12648 resultaten.
Wanneer het koolwitje komt
netgedicht
2.2 met 9 stemmen
317 Witte vlinder rust
op jong blad in ochtendlicht
het veld wordt wakker
Het koolwitje verschijnt
niet plotseling, maar alsof het al een
tijdje op mij heeft gewacht, een wit trillen in de
lucht dat mijn fijngevoelige, waakzame zintuigen voorzichtig opent.
Ik voel hoe het licht zich
aan zijn vleugels hecht, hoe elke beweging
een minieme verschuiving…
Blauwglans
netgedicht
1.6 met 12 stemmen
189 Zomerhitte stijgt
zonlicht zindert door de lucht
blauw, diepe stilte…
Onthaasten
netgedicht
2.5 met 19 stemmen
219 Witje op de bloem
de middag kent geen haast
één vleugel trilt
Onder de brede middag-
lucht, waar elke indruk zich langzaam
ontvouwt, zweeft een vlinder door het zinderende
licht, een snelle beweging die mijn traagheid zacht begrenst.
In de koelte die zich onder
het bladerdak verzamelt, raakt haar
vlucht even de schaduw van mijn adem,…
Als een vogel
netgedicht
2.4 met 9 stemmen
217 Vrij tussen wolken
vindt een vogel zonder kaart
steeds een eigen weg
Zo vrij als de ochtend,
zo licht als een gedachte, verschijnt
een vogel boven het veld. Zijn uitgespreide vleugels
drijven op de adem van de lucht, cirkelend tussen wind en verte.
Als stille reiziger draagt
hij dromen mee, verhalen die geen
woorden vragen. Gedragen…
Zomeravond
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
186 Zomeravond -
een trilling blijft achter
in het hoge gras
In het vroege zomerlicht
dat zich zonder haast over het veld
ontvouwt, merk ik hoe de warmte in dunne lagen
ademt en mijn huid herinnert aan een eenvoud die ik bijna vergat.
Wanneer de middag zich
als een zachte sluier rond de bomen legt,
voel ik hoe het landschap in heldere tekens…
Shinrin-yoku
netgedicht
1.9 met 12 stemmen
147 Ruimte tussen licht
een adem die mij draagt
zonder mij te noemen
Tussen stammen die
geen haast kennen, opent het bos
een ruimte waarin mijn adem langzaam de maat
hervindt en elke stap minder van mij verlangt dan aanwezigheid.
Het licht beweegt
behoedzaam door bladeren die
niets willen bewijzen, alsof de ochtend mij
uitnodigt te verdwijnen…
Wanneer het bos mij heelt
hartenkreet
3.2 met 6 stemmen
182 Groene stilte heelt
bomen ademen diep in
onrust waait voorbij
In het zachte ruisen
van tere bladeren opent zich iets
tussen gedempt licht en verstilling, alsof een oude
spanning oplost in takken die zonder haast hun eigen adem volgen.
Dieper tussen stammen
waar licht gefilterd en gebroken valt, wordt
elke stap zachter, een terugkeer naar…
De stem van de krekel
hartenkreet
2.2 met 6 stemmen
186 Krekel in het gras
avondwarmte draagt zijn toon
nacht zakt dieper in
In het trillen van de avond-
lucht hoor ik hoe de krekel een dunne
opening maakt in mijn aandacht, alsof zijn zachte ritme
een deur is waardoor mijn binnenwereld zich zonder haast laat zien.
Er beweegt iets prils in dat
kleine geluid, een bijna onzichtbare spanning
die…
Bezige bij
netgedicht
2.5 met 8 stemmen
140 Zacht zoemende bij
de bloem beweegt in de wind
zomer ademt mee
Een bij beweegt door
het veld; haar zachte zoem draagt
de belofte van een bloemrijke ontmoeting, alsof
licht en geur elkaar vinden in het kalme ritme van de zomer.
Tussen bloemen vol
stille overvloed volgt ze een spoor
dat niemand ziet, alsof haar vleugels luisteren
naar…
Wat bomen dragen
netgedicht
2.7 met 19 stemmen
137 Oude bomen staan
valt een blad zonder geluid
de aarde luistert
In het stille opstaan
van een stam voel ik hoe een oude
rust zich verzamelt. Een beweging die niets vraagt
en toch draagt, alsof de aarde zelf een hand op mijn schouder legt.
Onder het bladerdak,
waar gefilterd licht valt, wordt elke
schaduw een zachte herinnering. Een plek…
De aarde spreekt
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
123 Kom thuis in de wijde
natuur die in jou woont, waar je eigen
ritme weer ruimte krijgt. Tussen ademhaling en
aanwezigheid ontvouwt zich de herinnering aan wie je altijd al was.
Zoals de aarde alles draagt
zonder oordeel, mogen ook jouw kwets-
baarheid en stille wijsheid thuiskomen.…
Het rouwpad
hartenkreet
1.6 met 20 stemmen
163 Stap voor stap alleen
het lege bospad wacht stil
licht breekt langzaam door
Het pad opent onder
bleek ochtendlicht. Tussen mos
en stilte draagt de lucht verlies. Elke stap
verzacht wat in mij achterbleef. Mijn hart leert luisteren.
Bomen ademen boven
mijn schouders. Hun schaduw
bewaart herinneringen tussen bladeren
en wortels. Woordeloze…
Zwaan
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
99 Zwaan, zwaan
Met vleugels
Slaan
Wop wop
Zwaan, zwaan
Met vleugels
Slaan
Woesj woesj
Zwaan, zwaan
Met vleugels
Gaan
Weg
Zwaan…
De tulp die luistert
netgedicht
1.6 met 8 stemmen
340 Vroege morgenstilte
een tulp opent haar kelk
wind zonder naam
Een tulp staat als een
vorm die meer verbergt dan toont,
en iets in haar opwaartse lijn opent een diepte
die de aandacht vertraagt tot een helderheid zonder naam.
Haar ijle kelk rust in
de wijde lucht alsof zij luistert naar
wat in haar kleur beweegt; een trage ontvouwing…
Morgendauw
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
1.079 Vroege morgendauw
ligt stil op het groene gras
de zon komt op, nu…
Waar het groen zich hecht
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
593 Wind ruist door het blad
groene heuvels in het zicht
stilte op de weg
Langs het stille pad opent
het landschap zich in brede ademslagen
van gras en licht, waar elke bocht een vertraagde
gedachte wordt en de heuvels hun oude rust naar voren brengen.
Bomen staan als wachters
aan de rand, met stammen die verhalen
dragen van wind en tijd,…
Overgangsverdriet
hartenkreet
2.3 met 6 stemmen
1.150 Warmte in het groen
tussen bomen hangt stilte
zomer ademt nog
Wanneer de laatste warme
avonden zich langzaam uit het landschap
terugtrekken, merk ik hoe de lucht een andere toon
krijgt en hoe mijn lichaam die verandering eerder voelt dan begrijpt.
In de ochtenden die koeler
worden, ligt een dun verdriet dat niet
zwaar wil zijn, een stille…
Wildernis van nat beton
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
2.596 Architecten van het eigen zwijgen
wij meten de muren van ons gemis
in deze wildernis van nat beton
heeft het grauwe grijs het laatste
vitale groen uit de steden verdreven
grote machines zingen hun kille refreinen
waar ooit de wolf en de reiger stonden
wij kijken toe hoe de grenzen verdwijnen
hoe de passie van moeder Aarde
zachtjes in…
Als ik daar zou staan
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
150 Ik zou op de kansel staan
Met vuisten slaan
Donderend donderpreken geven
De echo
Draagt de woorden
De galm
Dwingt het ritme
De boodschap
Niet
Maar misschien
Kan ik ze ook gewoon
Buiten
De vlinders
Laten
Zien…
Stervende zwaan
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
273 De avond zinkt in purperen schaduwen neer bij de wilg,
een slapend oog in het rimpelende, koude water.
vergeten is de hand die beelden wilde schilderen,
wanneer het duister zacht de oever omhelst.
Daar glijdt de zwaan, een eenzame, ijzige schim,
zijn vleugels dragen het bleke licht van de maan.
geruisloos snijdt zijn borst door het stervende…
Verwondering
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
74 Nevel op het pad
door de takken breekt het licht
een vogel zwijgt
In het prille morgenlicht
drijft een nevel over het pad, een bijna
onhoorbare stilte tussen de bomen, waar het water
glanst en de opkomende zon geleidelijk door de takken breekt.
Langs brede oevers rusten
bloemen in het zachte gras, hun pure
kleuren dragen dauw die nog…
De stille terugkeer
netgedicht
3.3 met 15 stemmen
732 Dor blad op de grond
stil sterft de oude zomer
tijd neemt alles mee
Bladeren lossen zich los
en vallen als trage gedachten naar
een aarde die hen ontvangt, waar elke beweging
vertraagt en het seizoen nog draagt wat al begint te verdwijnen.
Hun kleuren kantelen naar
een palet dat zich zonder haast terug-
trekt uit de wereld, waar nerven…
4 oktober 2026
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
353 op de groene kruin
van de lijsterbes en de
Japanse kers valt
het fluwelen ochtendlicht
Franciscus’ groet aan
de dieren, de planten en
de hele schepping?…
Het regent zonnestralen
netgedicht
1.4 met 7 stemmen
66 Het regent zonnestralen
tussen takken, blad en lucht,
alsof de ochtend zachtjes fluistert
dat de nacht weer is gevlucht.
Over het gras ligt gouden stilte,
een deken van geduld en groen,
waar dauw nog even blijft vertellen
van het donker van daarnet.
De bomen staan als oude wachters,
hun stammen diep in mist gehuld,
maar…
Waar het water zwijgt
netgedicht
3.2 met 15 stemmen
186 langs het stille riet
een rimpeling trekt voorbij
ochtend zonder woord
Het vroege licht strijkt over de rimpelingen,
een zachte bries die de oeverranden kust,
de ochtend draagt heel even een geheim
dat enkel door het stille riet wordt verstaan.
Een grijze reiger staat bewegingsloos te wachten,
als een standbeeld van geduld in de nevel,…
Na de bloei
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
1.120 De tuin ligt er verlaten bij
De struiken staan weg te kwijnen
Geen hommel vliegt nog op de hei
De zomerzon wist te verdwijnen
Een lege vlakte werd de wei
De nectar is opgedronken
Ze gingen: juni, juli, mei
Geen bloem staat er nog te pronken
Het bos ontbeert zijn zomersprei
De bladeren hangen te kniezen
Noch groen noch bloei in dit getij…
De eik en het gras
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
86 Schaduwen dwalen langs het woud.
Het is mijn manier van bidden.
Voor wat voorbijgaat.
Voor wat weer opstaat.
Er komen nieuwe mensen aan.
Ik voel hun haast, hun twijfel.
Zij lopen op dezelfde wegen.
Zij ademen dezelfde lucht.
En daar is ook die oude 'ik'.
Die zich verstopte in het donker.
Ik viel destijds diep voor hem.
Nu kijk ik naar…
Schemerrood
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
14 Zachte schemering
streelt de kwetsbare klaproos
en grijze wolken
De klaproos staat
langs het pad waar stof en stilte
elkaar ontmoeten. Haar rode bloem vangt het
eerste zonlicht als een herinnering aan hoe mooi iets broos kan zijn.
Tussen het hoge gras
beweegt ze mee met elk zuchtje
wind dat voorbijtrekt. Haar dunne stengel buigt
zonder…
Het licht bijeen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
11 Je hoeft vandaag niet verder
dan de oever van dit uur.
Het gras draagt nog de nacht,
de bomen staan te wachten,
en tussen hun vermoeide takken
komt de zon je tegemoet.
Er is zoveel dat niemand ziet:
wat je hebt gedragen,
wie je mist,
hoe je soms blijft zorgen
terwijl je zelf
wat zachtheid nodig hebt.
Ga maar even zitten.
Laat de wereld…
ik heb ijsvogels zien broeden
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
710 op industrieterrein
en de vetbollen in de tuin voedden
massa’s mussen, die vorig jaar nog
zeldzaam zouden zijn
bij zwaar weer, met windkracht 10
zag ik langs de vloedlijn
de drieteenstrandloper voedsel zoeken,
onopvallend, klein
ik heb ijsvogels zien broeden
op industrieterrein
natuurbeschermers konden nooit bevroeden
dat de natuur…