na
de ijsdans van een glijdend paar
draait achten boven water
sierlijk als een kleinood in vergeten glans
hun wals smelt weg
waar ik herinneringen leg, leg jij
het beeld van nu
zwierend, zwevend tot bevroren lof…
zonnegroet
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
521 (ik zag kraaien witte vlinders vangen)
de zon brak uit de dag
omhooggeheven langs haar eigen licht
scheen ze groter toen de middag kwam
en kleine bloemen in het veld kusten mijn ogen
ik liet mijn blik voor wat ze was
teruggetrokken tot een stil moment
alles wat je bent -zei ik-
ligt weerloos aan je voeten
toen viel de zon terug
ze…
WAPENSCHOUW
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.014 Hun lichte vaantjes dragen blaadjes fijn
van bramenbloesem in ’t omsloten dal;
en vedergrassen, wit in zonneschijn,
wuivende pluimen van de vestingwal.
Langs heel het duin een flikkerende lijn
van lichte lansen, op de omgang, al
in dichte rijen hooggericht en pal:
de helmenbossen, die speerdragers zijn.…
Schemering is het doodgaan
poëzie
4.3 met 3 stemmen
1.959 Plekkend beschenen witte heerlijkheden
van dag de morgen, en onbevreesd zich trekkend
was daaraan op, 't hart dat nu is zich rekkend
uit wanhopig naar de vreemde leegheden
van de avond en zijn gemaskerd gezicht, -
maar de dingen die hem zullen behoren
houden hun ogen nog zo vragend gericht;
en de verledenheden hebben verloren
hun glans, en…
Ballerina
gedicht
3.5 met 4 stemmen
5.052 Hoewel ze nauwelijks beweegt
danst zij de rode krijtlijnen
op zijn wit blad.
Een trek, een veeg, een streep,
ze heeft het allemaal gehad;
ze poseert naakt en
heel sereen vooruitziend
naar wat komen moeten zou.…
Een ander palet
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
582 ineens geeft buiten
een ander palet
de subtiele verschillen
die ik altijd al wilde
komen na aan mijn bed
streekjes wit
lichten het grijs
uit donkere tinten
hemel schrijft helder
met diep blauwe inkten
wind vlaagt zacht
in een warmend vleugje
het onbekende verbaast
en vertedert het neusje
van een stralend gezicht
het kind danst ontwaken…
vakantiebeurs 2014
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
1.068 daarna door onrustige bezoekers
gedreven naar hal 11 hier staat
tot mijn plezier al een wit wijntje
uit de Bourgogne op mij te wachten
na een lange omzwerving in file
dwars door verre bestemmingen
in de hallen 2, 3 en 4 keer ik
vermoeid doch zeer voldaan weer
bij de garderobe in hal 7 alwaar
mijn eigen jas mij warm welkom heet…
monsterlijk
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
526 vooruit gezet
veredeld tot een grotere
beslissing dan geloof
je denken laat
het gaat niet over jou of mij
of wat we vinden in ‘t totaal
de wereld draait door en
het verhaal
beschrijft twee kanten
alle kranten staan nu vol
van dit vertrek
en van een man wiens nek
zich wit wast
in de haren van een valse god
‘tot dan’ zeg ik, ‘tot…
AFTOCHT
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
837 nu zij haar
ogenschijnlijke bescheidenheid
op haar verjaardag kleurig verspreid
verheffen saaie bloedverwanten
- onder oogcontact -
uit het uitermate behagelijke bankstel
zodat uitzwaaien bij de aftocht
een geheel ontspannen draagkracht krijgt
de witte en rode wijn
het oude hassebassie
staat nog half in het glaasje te wiegen
de knabbelnootjes…
Chromato
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
409 We beulen ons suf
in verhalen van beoogde kleuren
ijstijdelijk, metabool
zoals zwart, wit…
Verrassend nieuws
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
643 Dan laat zij de foto zien,
golven grijzig wit
tonen ons een stippellijn,
contouren van het kindje klein,
het hartje is een stip,
in mij springt het open wat ik nu al
voor dit jonge leven voel,
stil ontluikt een omahart,
liefde overspoelt.…
bosklappers
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
417 Van Gogh-je met gemengde technieken
aquarelletje om van te genieten
broos brokje in de wind
herkenbaar windekind
uit een zwarte krioelende wirwar
mierenfeest gelijk, heel bizar
ploppen de poppies kleurrijk open
als zijden rode doekjes onverdroten
heerlijk rood op wit met zwart
pentekening van een gebroken hart
rode stippen neergedoekt…
In het ongeschreven bos
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
435 konden we nog maar bomen tellen, één voor één
bomen met gestrekte rug
de voeten in zalvend mos, geworteld in verleden
onomkeerbaar is de zucht van onze witte adem
de brief die we niet schreven
later dan vergeten, sterfelijker dan dood
in de haast van de schemer, zwakker dan licht
op de weg die zich zoekt
naar een eerdere, volmaakte gelijkenis…
Herfsttapijt
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
667 haalt me binnen
Ik geniet
als de najaarszon
warm tussen de bomen gluurt
en kleuren van het herfstblad
vurig op laat lichten
Het is bijna of de lente
wederom gaat beginnen
Zo intens
Honderden paddestoelen
rijzen op uit mos en bomen
En ik reis mee
langs schat en zwam
Een zompig stuk moeras met
dam van afgebroken takken
Over de witte…
een winteravond
gedicht
5.0 met 1 stemmen
5.307 Lang zitten kijken hoe de verkankerde stam
van de oude vlier verbrandde
niet na te vertellen dit trage eenzelvige afscheid
deze vanzelfsprekende geboorte van as
en niet te rijmen hoe onderwijl naast de tijd
in een belendend dichtgesneeuwd heden
de zevenslaper ontwaakte en de radio
het lied zong van de fonkelende beker
en hoe later de witte…
Troost te midden van chaos
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
538 Met één beginnen en doorgaan
tot het vervelend wordt
een serie van vijfentwintig
de laatste met wit dicht geverfd
Van links naar rechts dwalen
het abstracte laten blijven
in een vierkante hoge ruimte
lijnen verbinden de vormen
Een rugwervel van een schaap
waarmee men vroeger bikkelde
kust wordt op zijn kant gezet
het beeld 90 graden gedraaid…
Oma ruikt naar eau de cologne
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
896 Wit vlees
puilt uit haar ladder.
Een collectant krijgt
haar oude kranten.
Zuinig hecht ze af
met een stichtelijk woord.
Op mijn koffie
drijft een vel.…
Toe maar...
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
553 Hoe teer uw sneeuwklokje beweegt
bij het trager zuchten van de wind
zwak zonlicht haar kracht hervindt
waar het lentezicht erachter leeft
plots dagen krokkussende kleuren
narcissen ontpoppen wit en geel
bij de bosjes treurt geen gekrakeel
zoiets zal hier vast niet gebeuren
tussen bloemen heerst altijd blijheid
staat in natuurwetten beschreven…
Leve de lente!
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
747 Vandaag kies ik bij zwart/wit zacht oranje,
een sjaaltje losjes in een knotjesspeld,
het schuimkoralen snoer van tante Anje
en in mijn haar heb ik een bloem gespeld.
Zinderend danst de lente door de lucht,
er luiden voorjaarsboden in de zon,
de kat miauwt zijn maartse lokgerucht,
dekbedden kleuren fleurig een balkon.…
De zon hing laag.
poëzie
3.8 met 11 stemmen
4.909 tussen de witte muren
verbloedde goud en zwart
het avondrood.
hij, van zijn hoog terras,
volgde de lange strepen,
het vluchtig zog
van nooit geziene
nooit gedroomde schepen
door het gemarmerd
zilver van de zee.…
VERSCHOLEN.....
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
544 Groen dat
niet afwacht
niet schuchter,eerder brutaal
Dat de molen
het schuilen niet
met opzet doet
is buiten kijf
ze moet immers
juist wind vangen
in haar bruine
of witte zeilen
op de wieken gespannen
Je ziet
al van verre
minstens twee sterke mannen
die de molen
naar de wind
zetten
Tanig hun huid
door zon met wind…
Wedstrijd zeilen.
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
1.120 schuimkoppen vormen zich op grauwe golven
witte zeil bolt in de krachtige noordenwind
hun fokkenist wordt telken male
onder opspattend boegwater bedolven
schuin hangt de zeilboot in een poging
snelheid aan de wind te maken
mast en stagen hoor je knerpen en kraken
onverstoorbaar vaart de bemanning door
bij 't starteiland gaan ze rap door…
Pirouetten
gedicht
2.3 met 3 stemmen
991 Een ribbelstrook zand en zonlicht
schitterde in een geul oude vloed
die ging toen een slingerpad het zicht
op het strand openbrak, de gloed
van de dag jou beetnam, je streelde
met een wind vol kinderstemmen
een kluwen vogels jou verlokte
met hun wit van het blauw breken
dartel als jij die van mij rende
naar de zee die vlokken sneeuwde…
De wulps gekrulde
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
426 geen papyrus meer
of dikke rollen perkament
handgeschreven boeken
worden als museumstuk gekend
het goud op snee
de wulps gekrulde
grote halen in tijdloze
levensverhalen zijn voorbij
het handgeschept papier
waarop vezels streden
met de letters van de
kroontjespen verleden tijd
woorden kaatsen
in het naamloze zwart wit
het onpersoonlijke…
Stukje hemel
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
848 ik zag een stukje hemel in Averbode,
de abdij, een poort naar hoger leven
droomde ik mezelf in het hart
en alles werd zwart door zoveel wit.
de grandeur van barok
en de gedachte aan de rok
die je ooit kocht, waarin jij beeldig,
waarop ik dolletjes was
maar überhaupt veel te duur,
vond je.…