2035 resultaten.
preambule
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
473 ik moet mijn vlees nog schuwen
en mijn hart nog kloppend maken
in wat iemand ‘het bestaan’ noemt,
herken ik alleen het voorbijgaan
en het toekomen, het heden is van
provisorische aard, slechts kenbaar
als onbetreden smeltwater, achter-
gelaten tijdens een reis naar het
ruimteloze wormgat waar mijn lijf
zich doorheen wurmt, ik moet mijn…
Een rots
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
514 En eventueel een enkel wolkje
of een eenzaam blaadje drijft over,
doorsnijdt de golfjes,
rimpels in de spiegelstaat
van het fossiele gelaat.
Maar het mooiste beeld blijft,
als alles stil
stilstaat en verstijft,
in de oneindigheid
van tijd.…
Loslaten
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
426 Zwarte sluiers over het gelaat,
gedachten botsend in de geest.
Doolhof zonder uitgang,
een ziel gevangen in beton.
Verdwijnen in de mist,
omdat openstellen moeilijk blijkt.
De handreikingen zijn er,
maar verdampen in onzekerheid.
Deze doolhof lijkt het einde,
echter hoop breekt elke muur.…
Laten gaan
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
2.745 Gelaten laat ik je gelaat gaan
Verdwijnende beelden
Uit mijn geheugen vandaan
Wat we kwijnend deelden
Vervaagt langzaam aan
Als een hartendief in de nacht
Die oordeelde
Dat nu,
Met al je deuren op slot
Hij geen recht heeft van bestaan
Gebogen buig ik voor het oog
Kritische veroordelende blikken
Duale beoordelende dialoog
Verandert in…
Herinneringen zingen, kind
poëzie
4.0 met 4 stemmen
1.869 En in de nacht zie 'k, laatste troost, alleen nog beven
de matheid van uw wit gelaat, in stil geween.…
toekomstsluiers...
hartenkreet
4.1 met 9 stemmen
1.579 kronkel jouw grimas
uit het ware gelaat
van verborgen gevoel
lang verholen
toon jouw waardigheid
als spiegelbeeld
in de reflectie
van hoe het ooit was
aanvaard het zijn
waar de uitweg zoek
aan het eind van doolhoven
geborgen lag
bevrijd er jouw leven
als nieuwe dagen
waar nooit een verleden
jouw toekomst bepaalt…
jouw lach verdween
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
1.281 waar ik die lach in jouw ogen
niet langer ontwaar
het speelse verdween
in gelaten tranen
verkrampen woorden
gebroken door pijn
worden onhoorbaar
in de vraag
waarom
zoek ik het antwoord
in betraande ogen
aanzie het smeken
dwars door mij heen
schenk jouw de troost
die woorden vermogen
geef ons de lach
die even verdween…
Zachte dekens van geluk
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.411 zie daar een vogel van de lach
nimmer zag ik zulk geluk op een gelaat
terwijl we zingend langzaam, teder vrijen
hebben we de slaap voor vannacht bewaard…
een schim
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
2.241 bewoog nog eenmaal
mijn handwarme glas
keek met weemoed
door het gebladderd venster
het raamwerk begrensde mij
met dat wat was
achter in mijn diepe tuin
bij het bouwvallig priëel
zag ik nog haar schim
langzaam verscheidend
in een duistere kim
ik draaide me om,
nam een laatste slok
onder de dode schemerlamp,
begroef daar mijn gelaten…
Genealogica
netgedicht
3.6 met 12 stemmen
871 in strengen genen
van mij huist eertijds
vrezen om levende
dood omgeven
welk dna asielt
veronderstelt moleculair
ooit om brood
het eigen bloed gelaten
naast huurling in mij en het
leger van zovele hanen
heeft het niet om Schots hoogland
en eigen volk gestreden
om de weeromstuit is
wat tot Pruis verworden
nu mijn onderhuids…
Zilveren tranen
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
895 In verte
waar meeuwen hun schreeuw
krijsen in noorderwind
dwalen gedachten samen
heel even dacht ik
jou hier te treffen
te horen en te voelen
maar het blijkt een illusie
van de nacht
het donker verbergt
mijn getergde gelaat
ik proef het zilte zout
raap zilveren tranen in zand
wis de sporen
in dit verlaten land…
Ga terug
netgedicht
4.3 met 16 stemmen
1.136 je roept me
en ik hol, zoals in oude spelletjes
naar het rode doel
dat me trouwens altijd
onverschillig heeft
gelaten
het was meer het uitputten
onderweg
of de dwaze doodsstrijd
die de bekende pijn
van verlies
verlaagde
en zo mijn lot aangaf
als tijdverdrijf
ik lag nooit aan de oppervlakte
in welke kleur dan ook
maar ik hol…
kiemend
netgedicht
4.3 met 15 stemmen
954 tussen de nacht en mijn gelaat
slaat het onbegrepene tegen de akkers
zo wijd en aarzelend
als een kind dat dingen anders ziet
in een boog naar elkanders handen
kiemend in het kantwerk van leven
proevend de zoete vrucht
in de nog schrale aarde
een glimlach glanst op verre tuin
hij is in zicht,weet niet voor mij
een uitgewogen tijdstip…
waar pijn verdween
hartenkreet
4.7 met 13 stemmen
1.643 een lach verdreef
duizend stille tranen
één na één
ongemerkt gelaten
haar dromen kleurden
het heden herleeft
eens waren de jaren
vergrauwd door verdriet
maar liefde doorbrak
het grijze verleden
ontelbare tranen
jij liet ze gaan
om te ontwaken
in de kleur van dromen
jouw lach verscheen
waar pijn verdween…
jouw lach ontstolen
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
1.082 gelatenheid
in doffe ogen
omsluiert verdriet
waar dromen vergaan
verdwenen is tijd
zal nimmer bekoren
wat toekomst blijkt
vervult haar met angst
maar wentel in de streling
van fluisterende woorden
omhels de troost
die ik schenken mag
denk aan momenten
in toekomst verborgen
waar ik zachtjes een lach
aan jouw ogen
ontsteel…
wordt nooit een zomerkind
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
690 weer sterft een ochtendblad
in kou van winterwind
het voorjaar al besproken
wordt nooit een zomerkind
in pril ontluiken
groende het door ochtendzon
maar'savond vroor het
juist streng buiten
we nevelden en
koesterden haar blad dat ook
een gouden herfst voor zich had
maar niets mocht baten
zij heeft alleen
haar knop gelaten…
Herinnering
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
669 een geurige wond ben ik
uit jouw bloed geslagen
een gebroken gelaat
als in scherven uiteengezongen
ik heb mij gevangen
in de boog van je tijd
en draag je mijn herinnering op
verslagen als de waarheid
in de tijd van Averroës
nu donkert het
in mijn mond
een duisterend verlangen
en terwijl de wind speelt
met een betekenisloze gedachte…
uitgeklede berg
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
860 Sporen trekkend in het lager gelegen sneeuwdek,
voelend aan het gelaat van de berg.
Dat er nu uitziet als uitgeslepen merg,
steen wordt langzaam zichtbaar.
Koud, hard en uitgekleed,
staat hij daar.
Wachtend op zijn nieuwe pak,
jaar na jaar.…
Op maagdelijk doek
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
793 ik heb gekrijt
de lichtste lagen
boven omdat olie
vooral in donker bijt
op maagdelijk doek
mijn mes snijdt
aan twee kanten
streelt zacht het licht
weerkaatst in dieper kerven
de pijn van ons gewond gelaat
kan het doek
niet meer fixeren
pas in drogen komen
littekens weer boven
weet dat ik je nooit verlaat…
alsmaar verder
netgedicht
4.1 met 22 stemmen
889 het afscheid komt van ver
telkens weer
wanneer de woorden
zijn volbracht, verdreven naar
de donkere ruïnes van het gelaat
ik keer terug; houd de wacht
behoedzaam bij de eerste zon
als zou het sterven geen naam meer hebben
geen fluistering of klank, niet hier en halverwege
niet voor jou en mij
van ver, van ver, van zo dichtbij…
De lente ingedaald
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
556 Het gras drinkt
paardebloemengeel,
hyacinten geuren
zacht naar regen, wat
speurt in diepe voren,
gelaten na de winternacht,
sneeuwklokken luiden
jouw toekomst in, op -
gedragen aan de lentezegen,
verleiding van jasmijn,
verleidt de paarden
te ontbijten van het
bloementapijt, maalt
de kilte tot voorjaar,
van wei tot mei,laat
het…
Repareren
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
497 handeling,
die deze ochtend heeft
gemerkt, de schroom
beperkt de wil om de ogen
weer te openen tot het
donker wordt, de aandacht
voor de geest, spreekt zich
uit in het stille zwijgen,
zodat gedroomde beelden
zich in helderheid tot
zinnen laten rijgen, wat niet
te repareren is met louter
woorden, zoek ik de maat
van een herkenbaar gelaat…
TORENSPITS van elisabethkerk in grave(NB)
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
601 Steekt haar spits
al in herfst
kastanjes half ontkleed
zelfs in de kruin al kaal
Steekt haar spits
in het koele blauw
dat onverwacht vergrijst
en regen brengt
Bui en windvlaag
niet voorzien
de plu thuis gelaten
regenjas nog in de zolderkast
Wij versnellen onze pas
zijn pijnlijk verrast
vinden een schuilplaats
in het kerkportaal…
zwijg mij de dagen
netgedicht
3.2 met 14 stemmen
602 het is kwart over
niet alles is daglicht
of het beleven van huid in de nacht
met een glimlach
tussen
niet alles schrijft een gedicht
of de winter weg
is het dan geweest
wat ik met morgen bedoelde; een wenk van jou
in een vreemde stilte, hier en daar rond hals
en hart
ontluister mij maar en mijn gelaat
het meisje is weg…
Waanzee
hartenkreet
3.4 met 11 stemmen
1.170 Ik zie je bleke gelaat,
de stilte van je ogen,
en in de smart van je blik
eindeloos lang...
schouw ik het wachten…
Ik vraag mij af
in welke wereld
jouw dromen wonen
welke paden zij volgen
jouw magische gedachten
Vanavond zal ik zoeken
langs de vloedlijn
van je waanzee
naar je gevleugeld hart
het ijle vuur van je smachten…
Je ligt er zo stil
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
1.228 je ligt er zo stil
een glans op je gelaat
lijntjes, fijntjes
kunstig besnaard
de handen rank en wit
rustend op je tooi
je oogt zo vredig
verheven mooi
en och,
ik kan het niet beredeneren
waarom een leven
een fonkelend kristallen glas
brak in talloze scherven
de schaduw zijn best deed
zich deze zonneplek op aarde
te verwerven…
Dierbaar.
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
597 zacht gekozen tedere woorden
die de sluimering verstoren
in ons verslapen liefdesspel
liefdevol vertrouwd gelaat
schenk mij je passie terug
duizenden rode rozen
wachten tot jij mij binnenlaat
toverfee ik roep om jou
een stem half in rouw
smacht naar hartstocht
van mijn dierbare vrouw…
VOOR MORGEN
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
1.073 Als je morgen doodgaat
je glimlach lijkt verstomd
je ogen zo verdomd
onzichtbaar, je gelaat
een dichtgeslagen boek
waar ik jouw zinnen zoek
in huid van perkament
je blikken afgewend
naar verder dan het hier
waar ik niet reiken kan
zo zal ik deel daarvan
en immer jou nabij
in wat jij schreef en zei
je lach een ornament
voor morgen…
EEN LIEDJE VAN ZEBEDEUS
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.078 En waar de boomstam staat,
Gegroefd als'n oud gelaat,
Spitst ze haar kin naar boven,
Waar al de lovers stoven.
'k Wou het liep al zo naakt
Wat recht is, welgemaakt,
En wandelde in de zonne...
En de rest in capuchonnen.…
Dartel
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
602 Weent de dromer
gelaten
om bloemen
die de knop verlaten,
water langs vazenhals,
als zwanenhals,
op plastic tafelkleed.
Vraagt hij wat weemoedig
of hij liefde
heten mag.
Heter nu
dan toen die dag.…