923 resultaten.
Elixers van Expressie
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
462 Voortschrijdend
is de strijd,
Tegen het vertragende gevecht,
In het moment voor het geschrevene,
Weerbarstig
klimt de schamele moed
omhoog langs groeiende veerkracht,
En spant de bogen der opwellingen,
Onder druk
druipt het brein droog
het stof tot nadenken,
Bruisend borrelt de beroering,
Dwalend
drapeert mistige muze de pilaren…
De sleet
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
397 als gedachten
klaar zijn met
dollen en
uit gelachen
van hun plezier
en grollen komt
er eindelijk rust
in het brein
geen activiteiten
maar naar een
lager energetisch
platform en kan de
chaos van de dag
een paar plaatsen
opschuiven in de
opslagorde van de dag
in de zachte mist
van herinnering wordt
ik wist morgen weer
weten er…
God was een zachte vlinder
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
623 Jij schreef alleen
wat je niet wilde zijn
geen figurant in een droom
of een derderangs dichter
zonder geweten
bergen, rivieren
bruggen van taal
domeinen vol liefde
omgrensden jouw brein
op de heuvel in het bos
bloed stroomde angstig
bloesem bloeide listig
je ademde voorzichtig
in angst en leegte
van wat je niet wilde worden…
Handschrift
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
488 strelen teder zacht
zodat een lichaam heelt
hoeven in samenspraak
niets meer te zeggen
omdat zij zich op
gekrenkte schouders leggen
lezen louter wat
tussen regels is gehoord
omdat zij spreken
zonder een overbodig woord
grijpen vast
zonder los te laten
verraden geen namen
zonder zichzelf te haten
wassen in onschuld
opgedragen door het brein…
afzien is zijn
netgedicht
0.0 met 1 stemmen
533 trekt hij daaruit nog tijdig lering
en krijgt zo de zaak weer op de rail
fysiek lijden aan een gemene kwaal
vraagt echter een heel andere moraal
wie de idee beslist ver van zich werpt
dat de geest door lijden wordt gescherpt
verwerpt zonder het zelfs te vermoeden
wat door zen mystiek valt te bevroeden
de eenheid van het lichaam en het brein…
Voor wie dit leest (hik)
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
673 Zelf vindt de poëet zijn gammel dichtsel mooi;
De niet-lezer zou er best niet aan beginnen
Want krakend voegen zich de regels binnen
Dit sonnet tot rijm van ondermaats allooi
Voor de gevolgen van die dichterlijke brand
In ziel en brein van hen die dit toch lezen
Stelt deze dichter zich dus niet garant.…
Geen vergeten reis
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
617 terwijl de slaap mijn ogen
kust, dwingt tot rust
hoe zou ik kunnen vergeten
zelfs al zou ik willen…
hoe je adem klonk
in het ochtendgloren
naast de bimbam
van de klokkentoren
je woont in mij, levenslang
in de beweging van mijn hand
het schrijven, mijn gedicht
al ben je ver, uit mijn zicht
de stroming van de wind
echoot in mijn brein…
De Ademhof
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
483 elke herinnering is in de aard
van de zaak beschreven blad
in de nerven van mijn brein
heeft zich een idee postgevat
dat de groenheid van de weide
nooit hier is maar altijd ginder
dat de maagdelijke lente broos
is als de vleugels van een vlinder
dat de koelte van de avond
en de ijzige stilte van de nacht
een voorbode zijn van het
onvermijdelijke…
Klokhuis
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
531 Er was nog niet geploegd
er was nog niet gezaaid,
het brein van de aarde was
nog niet geboren en ging de
zon onwetend onder in de
seizoenen van het eerste jaar.…
Worstel met de stilte
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
537 Brein murw gebeukt
Door innerlijke chaos
Fluittoon die mijn
Bovenkamer regeert
En mij tot razernij
Brengt - overal
Opgesloten, nergens
Meer een uitgang te
Vinden - en dan wordt
De razernij in mij
Bedwongen door een
Forse cocktail van
Uiteenlopende soorten
Uit het farmaco-protocol
En is het de stilte die
Mijn denken overneemt…
Lentefeest
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
903 Op de eerder grijze verre velden,
verrijzen geurend regenbogen,
laven ogen, hart, het brein,
wat zouden wij zonder bloesems,
lente, groeikracht zijn?…
Dodendans
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
1.436 Macaber de dodendans in mijn hoofd
van kameraden die er niet meer zijn,
maar rusteloos rondwalsen door mijn brein.
Elke nacht opnieuw van mijn slaap beroofd,
aanschouw ik een bizar schimmenfestijn,
waar ziel na ziel zich zo vrolijk uitslooft
dat het me delirisch en wel oorlooft
te malen over 't wezen en de schijn.…
Kamp Westerbork
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
712 in hun vlucht
vogelvrij gevochten
blijkt mijn blik met arctische koelte
oog te hebben voor afwijkingen
de davidsterren die verwijderd zijn
de joden
zijn vermist
interpretaties
die slechts gedachten zijn
kunnen stralend in een hemelsbrede blauwe lucht
rillingen van walging baren
in ringen druipende gedachten in de
watervlakken van het brein…
LEEGHEID
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
670 Een leegheid... dat is wat er is
er is een leegheid in mijn hoofd
een galmend en hol echoënd gebonk
niets is zinnig, alles is verdoofd
witstarend het papierlijk oppervlak
geen indicatie van iets wat iets belooft
geen woordregels die vanzelf ontstaan
Ooit werd elk gedicht gemakkelijk ontroofd
aan de hersenspinsels van mijn brein
met het grootste…
Lichaamsdelen
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
621 Liefde leven
Samen zijn
Zich overgeven
Moeten zijn
Jouw stem
Klassieke muziek
Vleugel bespelen
Ons brein
Hemel belooft
Het kompas
Natte noorden
Fluisterend spreken
Zonder woorden
Mijn handen
Jouw huid
Die billen
Als steen
Een beeldhouwer
Marmer vormt
Naadloos sluitend
Een kunstwerk
Eeuwig mozaiek
Lichaam delen
Brandende honger…
De Nacht
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
484 het huis, haar negatieve licht,
schijnt met absentie, boordevol mysterie:
een zwarte wolk die tussenruimtes dicht
Haar stille alomvattende presentie
die plichtsgetrouw het zonlicht compenseert
dooft weliswaar de ogen-referentie
maar het gevoelsgebied intensiveert
Zo geeft zij kalmte om ons te bezinnen
en zo vertraagt zij ons nerveuze brein…
Quetzalcoatl
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
472 is het ons verworven
in haar brein gestorven
om een klodder op het brons?
“Het was maar roomboter!”
roep ik dan
“Die tepels zijn net salamiplakjes -
het was een misverstand!”
Ze luistert niet
maar braakt ballen
mijn eigen ballen…
Vrienden in mijn hoofd
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
868 Wie is dat toch die clown,
die schatert in mijn brein, waarom?
Wanneer ik jammer: Ik voel me down!
Wie is dat toch, die monnik,
die met mijn ziel gaat mediteren,
wanneer ik mijn moed verlies.
Ik hoor vaak fluisteren in mijn hoofd!
Zal ik naar een psychiater gaan? Nee!
Ik wil luisteren naar mijn vrienden.…
De regelgever
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
585 Wanneer wat fris elan zijn gang verstoort
begint zijn brein gelijk een boot te stomen,
er moet direct een strenge regel komen,
die creativiteit ter plekke smoort.
En als er van het oude wordt geweken
dan raakt ie in geen dagen uitgezeikt.
Hij wil en moet en zal een regel kweken
waaraan het nieuwe grondig dient geijkt.…
Verder weg
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
748 veel,
verder weg komt te staan
heb ik onderweg wel goed opgelet
of droomde ik,
door alsmaar voort te gaan
beschrijf ik het tanend heden
waar tafels en stoelen bevriezen
en van mijn kamer
hoeken worden afgesneden;
heb ik het dan over loslaten
of over verliezen
het kan ook zijn
dat mijn bewegende buitenring
allengs stopt in mijn brein…
Ode aan de handen
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
614 Handen willen altijd zo graag geven
bijna leiden zij een eigen leven
trouwe dienaren zijn ze
evenaren de snelheid van het brein, de wens
alles voor 't gezin, huis dier, de stal plant mens
ze zijn gevoelig als snaren van een instrument,
nooit lui, hoe ook een bui, moe je bent.…
Ode aan de Levenskunst
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
666 Breinen kunnen denken,
maar hebben zichzelf niet bedacht.
Mensen die grijpen naar de macht,
begrijpen van de liefde niets.
Artiesten kunnen in niets liefde zien.
Het sterfelijke maken ze onsterfelijk.
Grillige lijnen krijgen betekenis.
Het vormeloze ontvangt vorm.
Woorden worden gedichten.
Geluiden harmonie.…
burn-out
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
552 de wijze waarop
het brein het duister
van de dag zoekt in de
schaduw van de nacht
die zich staat te bedrinken
aan de trog van de macht
dewelke mijn schedelpan
genadeloos heeft gelicht
en het heeft gevuld
met afgrijzen en waardevolle
prutsige beloften
niets kan waar zijn, wat ik
zie zijn schepselen die
mijn geest bevolken
wat ik hoor…
De schaamte voorbij
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
512 Is het zonde dat er mensen om mij geven
Waardering voor mijn zijn
Niet langer angst en beven
De schoonheid van mijn brein
Is het erg te worden begrepen
Terwijl de uitleg niet bestaat
Geen vertrouwen in iemands strepen
Omdat het nergens op slaat
Er is niemand gevonden die boven mij staat
Want ik houd niemand klein
Iedereen is even belangrijk…
Gaia (3)
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
545 De oceanen
zijn niet alleen de baarmoeder
van Moeder Aarde
waar alle leven geboren wordt
maar ook
de buik
in ieder van ons
waar onze aderen
als rivieren
onze vitale organen voeden
in verbinding met
ons hart
dat als een regenwoud
het ritme van ons leven regelt
aangestuurd door
ons brein
dat als de korstlagen van…
Bitter en zuur als azijn
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
474 föhn in zijn hand toen is het velletje
met de gekrulde letters de andere kant
van het toneel opgewaaid
Is de zoete wijn te vroeg ontkurkt of
hebben we gesnurkt daar
waar we wakker moeten zijn
dan zal het Bitter zijn oud en
zuur als azijn
Deze woorden
ben ik niet vergeten - zij zweven
als muziekakkoorden door mijn brein…
Alleenzaam
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
628 niet meer kwijt
en wordt daardoor steeds killer
trekt zich in zichzelf terug
zijn wereld wordt steeds stiller
hij was gewend te commanderen
met humoristische fragmenten
nu is er niemand meer die luistert
naar zijn toonaangevende accenten
zij zien de leegte in zijn ogen
proberen deze te compenseren
door teruggespoelde beelden
in zijn brein…
Generatie Nix
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
570 De hotmailtiktok generatie X
Heeft niets met diepgang,
daar kiest men niet voor
Het dringt niet tot hun botte breinen door
Kijkt 24/7 graag naar niks
Het was verplicht, en tegen elke prijs
Van basisschool tot vwo en mavo
Nu schrijft en leest geen kind goed op de havo
Door 't EU digitale rijbewijs
Laatst vroeg ik bij ah een
ex-mavist…
Leren leven
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
455 Hoe moet ik leven,
Wetend dat het niet mijn schuld is,
Wèl mijn soort,
Bedacht door het menselijke brein,
Niet mijn gedachtegoed,
Dat bezit ik ook.
Moeder Aarde heeft mijn hart,
Eeuwig, voor altijd,
Niet voor degene die het langzaam verloren,
De passie van een ander.…
Bos
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
444 Je komt weer bij hem terug
in zangerige neurodiversiteit
omdat er een nieuw gedicht
in deze passie moet beginnen
met het zingen van de herfstbomen
langs het autisme van jouw jeugdig brein
je gaat helemaal los op het mos
in het bos met duizend lyrische takken
je probeert je te verbinden
met de hemelse sterren
tot de conclusie gekomen
dat…