Netgedichten

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 89.542):

Wanneer het koolwitje komt

Witte vlinder rust
op jong blad in ochtendlicht
het veld wordt wakker

Het koolwitje verschijnt
niet plotseling, maar alsof het al een
tijdje op mij heeft gewacht, een wit trillen in de
lucht dat mijn fijngevoelige, waakzame zintuigen voorzichtig opent.

Ik voel hoe het licht zich
aan zijn vleugels hecht, hoe elke beweging
een minieme verschuiving is in de stilte van het veld,
alsof de wereld mij iets toefluistert dat alleen zacht kan worden gezegd.

Zijn vlucht is geen lijn,
maar een luisteren, een zoeken naar ruimte
tussen prikkels. Ik herken daarin mijn eigen manier van zijn:
voorzichtig, ontvankelijk, steeds afstemmend op wat te veel zou kunnen zijn.

Wanneer het frêle koolwitje
oplost in het groen, blijft mijn waarneming
nog even natrillen, alsof mijn aandachtig, zacht hart een
fractie langzamer klopt en ik weet: dit was genoeg, dit was precies hier.